Cyprus Law and Cyprus Legal News Blog

Αλλαγή στη διάρκεια ισχύος των επιταγών.

2011-02-27T15:42:00.003+02:00

Από την 1η Μαρτίου του 2011, η διάρκεια ισχύος των επιταγών θα μειωθεί από 6 μήνες
σε 3 μήνες από την ημερομηνία έκδοσης τους. Η απόφαση αυτή θα εφαρμοστεί για
επιταγές που θα έχουν ημερομηνία έκδοσης την 1η Μαρτίου 2011 και μετά, εκτός για τις
κυβερνητικές επιταγές όπου η απόφαση θα ισχύσει για επιταγές που θα φέρουν
ημερομηνία έκδοσης την 1η Αυγούστου 2011 και μετά.

Το σύστημα διορισμού δικαστών: ανάγκη για μεταρρύθμιση .

2010-07-06T10:39:00.005+03:00

Το σύστημα διορισμού δικαστών: ανάγκη για μεταρρύθμιση .
Εισαγωγή.

Ο θεσμός της δικαιοσύνης και η ορθή απονομή της, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο μίας δημοκρατικής πολιτείας.

Το σύστημα διορισμού δικαστών και τα όσα αφορούν την λειτουργία του δικαστικού σώματος όπως διορισμός, ανέλιξη, έλεγχος και απόλυση δικαστών δεν έχουν αποτελέσει ποτέ αντικείμενο δημόσιας συζήτησης. Είναι από τα ζητήματα που η κοινωνία μας θεωρεί ως ταμπού ή «απαγορευμένα» για δημόσιο διάλογο ή συλλογικό προβληματισμό. Αυτή η κατάσταση πραγμάτων εδράζεται σε μία κακώς νοούμενη νοοτροπία δικηγόρων και δικαστών, που πηγάζει από τη ρήση «τα εν οίκω μη εν δήμω», η οποία, όμως, αποδεδειγμένα δεν έχει ωφελέσει την λειτουργία και αποτελεσματικότητα του όλου συστήματος απονομής της δικαιοσύνης.

Σε κάθε περίπτωση, πιστεύω ότι έφτασε ο καιρός η πολιτεία να ασχοληθεί με αυτό το θέμα και το σώμα των δικηγόρων πρέπει να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην κατάθεση απόψεων και εισηγήσεων που θα οδηγήσουν στη βελτίωση και εκσυγχρονισμό του όλου οικοδομήματος.
Είναι φανερό, ότι το υφιστάμενο σύστημα διορισμού δικαστών είναι αδιαφανές, αναχρονιστικό , προβληματικό και δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες των καιρών. Κάποιοι από τους λόγους που με έχουν οδηγήσει σε αυτό το συμπέρασμα παρατίθενται κατωτέρω, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι το θέμα είναι πολυδιάστατο και αναγκαστικά – σε αυτό το κείμενο – δεν θα θιγούν όλες οι πτυχές του.
Πριν όμως επισέλθω στην ουσία του πράγματος, πιστεύω ότι πρέπει να τεθεί το πλαίσιο μίας τέτοιας συζήτησης. Κατά την άποψη μου ένα σύστημα διορισμού δικαστών πρέπει να έχει τέτοιες δομές και διαδικασίες ούτως ώστε εν τέλει, να διορίζονται οι άριστοι και οι πιο άξιοι δικηγόροι ως μόνιμοι δικαστές στη δικαστική υπηρεσία. Οι ικανότητες και η αξία, επομένως, πρέπει να αποτελεί το ζητούμενο. Άρα, αυτό που πρέπει να εξετάσουμε είναι εάν επιτυγχάνεται αυτός ο στόχος με το ισχύον καθεστώς.

Η υφιστάμενη διαδικασία.
Σήμερα για να μπορεί κάποιος να θέσει υποψηφιότητα για δικαστής θα πρέπει να συμπληρώσει 6 χρόνια δικηγορίας. Όταν υπάρχει διαθέσιμη θέση υποβάλλει αίτηση στο Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο (ΑΔΣ) που το αποτελούν οι 13 δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου (ΑΔ) . Για την αίτηση δεν υπάρχει έντυπο αλλά, όπως πληροφορούμαι, χρειάζεται μία επιστολή στην οποία να εκφράζεται το ενδιαφέρον για διορισμό. Στην αίτηση δεν είναι απαραίτητο να επισυναφθεί απολυτήριο λυκείου, πτυχιακό ή μεταπτυχιακό δίπλωμα ή οποιοδήποτε άλλο ακαδηματικό προσόν αλλά μόνο ένα βιογραφικό σημείωμα.
Ακολούθως, οι υποψήφιοι καλούνται σε συνέντευξη ενώπιον της ολομέλειας των δικαστών του ΑΔΣ. Η συνέντευξη διαρκεί 10 -15 λεπτά και σε αυτήν υποβάλλονται νομικής φύσεως ερωτήματα.
Εξ όσων είναι γνωστό, το ΑΔΣ λαμβάνει και τις απόψεις των δικαστών των επαρχιακών δικαστηρίων πριν καταλήξει στους υποψήφιους που θα διοριστούν. Φαίνεται όμως, ότι δεν υπάρχει κάτι το θεσμοθετημένο ούτε οι απόψεις που εκφράζονται είναι δεσμευτικές. Το ίδιο ισχύει και για τυχόν απόψεις που θα ζητηθούν από τους προέδρους των Δικηγορικών Συλλόγων και του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου.
Αποτελεί διεθνώς αποδεκτή αρχή ότι οποιοδήποτε σύστημα διορισμού δικαστών στις σύγχρονες δημοκρατίες πρέπει να εδράζεται πάνω στην αρχή της δημοκρατικής νομιμοποίησης (democratic accountability) . Πέραν αυτού του θέματος, κεντρικά ζητήματα αποτελούν, επίσης, η μέθοδος επιλογής και τα κριτήρια επιλογής.

Η αρχή της δημοκρατικής νομιμοποίησης.
Η δημοκρατική νομιμοποίηση – η άντληση δηλαδή εξουσίας (και άρα νομιμοποίησης) απευθείας από το λαό - είναι ο βασικότερος πυλώνας ενός δημοκρατικού πολιτεύματος.
Οποιοσδήποτε ασκεί εξουσία πρέπει να την αντλεί από και να λογοδοτεί στο εκλογικό σώμα. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (ΠτΔ) ως επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας εκλέγεται απευθείας από το λαό, οι βουλευτές ως μέλη της νομοθετικής εξουσίας εκλέγονται από και λογοδοτούν στο λαό.
Τί γίνεται με την δικαστική εξουσία;
Σε όλες τις χώρες μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης (ΣτΕ), ο διορισμός δικαστών γίνεται από συμβούλια ή επιτροπές στις οποίες, κατά κανόνα, συμμετέχουν άμεσα ή έμμεσα εκλελεγμένοι από το λάο εκπρόσωποι π.χ. υπουργοί δικαιοσύνης ή άλλες προσωπικότητες διορισμένες από τον αρχηγό του κράτους. ΄Έχουν λόγο επομένως εκπρόσωποι του εκλογικού σώματος.
Στην Αγγλία, μέχρι πρόσφατα, ο διορισμός των δικαστών των κατώτερων δικαστηρίων γινόταν από τον Lord Chancellor ο οποίος είναι μη εκλελεγμένος, αλλά διορισμένος από τον πρωθυπουργό, πολιτικός. Οι δικαστές του High Court διορίζονται από την Βασίλισσα μετά από συμβουλή του Lord Chancellor ενώ οι δικαστές του Court of Appeal και House of Lords από τον Lord Chancellor. O τρόπος προσέγγισης για διορισμό ήταν γνωστός ως «tap on the shoulder», δηλαδή γινόταν η επιλογή κάποιου πίσω από κλειστές πόρτες χωρίς διαφάνεια. Από το 2005 το καθεστώς έχει αλλάξει με τη θέσπιση του Constitutional Reform Act 2005 το οποίο εισήξε μία καινοτομία: το Judicial Appointments Commission (JAC) . Το JAC είναι επιτροπή που εισηγείται υποψηφίους για διορισμό ως δικαστές στην Αγγλία και στην Ουαλλία στον Lord Chancellor με βάση την αξία τους (merit). Είναι ένα όργανο παρόμοιο με την επιτροπή δημοσίας υπηρεσίας που έχουμε στη Κύπρο, που ασχολείται, όμως, με διορισμούς δικαστών. Αποτελείται από 15 επιτρόπους οι οποίοι επιλέγονται μέσα από ανοικτό διαγωνισμό πλήν 3 επιτρόπων που ορίζονται από το Δικαστικό Συμβούλιο. Από τα μέλη οι 9 είναι νομικοί (5 δικαστές, 2 μη μόνιμοι δικαστές, 1 barrister, 1 solicitor), και 6 απλά μέλη (lay members) συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου. Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα της JAC: « We select candidates for judicial office on merit, through fair and open competition, from the widest range of eligible candidates.»
Στην Κύπρο, είναι φανερό, ότι σηκώνει πολλή συζήτηση το εάν υπάρχει το στοιχείο της δημοκρατικής νομιμοποίησης στο διορισμό των δικαστών αλλά και στην ίδια τη σύνθεση του ΑΔ. Θα μπορούσε να λεχθεί ότι ο διορισμός των δικαστών του ΑΔ, που γίνεται από το ΠτΔ ενέχει αυτό το στοιχείο αφού τον Πρόεδρο εκλέγει απευθείας ο λαός. Από την άλλη όμως, είναι γεγονός, ότι ο ΠτΔ ακολουθεί ανέκαθεν την εισήγηση του ΑΔ, για διορισμό νέου μέλους του, και το ΑΔ ανέκαθεν εισηγείται τον αρχαιότερο πρόεδρο επαρχιακού δικαστηρίου . Κατά συνέπεια, ο εκάστοτε ΠτΔ απλά επιβεβαιώνει, κάθε φορά, την εισήγηση του ΑΔ και δεν έχει ο ίδιος – και άρα ούτε ο λαός που τον εκλέγει - οποιοδήποτε ενεργό ρόλο ή λόγο στο διορισμό νέου εφέτη. Συνεπακόλουθα, ο διορισμός των υπολοίπων δικαστών που γίνεται από το ΑΔΣ εξακολουθεί να έχει το ίδιο δημοκρατικό έλλειμμα. Απουσιάζει το στοιχείο της δημοκρατικής νομιμοποίησης και έχει , στην ουσία, καταλήξει σε μία κλειστή διαδικασία που ελέγχεται απόλυτα από το ΑΔΣ χωρίς αναφορά ή λογοδοσία άμεση ή έμμεση στο εκλογικό σώμα.

Το διορίζον όργανο.
Υπάρχουν βασικά δύο σχολές στην Ευρώπη: η πρώτη που ακολουθείται από χώρες του Ηπειρωτικού Δικαίου όπου υπάρχουν σχολές δικαστών και η δεύτερη που ακολουθείται σε χώρες του Κοινοδικαίου όπου ο διορισμός γίνεται από έμπειρους και αναγνωρισμένους στο επάγγελμα δικηγόρους.
Στις χώρες του Ηπειρωτικού Δικαίου, όπως Γερμανία και Ελλάδα, απόφοιτοι νομικών σχολών διαγωνίζονται σε εξετάσεις για να εισέλθουν σε σχολή δικαστών. Οι εξετάσεις είναι υψηλού επιπέδου και επιλέγονται κατά κανόνα οι καλύτεροι. Οι φοίτηση είναι συνήθως τριετής ή τετραετής και επιτυχής συμπλήρωση οδηγεί στο διορισμό στη δικαστική υπηρεσία.
Σε χώρες Κοινοδικαίου όπως η Αγγλία ο διορισμός γινόταν χωρίς διαγωνισμό και χωρίς φοίτηση σε εξειδεικευμένη σχολή αλλά με βάση την εμπειρία στη δικηγορία. Με βάση αυτή τη φιλοσοφία επιλέγονταν δικηγόροι που είχαν καταξιωθεί στο επάγγελμα και είχαν κερδίσει την αναγνώριση των συναδέλφων τους και του νομικού κόσμου γενικότερα.
Από μελέτη που έγινε το 2006 , ανάμεσα στις χώρες του Συμβουλίου της Ευρώπης (ΣτΕ), προέκυψε ότι οι δικαστές των κρατών μελών σε ποσοστό 25% διορίζονται κατόπιν εξετάσεων, 25% με βάση τη πείρα, 33% χρησιμοποιούν και τα δύο κριτήρια ενώ ποσοστό 17% χρησιμοποιεί άλλα κριτήρια. Η Κύπρος περιλαμβάνεται στη 2η κατηγορία δηλαδή σε αυτές τις χώρες όπου ο διορισμός γίνεται με βάση την εμπειρία στο επάγγελμα.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η συγκεκριμένη έρευνα και σε ότι αφορά τα όργανα που διορίζουν τους δικαστές. Υπάρχουν 3 κατηγοριοποιήσεις:
1. διορισμοί μόνο από δικαστές,
2. διορισμοί από μη δικαστές,
3. συνδυασμός των δύο.
Στη 1η κατηγορία, δηλαδή οι διορισμοί δικαστών να γίνεται από μόνο δικαστές, περιλαμβάνονται μόνο 3 χώρες: η Κύπρος, η Λετονία και η Λιθουανία.
Η Ανδόρα, η Τσεχία, η Ουκρανία, το Λουξεμβούργο, η Σερβία και η Σλοβενία συμπεριλαμβάνονται στη 2η κατηγορία ενώ οι συντριπτική πλειοψηφία των χωρών μελών του ΣτΕ ανήκουν στην 3η κατηγορία δηλαδή χρησιμοποιούν μικτό σύστημα.
Επομένως το γεγόνος ότι ως Κύπρος ανήκουμε σε μία κατηγορία με 2 άλλες χώρες (Λεττονία και Λιθουανία) πρέπει από μόνο του να μας προβληματίσει για την ορθότητα , αποτελεσματικότητα και δημοκρατικότητα του συστήματος διορισμού δικαστών που ακολουθούμε.

Τα κριτήρια επιλογής.
Εξετάζοντας το θέμα των προσόντων ενός υποψήφιου δικαστή δεν θέλει ιδιαίτερη μελέτη για να αντιληφθούμε ότι στο δικό μας σύστημα, κριτήρια και προσόντα που για άλλους διορισμούς (π.χ. στη δημόσια υπηρεσία) θεωρούνται εκ των ων ουκ ανευ, για το διορισμό δικαστών απουσιάζουν πλήρως.
Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει το καθοδηγητικό κείμενο με τα 5 πρόσοντα «κλειδιά» που πρέπει να έχει κάποιος υποψήφιος δικαστής που έχει ετοιμάσει το JAC στην Αγγλία το οποίο αναπαράγεται , ως έχει , στην αγγλική, κατωτέρω:
«1. Intellectual capacity
• High level of expertise in your chosen area or profession
• Ability quickly to absorb and analyse information
• Appropriate knowledge of the law and its underlying principles, or the ability to acquire this knowledge where necessary

2. Personal qualities
• Integrity and independence of mind
• Sound judgement
• Decisiveness
• Objectivity
• Ability and willingness to learn and develop professionally

3. An ability to understand and deal fairly
• Ability to treat everyone with respect and sensitivity whatever their background
• Willingness to listen with patience and courtesy

4. Authority and communication skills
• Ability to explain the procedure and any decisions reached clearly and succinctly to those involved
• Ability to inspire respect and confidence
• Ability to maintain authority when challenged

5. Efficiency
• Ability to work at speed and under pressure
• Ability to organise time effectively and produce clear reasoned judgments expeditiously
• Ability to work constructively with others (including leadership and managerial skills where appropriate). Candidates are expected to provide evidence that they meet these standards in their application and, if called, before the selection panel. You do not have to restrict yourself to your professional experience - you can offer examples from other experience in your private life, for example working in an advisory service on a pro bono basis.

Πέραν των πιο πάνω, το JAC αναφέρει ότι είναι υποχρεωμένο να εισηγηθεί διορισμό στη βάση του καλού χαρακτήρα και της αξίας μόνο (on the basis of good character and merit alone). Υπάρχει ακόμα και καθοδήγηση στο τι σημαίνει «καλός χαρακτήρας».!

Παρατέθηκαν τα πιο πάνω για να καταδειχθεί με τι «λεπτομέρειες» ασχολούνται άλλες χώρες και πόσο εξαντλητικά καθορίζουν τα προσόντα ή τις ιδιότητες που πρέπει να έχουν οι υποψήφιοι κάτι που φανερώνει πόσο ύψιστης σημασίας θεωρούν αυτούς τους διορισμούς.

Σε ότι αφορά τώρα το τόπο μας, είναι αντιληπτό ότι με την διαδικασία διορισμού που ακολουθείται, είναι αδύνατον για το διορίζον όργανο να αναγνώσει, να διαπιστώσει και να πειστεί για τις ικανότητες/ δυνατότητες/δεξιότητες/ γνώσεις και χαρακτήρα ενός υποψηφίου μέσα σε 15 λεπτά. Ας μην ξεχνούμε ότι δεν μιλούμε για το διορισμό ενός δημοσίου υπαλλήλου στη κατώτερη κλίμακα (εκεί χρειάζονται και εξετάσεις) αλλά για το διορισμό ενός δικαστικού ο οποίος θα έχει να επιτελέσει τα επόμενα χρόνια εξαιρετικά δύσκολο έργο αποφασίζοντας για άλλους. Πως μπορεί το ΑΔΣ με το να ακούσει τις απαντήσεις ενός υποψηφίου σε 3, 4 νομικά ερωτήματα να κρίνει αν είναι κατάλληλος για δικαστής; Εξάλλου η νομική γνώση είναι ένα από τα προσόντα.
Επιπλέον, το σύστημα μας θέτει ως ελάχιστο όριο 6 χρόνια δικηγορίας και υπό κάποιες προυποθέσεις 5 χρόνια. Έχω την άποψη ότι αυτό το όριο είναι ανεπαρκές. Το όριο θα πρέπει να είναι 10 με 15 χρόνια το ελάχιστο, και η πείρα δεν πρέπει να είναι κάτι το αφηρημένο αλλά να αντανακλάται σε συγκεκριμένες εμφανίσεις, χειρισμό ακροάσεων και υποθέσεων ενώπιον των δικαστηρίων. Πολύ λίγοι δικηγόροι κατορθώνουν μέσα σε 6 χρόνια να αποκτήσουν τέτοιες εμπειρίες που θα τους δώσουν τις γνώσεις, αυτοπεποίθηση και δυνατότητα να διευθύνουν μία δίκη και να απονέμουν δικαιοσύνη. Επομένως όταν λέμε «πείρα» δεν πρέπει να εννοούμε το χρόνο που διέρρευσε από την ημέρα που εγγράφηκε κάποιος δικηγόρος μέχρι την ημερομηνία που έκανε αίτηση για δικαστής αλλά το περιεχόμενο αυτής της διαδρομής. Δεν είναι μυστικό ότι στο παρελθόν έχουν διοριστεί δικαστές που είχαν λίγη ως και πολύ περιορισμένη εμπειρία από δικαστήρια. Δεν είναι όμως όπως το νεαρό δικηγόρο που μπορεί να χάσει μία δύο υποθέσεις μέχρι να μάθει. Ο δικαστής απονέμει δικαιοσύνη από το πρώτο δευτερόλεπτο και εσφαλμένη ή πλημελλής απονομή της δικαιοσύνης λόγω ανικανότητας ή αγνωσίας είναι ασυγχώρητη.
Το άλλο κριτήριο αφορά αυτό του χαρακτήρα. Της επάρκειας δηλαδή ενός ατόμου να ανταποκριθεί στο ρόλο του δικαστή. Θεωρώ ότι αυτό το θέμα είναι αλληλένδετο με το προηγούμενο και αυτό διδάσκει η εμπειρία. Βλέπουμε (και ευτυχώς έχουμε) δικαστές που αποτελούν κόσμημα για την έδρα. Έχουν πλήρη σεβασμό προς το δικηγόρο και τον διάδικο, συμπεριφέρονται όπως αρμόζει σε ένα δικαστή και έχουν άψογη νομική κατάρτιση.
Πιστεύω ότι το τελευταίο στοιχείο, η νομική κατάρτιση, είναι οδηγός για τα υπόλοιπα. Ένα άτομο που είναι βέβαιο για τον εαυτό του, για τις γνώσεις του, για τις δυνατότητες του (κατά κανόνα) δεν έχει ανάγκη ούτε να προσβάλει, ούτε να ειρωνευτεί, ούτε να κάνει τον έξυπνο σε κανένα. Αντίθετα κάποιος ο οποίος νιώθει ότι υστερεί, είτε γενικά είτε σε σχέση με τα άτομα που έχει απέναντι του, προσπαθεί να επιβληθεί χρησιμοποιώντας την εξουσία της έδρας διά της επιβολής και όχι διά της γνώσεως. Δυστυχώς έχουμε και παραδείγματα αυθαιρεσιών, προσβολής δικηγόρων, ανικανότητα διεύθυνσης μίας δίκης και δικαστές με ελλειπή νομική κατάρτιση. Εξάλλου το τελευταίο στοιχείο, αυτό της ελλειπούς νομικής κατάρτισης, αποτυπώνεται και σε αποφάσεις του ΑΔ όταν σχολιάζονται με καυστικό και επικριτικό τρόπο αποφάσεις πρωτόδικων δικαστηριών. Για παράδειγμα, όταν το ΑΔ αναφέρει σε απόφαση του ότι ο πρωτόδικος δικαστής απέτυχε να αντιληφθεί τα επίδικα θέματα τί σημαίνει αυτό; Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι ένας δικαστής δύσκολα μπορεί να απολυθεί από τη δικαστική υπηρεσία και όσοι απολύθηκαν μέχρι σήμερα δεν ήταν για λόγους γνώσεων αλλά για τη συμπεριφορά τους. Αυτό σημαίνει ότι η κακή επιλογή και ο διορισμός ενός μη επαρκούς σε κατάρτιση δικηγόρου, είναι μη αναστρέψιμος και η ζημιά που επιτελείται συνεχής και αδιάληπτη μέχρι να αφυπηρετήσει.
Ταυτόχρονα , έχουμε δει και άτομα να εξελίσσονται αρνητικά, δηλαδή με τα χρόνια να αποκτούν έπαρση και αλαζονεία. Κακά τα ψέματα η εξουσία της έδρας μπορεί να παρασύρει και το πιο προσγειωμένο άτομο. Έχει σημασία επομένως ο κάθε ένας να έχει τέτοια συγκρότηση χαρακτήρα και να μπορεί να κάνει την αυτοκριτική του και να αντιλαμβάνεται, τουλάχιστον, αν πάει κάπου λάθος και να κάνει διορθωτικές κινήσεις. Τεράστια σημασία έχει επίσης να υπάρχει διαδικασία και σύστημα ελέγχου και να μην αισθάνεται ο οποιοσδήποτε ότι βρίσκεται στο απυρόβλητο.
Διερωτώμαι, και γνωρίζω ότι το ερώτημα απασχολεί και πολλούς άλλους συναδέλφους, πως το υφιστάμενο σύστημα επιτρέπει στο ΑΔΣ να διαγνώσει το χαρακτήρα ενός υποψήφιου μέσα σε λίγα λεπτά. Μπορεί να λεχθεί ότι οι εφέτες γνωρίζουν από τις εμφανίσεις που οι υποψήφιοι κάνουν ενώπιον τους ως δικηγόροι. Πιθανόν να ισχύει αυτό για κάποιους διορισμούς αλλά όχι για όλους, αφού έχουν διοριστεί και δικαστές που δεν είχαν εμφανιστεί ποτέ τους ενώπιον του ΑΔ για χειρισμό υπόθεσης. Άλλη εξήγηση μπορεί να είναι ότι λαμβάνουν τις απόψεις των επαρχιακών δικαστών για κάθε υποψήφιο άρα έχουν εικόνα για το κάθε ένα. Πιθανόν. Όμως από την άλλη, διορίστηκαν και δικαστές που δεν είχαν ιδιαίτερα συχνές εμφανίσεις σε οποιασδήποτε βαθμίδας δικαστήρια, άρα δεν θα ήταν δυνατόν για το ΑΔΣ να έχει τη γνώμη των επαρχιακών δικαστών για αυτούς. Συνεπώς υπάρχει κενό (και) σε αυτό το θέμα.
Εισηγήσεις.
Όπως προανάφερα, θεωρώ, ότι οι δικαστές έχουν να επιτελέσουν εξαιρετικά δύσκολο και σοβαρό έργο. Για αυτή τη δουλειά πρέπει να επιλέγονται οι καλύτεροι και οι αξιότεροι που υπάρχουν στο επάγγελμα. Το υφιστάμενο σύστημα, ως εκ της δομής του αλλά και ως εκ των αποτελεσμάτων του, δεν είναι πάντοτε επιτυχές ως προς αυτή τη θεμελιώδη πτυχή και άρα πρέπει να αλλάξει. Ορισμένοι από τους λόγους για την αποτυχία του αναφέρθηκαν πιο πάνω.
Κάποιες εισηγήσεις , που μπορούν να αποτελέσουν τη βάση για διεξαγωγή συζήτησης και προβληματισμού με σκοπό τη δραστική βελτίωση του είναι οι ακόλουθες:
1. Θα πρέπει να δημιουργηθεί επιτροπή διορισμού δικαστών και το ΑΔΣ να πάψει να έχει το αποκλειστικό προνόμιο διορισμού δικαστών. Στην επιτροπή θα πρέπει απαραίτητα να συμμετέχουν εκτός από εκεκπρόσωποι των επαρχιακών δικηγορικών συλλόγων και άτομα νομικοί π.χ. πρώην Γενικοί Εισαγγελείς, που θα διορίζονται από το ΠτΔ ή τον Υπουργό Δικαιοσύνης.
2. Να αυξηθεί το όριο εισδοχής στα 10 ή 15 χρόνια. Να εισαχθούν ποιοτικά μετρήσιμα κριτήρια. Να λαμβάνεται υπόψη η πανεπιστημιακή απόδοση, η επαγγελματική πορεία και προπάντων η δικαστική εμπειρία. Είναι απαραίτητο η πείρα να μεταφράζεται σε χειρισμό υποθέσεων ενώπιον των δικαστηρίων.
3. Να αλλάξει ο τρόπος ανέλιξης/προαγωγής δικαστών. Να εισαχθεί σύστημα αξιολόγησης και να εγκαταληφθεί η επετηρίδα. Θα πρέπει να μπορεί ένας επαρχιακός δικαστής να βρεθεί στο ΑΔ ή να διοριστεί ανώτερος ή πρόεδρος χωρίς να πρέπει να περιμένει να προαχθούν οι αρχαιότεροι του. Θα πρέπει να δημιουργηθεί συναγωνισμός. Αυτό θα ήταν δυνατόν εάν εφαρμόζονταν αξιοκρατικά κριτήρια ανέλιξης με βάση την αξία εκάστου και όχι αποκλειστικά κατά αρχαιότητα. Η ανυπαρξία δομημένης διαδικασίας αξιολόγησης του έργου των δικαστών δημιουργεί πολλά πρόβληματα μεταξύ των οποίων και η εμπέδωση μακροπρόθεσμα μίας κακώς νοούμενης δημοσιουπαλληλικής νοοτροπίας .
4. Να ιδρυθεί επιτροπή εξέτασης παραπόνων. Σήμερα δεν υπάρχει θεσμοθετημένη διαδικασία όπου ένας διάδικος ή δικηγόρος να μπορεί να υποβάλει παράπονο για την συμπεριφορά ενός δικαστή οποιουδήποτε δικαστηρίου. Αυτό οδηγεί κάποιους στο να λειτουργούν ανεξέλεγκτα. Στην Αγγλία, για παράδειγμα, έχει συσταθεί το Office for Judicial Complaints ως ανεξάρτητη αρχή εξέτασης παραπόνων κατά της συμπεριφοράς δικαστών . Αυτό θα έχει θετικό αντίκτυπο στην όλη λειτουργία και αποδοτικότητα του συστήματος για πρόδηλους λόγους.
5. Η ηχογράφηση των ακροάσεων θα βοηθήσει τα μέγιστα, τόσο στην ακριβή αποτύπωση του πρακτικού της δίκης, αλλά θα λειτουργεί και σε κάποιο βαθμό ως έλεγχος για όλους τους παράγοντες της δίκης. Αυτό διότι πολλές φορές για διάφορους λόγους το στενογραφημένο πρακτικό δεν αποτελεί αποτύπωση του τι ακριβώς ελέχθει ή δεν ελέχθει σε μία δίκη. Στην Αγγλία για παράδειγμα όχι μόνο γίνεται ηχογράφηση όλων των ακρόασων αλλά υπάρχει και ζωντανή αποστενοτύπηση των πρακτικών τα οποία είναι διαθέσιμα άμεσα σε όλους τους παράγοντες της δίκης.
Για να γίνουν τα πιο πάνω, και άλλα πολλά, θα πρέπει απαραίτητα να συνοδευτούν από τα εξής:
1. Ριζική αναδιαμόρφωση του περιβάλλοντος και εργαλείων που έχει ένας δικαστής στη διάθεση του για να επιτελέσει το έργο του. Κακά τα ψέματα ο σημερινός δικαστής είναι υποχρεωμένος να λειτουργεί σε εντελώς αντίξοες και αντιπαραγωγικές συνθήκες. Να τηρεί πρακτικά (απουσίες στενογράφων)κατά τις ακροάσεις, να μην διαθέτει την απαραίτητη στήριξη η βοήθεια σε θέματα έρευνας, δεν έχει στη διάθεση του στοιχειώδη εξοπλισμό, εργάζεται σε γραφεία και αίθουσες δικαστηρίων που κάθε άλλο παρά δικαστήρια θυμίζουν (βλέπε επαρχιακά δικαστήρια Λευκωσίας). Είναι διακριτό σε εμάς ότι οι περισσότεροι δικαστές που αγωνίζονται να επιτελέσουν σωστά το έργο τους το κάνουν με προσωπικό κόστος και υπό απαράδεκτες συνθήκες απασχόλησης. Άρα αν θέλουμε να αναβαθμίσουμε τη δικαιοσύνη το περιβάλλον και οι συνθήκες εργασίας πρέπει να αλλάξουν ριζικά.
2. Συζήτηση για τις απολαβές των δικαστών με σκοπό την ουσιαστική αναβάθμιση τους. Εάν δεκτούμε ότι θα τεθεί ως όριο εισδοχής τα 10 ή 15 χρόνια πείρα δικηγορίας, τότε για να δημιουργηθούν κίνητρα πρέπει να αυξηθούν οι υφιστάμενες απολαβές.
Γνωρίζω ότι αρκετοί θα πουν ότι ψάχνουμε ψύλλους στα άχυρα και ότι τέτοιες εποχές το μόνο που μας έλειπε είναι να αυξήσουμε τους μισθούς των δικαστών και να μπούμε στα έξοδα αναβάθμισης των δικαστηρίων.
Πιστεύω ότι το θέμα είναι πολύ πιο σοβαρό, από ότι πιθανόν να αξιολογείται σήμερα, και χρειάζεται προγραμματισμός και δράση τώρα. Οι πολιτειακοί παράγοντες και οι δικηγόροι οφείλουν να συζητήσουν και να πάρουν αποφάσεις σήμερα διότι είναι φανερό ότι οδεύουμε προς λάθος κατεύθυνση. Η δικαιοσύνη είναι η μοναδική εξουσία που απέμεινε σε αυτό το τόπο με σχετική αξιοπιστία και αξιοπρέπεια και οφείλουμε όλοι να την προστατεύσουμε ο καθένας από εκεί που είναι ταγμένος να την υπηρετεί.

Προστασία Μειοψηφίας σε Εταιρείες Περιορισμένης Ευθύνης

2009-09-29T13:27:00.003+03:00

ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ
ΣΕ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ
Όπως είναι γνωστό, οι εταιρείες περιορισμένης ευθύνης διοικούνται μέσω δύο οργάνων τα οποία ασκούν και όλες τις διαθέσιμες εξουσίες μίας εταιρείας: τη γενική συνέλευση των μετόχων και το διοικητικό συμβούλιο. Κατά κανόνα και στα δύο όργανα ισχύει η αρχή της πλειοψηφίας. Με άλλα λόγια όταν συγκεντρωθεί ο απαραίτητος αριθμός ψήφων, δημιουργηθεί πλειοψηφία και ληφθεί απόφαση πάνω σε οποιοδήποτε θέμα, η μειοψηφία υποχρεούται να ακολουθήσει και να υλοποιήσει τις αποφάσεις της πλειοψηφίας.

Η πλειοψηφία των ιδιωτικών εταιρειών στη Κύπρο μπορούν να θεωρηθούν ως οιωνοί συνεταιρισμοί. Δηλαδή είναι εταιρείες με 2, 3 μετόχους , πολλές φορές φίλους ή συγγενείς μεταξύ τους , που συστήνουν μία εταιρεία για να διεξάγουν μία εμπορική δραστηριότητα με σχετικά μικρές επενδύσεις. Είναι δε συχνό το φαινόμενο να προκύπτουν διαφωνίες μεταξύ των μετόχων και να δημιουργούνται αδιέξοδα ή και αποκλεισμός ομάδας μετόχων από την διοίκηση της εταιρείας και γενικά τις αποφάσεις. Υπάρχουν ακόμα εκείνες οι περιπτώσεις όπου η μία πλευρά κατέχει πλειοψηφικό πακέτο μετοχών και συνεπακόλουθα ελέγχει και τη σύνθεση του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας, αποκλείοντας τη μειοψηφία των μετόχων από το μηχανισμό λήψης αποφάσεων.

Το πρόβλημα λοιπόν, που εξετάζουμε στο παρόν άρθρο, εστιάζεται στις περιπτώσεις εκείνες που η πλειοψηφία καταχράται των δικαιωμάτων και εξουσιών της τόσο εις βάρος και της ίδιας της εταιρείας αλλά και εις βάρος των μειοψηφούντων μετόχων απολαμβάνοντας αθέμιτα οφέλη και η μειοψηφία αναζητεί κάποιας μορφή θεραπεία και/ή δικαστική προστασία.

Η προστασία της μειοψηφίας των μετόχων από καταπιεστικές ενέργειες της πλειοψηφίας ήταν μία ανάγκη που υπήρχε από το καιρό που γεννήθηκε η εταιρεία ως πλάσμα δικαίου. Είναι ακριβώς γι΄αυτό το λόγο, δηλαδή για να δοθεί ενισχυμένη προστασία στους μετόχους που είναι μειοψηφία σε μια εταιρεία, που δίνονται ειδικά δικαιώματα σε κάποιες διαδικασίες που προβλέπονται από τον Περί Εταιρειών Νόμο. Υπάρχουν αρκετά παραδείγματα τα πιο γνωστά όμως είναι η ανάγκη για πλειοψηφία ¾ ή το 75% ψήφων της γενικής συνέλευσης για τροποποίηση του καταστατικού της εταιρείας, μείωση του κεφαλαίου, αλλαγή σκοπών κ.ο.κ.

Όπως προαναφέραμε, είναι θεμελιώδης αρχή του εταιρικού δικαίου ότι για τη λήψη αποφάσεων σε μία εταιρεία ισχύει η αρχή της πλειοψηφίας και ότι ο κάθε μέτοχος με τη συμμετοχή του σε μία εταιρεία έχει απαραίτητα και σιωπηρά συμφωνήσει να ακολουθεί τις απόψεις της πλειοψηφίας. Συνεπακόλουθο αυτής της βασικής αρχής είναι και το αξίωμα σύμφωνα με το οποίο ο ορθός διάδικος σε μία αγωγή που επηρεάζει τα δικαιώματα μίας εταιρείας είναι η ίδια η εταιρεία. Αυτή η αρχή, η οποία πηγάζει από το κοινό δίκαιο και ειδικότερα τη γνωστή υπόθεση Foss v. Harbottle [1843] 2 Hare 461, εμπεριέχει δύο άξονες: πρώτον ότι η πλειοψηφία διοικεί (majority rule) και δεύτερον, ο ορθός διάδικος σε μία αγωγή που επηρεάζει τα δικαιώματα της εταιρείας είναι η ίδια η εταιρεία (proper plaintiff rule).

Τα γεγονότα στην Foss v. Harbottle βοηθούν στη καλύτερη κατανόηση του θέματος. Ο Richard Foss και ο Edward Starkie Turton ήταν δύο μειοψηφούντες μέτοχοι στην εταιρεία «Victoria Park Company». Η εταιρεία είχε συσταθεί το Σεμπτέμβρη του 1935 για αγοράσει 180 εκτάρια γης κοντά στο Μανστεστερ όπου θα γινόταν ανάπτυξη με κτίσιμο σπιτιών, πάρκων κλπ. Η εταιρεία προχώρησε σε κάποιες επενδύσεις. Οι μειοψηφούντες μέτοχοι ισχυρίστηκαν ότι η εταιρεία είχε δικαίωμα αγωγής για αποζημιώσεις εναντίον μερικών συμβούλων της οι οποίοι ενήργησαν δόλια σε βάρος της εταιρείας. Συγκεκριμένα η κατηγορία ήταν ότι ορισμένοι σύμβουλοι πώλησαν ιδιοκτησία της εταιρείας σε τιμή χαμηλότερη της αγοραίας αξίας σε μία άλλη εταιρεία που ουσιαστικά ελεγχόταν από τους ιδίους. Όμως, σε γενική συνέλευση η πλειοψηφία των μετόχων αποφάσισε να μην προχωρήσει στη λήψη οποιονδήποτε δικαστικών μέτρων εναντίον των συγκεκριμένων συμβούλων. Έτσι ο Foss και o Turton, που ήταν μειοψηφούντες στη συγκεκριμένη γενική συνέλευση, άρχισαν δικαστικά μέτρα εναντίον των υπό κατηγορία συμβούλων για να αποζημιωθεί η εταιρεία από τις ζημιές που υπέστη από τη δόλια, κατά τον ισχυρισμό τους, πράξη.

Το Δικαστήριο απέρριψε την αγωγή αποφασίζοντας, μεταξύ άλλων, ότι αν μια πράξη γίνει παράτυπα την οποία η πλειοψηφία μπορεί να κάνει κανονικά ή αν μια πράξη γίνει παράνομα η οποία μπορεί να γίνει νόμιμα από την πλειοψηφία των μετόχων δεν υπάρχει μεμονωμένο δικαίωμα αγωγής σε μέτοχο αν η πλειοψηφία των μετόχων επικυρώσει αυτή την πράξη σε γενική συνέλευση. Σε κάθε περίπτωση το Δικαστήριο αποφάσισε ότι οι πράξεις των συμβούλων μιας εταιρείας μπορούν να επιβεβαιωθούν από την πλειοψηφία των μετόχων και σε τέτοια περίπτωση το Δικαστήριο δεν επεμβαίνει.

Το πρόβλημα με αυτό το γενικό κανόνα είναι ότι δεν έδινε αποτελεσματική θεραπεία στις περιπτώσεις που υπήρχε δόλος ή καταδολιευτικές ενέργειες από συμβούλους μίας εταιρείας ή από τους μετόχους που κατήχαν την πλειοψηφία μετοχών. Για παράδειγμα τί γίνεται στη περίπτωση που η πλειοψηφία των μετόχων , μέσω του ελέγχου που έχει στο διοικητικό συμβούλιο, αποξενώνει περιουσιακά στοιχεία μίας εταιρείας; Πως μπορεί να αντιδράσει ο μέτοχος που ανήκει στη μειοψηφία από τη στιγμή που, όπως είδαμε πριν, δεν μπορεί να ενεργήσει και για λογαριασμό της εταιρείας;

Οι αδικίες που δημιουργούσε αυτός ο κανόνας οδήγησε και στην γένεση, όπως πάντοτε συμβαίνει στο χώρο του δικαίου, ειδικών εξαιρέσεων.

Η πιο σημαντική από αυτές είναι στην περίπτωση που υπάρχει δόλος από την πλειοψηφία και εις βάρος της πλειοψηφίας. Σε τέτοια περίπτωση ένας μέτοχος ή ομάδα μετόχων που ανήκουν στην μειοψηφία μπορούν να λάβουν δικαστικά μέτρα εναντίον των αδικοπραγούντων συμβούλων για λογαριασμό τους αλλά και για λογαριασμό της εταιρείας ζητώντας ανάλογη θεραπεία όπως ενδιάμεσα διατάγματα και/ή αποζημιώσεις. Για να θεμελιωθεί αγώγιμο δικαίωμα, υπό αυτές τις συνθήκες σύμφωνα με την νομολογία, είναι απαραίτητο πέρα από δολιότητα οι αδικοπραγούντες να έχουν και τον έλεγχο της εταιρείας.

Για να γίνει κατανοητό το πώς λειτουργεί πρακτικά η συγκεκριμένη εξαίρεση θα αναφερθούμε σε δύο παραδείγματα από δύο σημαντικές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου.

Να σημειώσουμε πριν, ότι ο όρος δόλος σε αυτό το πλαίσιο ερμηνεύεται με ευρύτητα από τα Δικαστήρια και όχι περιοριστικά λαμβάνοντας υπόψη τις γενικότερες παραμέτρους μίας ανέντιμης συμπεριφοράς στα πλαίσια διενέργειας εμπορικών συναλλαγών.

Η πρώτη υπόθεση αφορά την Πολιτική Έφεση 11387, Θεόδωρος Πιρίλλης ν. Ελευθερίου Κουή. Η απόφαση, ημερομηνίας 23/01/04, λήφθηκε από το Εφετείο σε σύνθεση Νικολαίδη Δ., Ηλιάδη Δ., Γαβριηλίδη Δ., και η ομόφωνη απόφαση δόθηκε από το Δικαστή Γαβριηλίδη.

Ο Ελευθέριος Κουής ίδρυσε μαζί με τον Θεόδωρο Πιρίλλη, ο οποίος ήταν συγγενής του, ένα άτυπο συνεταιρισμό για να λειτουργήσουν επιχείρηση κρεοπωλείου σε χώρο εντός της υπεραγοράς Κόκκινος στο Παραλίμνι πληρώνοντας μηνιαίο ενοίκιο £300,00. Η συμφωνία τους ήταν να λαμβάνουν μηνιαίο μισθό £500 ο καθένας και να μοιράζονται εξίσου τα κέρδη. Οι εργασίες ξεκίνησαν την 01/11/93 και πήγαιναν πολύ καλά οπόταν κατά το Μάρτιο του 1994 οι δύο συνέταιροι ενοικίασαν και άλλο χώρο εκτός της υπεραγοράς στη Λεωφ. Πρωταρα στο Παραλίμνι το οποίο το εξόπλισαν πλήρως για την αποθήκευση και ετοιμασία κρεάτων. Ο Κουής δεν είχε προηγούμενη εμπειρία ως κρεοπώλης σε αντίθεση με τον Πιρίλλη που ήταν η εργασία του.

Ακολούθως, τον Ιανουάριο του 1996 ο Πιρίλλης εισηγήθηκε στον Κουή να ιδρύσουν εταιρεία η οποία θα συνέχιζε τις δραστηριότητες τους αφού η δουλειά πήγαινε καλά.

Σαν αποτέλεσμα, το Μάρτη του 1996 ίδρυσαν την εταιρεία KOUIS & PIRILLIS BUTCHERY LTD. Μετάτρεψαν δηλαδή τον συνεταιρισμό τους σε ιδιωτική εταιρεία περιορισμένης ευθύνης στην οποία κατείχαν ίσο αριθμο μετοχών. Επίσης, έδωσαν τα περιουσιακά τους στοιχεία στην εταιρεία έναντι 500 μετοχών ο καθένας λειτουργώντας και τον κοινό τους λογαριασμό στην τράπεζα χωρίς να αλλάξουν την ονομασία του. Τα τιμολόγια και οι αποδείξεις εκδίδονταν στο εξής στο όνομα της εταιρείας και οι επιταγές κατατείθεντο στον κοινό λογαριασμό. Ο μηνιαίος τους μισθός αυξήθηκε σε £600 ενώ διορίστηκαν και οι δύο διευθυντές (σύμβουλοι) της εταιρείας.

Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Κουή λίγους μήνες μετά τη λειτουργία της εταιρείας ο Πιρίλλης άρχισε να δημιουργεί προβλήματα στις σχέσεις τους συμπεριφερόμενος αυταρχικά και προσβάλλοντας τον στο χώρο της εργασίας σε διάφορες περιπτώσεις. Ως εκ τούτου και λόγω της επιδείνωσης των διαπροσωπικών τους σχέσεων, έγιναν προσπάθειες να εξαγοράσει ο ένας τον άλλο οι οποίες όμως δεν κατέληξαν πουθενά.

Τον Απρίλη του 1997 ο Κουής λόγω της πίεσης που δεχόταν από τον Πιρίλλη πήρε ένα μήνα άδεια για να ηρεμήσουν τα πνεύματα και να εξευρεθεί κάποια διευθέτηση. Καθ' όλη την περίοδο βέβαια της όξυνσης των σχέσεων τους δεν μιλούσαν μεταξύ τους οπόταν η αποτελεσματική λειτουργία της εταιρείας, για παράδειγμα η σύγκλιση του διοικητικού συμβουλίου, ή έκτακτης γενικής συνέλευσης, ήταν αδύνατη.

Ενώ ο Κουής βρισκόταν σε άδεια, αντιλήφθηκε ότι ο Πιρίλλης άρχισε να πωλεί κρέατα μόνος του χρησιμοποιώντας μία άλλη δική του εταιρεία τη Theodoros Pirillis Enterprises Ltd. Ο Πιρίλλης χρησιμοποιούσε τον εξοπλισμό και περιουσιακά στοιχεία της KOUIS & PIRILLIS BUTCHERY LTD. Μετά από αυτή την εξέλιξη, ο Κουής έκανε ξανά προσπάθειες για να πουλήσει το μερίδιο του στον Πιρίλλη οι οποίες όμως δεν κατέληξαν.

Μη έχοντας άλλη επιλογή, ο Κουής ήγειρε αγωγή εναντίον του Πιρίλλη, της εταιρείας Theodoros Pirillis Enterprises Ltd αλλά και της εταιρείας KOUIS & PIRILLIS BUTCHERY LTD στην οποία ήταν και ο ίδιος μέτοχος (τον λόγο θα του δούμε πιο κάτω), ζητώντας αποζημιώσεις. Κατά την ακρόαση δόθηκε μαρτυρία από εμπειρογνώμονα ότι η αξία της εταιρείας KOUIS & PIRILLIS BUTCHERY LTD ήταν £122,000 στις 31/03/97.

Η πλευρά του Πιρίλλη έδωσε εντελώς διαφορετική εκδοχή των γεγονότων και παρουσίασε τους δικούς της εμπειρογνώμονες σε ότι αφορά την αξία της εταιρείας. Ουσιαστικά η θέση του Πιρίλλη ήταν ότι ο Κουής αποχώρησε οικειοθελώς και ότι δεν ενδιαφερόταν για την εταιρεία ούτε υπέγραφε τις απαραίτητες επιταγές για να μπορεί αυτή να λειτουργήσει.

Το πρωτόδικο Δικαστήριο αποφάσισε υπέρ του Κουή δεχόμενο τη δική του εκδοχή και τη θέση του περί δόλιας συμπεριφοράς του Πιρίλλη και παράνομης διοχέτευσης των εργασιών της εταιρείας KOUIS & PIRILLIS BUTCHERY LTD στη Theodoros Pirillis Enterprises Ltd. Επεδίκασε δε £90,000 υπέρ της εταιρείας KOUIS & PIRILLIS BUTCHERY LTD, η οποία ήταν εναγομένη 3. Επεδίκασε επίσης και τιμωρητικές αποζημιώσεις £5000 εναντίον του Πιρίλλη προσωπικά και της εταιρείας του, και υπέρ του Κουή.

Στο Εφετείο τέθηκαν διάφορα θέματα το πρώτο αφορούσε τον ισχυρισμό των δικηγόρων του Πιρίλλη ότι λανθασμένα εγέρθηκε αγωγή αντί της καταχώρησης αίτησης για καταπίεση μειοψηφίας με βάση το άρθρο 202 του Περί Εταιρειών Νόμου. Το Ανώτατο Δικαστήριο αποδέχτηκε τη θέση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι επρόκειτο περί παράγωγης αγωγής (derivative action) που εγέρθηκε από τον Κουή υπό την ιδιότητά του ως μετόχου της εναγομένης 3 δηλαδή της KOUIS & PIRILLIS BUTCHERY LTD.

Με άλλα λόγια, το Ανώτατο Δικαστήριο συμφώνησε ότι στην πραγματικότητα η εταιρεία KOUIS & PIRILLIS BUTCHERY LTD ήταν εγκλωβισμένη υπό τον έλεγχο του Πυρίλλη και δεν μπορούσε η ίδια να αντιδράσει, επομένως ο Κουής νομιμοποιείτο να εγείρει την αγωγή και για λογαριασμό της εταιρείας και να διεκδικήσει ανάλογη θεραπεία.

Πρόκειται για μια ιδιόμορφη περίπτωση απαίτησης δικαιωμάτων στον τομέα του ιδιωτικού δικαίου όπου αναγνωρίζεται η αδυναμία ενός προσώπου, σε αυτή την περίπτωση νομικού προσώπου, να διεκδικήσει από μόνο του τα δικαιώματα του άρα αυτό μπορεί να γίνει μέσω κάποιου άλλου. Γι΄αυτό το λόγο, θεωρήθηκε δικαιολογημένο και αναγκαίο να μπορεί κάποιος μέτοχος, ο οποίος εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να ασκήσει ο ίδιος έλεγχο στην εταιρεία, να ενεργεί και για λογαριασμό της εταιρείας.

Πολλές φορές για να γίνει κατανοητό το πώς λειτουργεί αυτό το δόγμα θέτουμε την ερώτηση: «Εάν η εταιρεία είχε φωνή και μπορούσε να μιλήσει δεν θα διαμαρτυρόταν για τις πράξεις του Πυρίλλη ο οποίος στην ουσία υπεξαιρούσε περιουσία της εταιρείας;» Εάν η απάντηση είναι ναι τότε νομιμοποιείται ο μέτοχος της μειοψηφίας να χρησιμοποιήσει τη διαδικασία της παράγωγης αγωγής.

Μια άλλη ενδιαφέρουσα πτυχή της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου αφορά την πλήρη συμφωνία του με το πρωτόδικο Δικαστήριο σε ότι αφορά την επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων ύψους £5000. Το Ανώτατο Δικαστήριο σημείωσε ότι ο Πυρίλλης συμπεριφέρθηκε με πλήρη αδιαφορία για τα δικαιώματα του Κουή, ενήργησε με σκοπό τη διάρρηξη της εταιρικής σχέσης μαζί του, διοχέτευσε με παράνομο τρόπο τις εργασίες της εταιρείας στη δική του εταιρεία με σκοπό την επίτευξη κέρδους της δικής του εταιρείας και κατ΄επέκταση για τον εαυτό του πράγμα το οποίο πέτυχε. Κατά συνέπεια κατέληξε το Ανώτατο Δικαστήριο ορθά επιδικάστηκαν παραδειγματικές αποζημιώσεις.

Την απόφαση αυτή Πιρίλλη ακολούθησε η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Πολιτική Έφεση 11784 Αιμίλιος Θωμά και άλλοι ν. Ιάκωβου Ηλιάδη. Η απόφαση δόθηκε στις 24/11/06 και εκδικάστηκε από τους δικαστές Νικολαίδη Δ., Κραμβή Δ. και Γαβριηλίδη Δ. Την ομόφωνη απόφαση έδωσε ο δικαστής Νικολαίδης. Παρατηρούμε ότι στη σύνθεση του Ανωτάτου Δικαστηρίου συμμετείχαν δύο δικαστές (Νικολαίδης Δ. και Γαβριηλίδης Δ.) οι οποίοι συμμετείχαν και στην έκδοση της απόφασης του Πυρίλλη που είδαμε προγενέστερα.

Για να γίνουν κατανοητά τα γεγονότα της υπόθεσης παραθέτουμε αρχικά τον πλήρη τίτλο της Πολιτικής Έφεσης:

1. Αιμίλιος Θωμά
2. Στέλιος Θωμά
3. Ανδρέας Ανδρέου
4. NMT Hotel Management Ltd
5. Jam Restaurant Ltd
Εφεσείοντες
v.

Ιάκωβου Ηλιάδη
Εφεσίβλητου

Η υπόθεση περιστρεφόταν γύρω από γεγονότα που αφορούσαν την εταιρεία Jam Restaurant Ltd.

Ο Ιάκωβος Ηλιάδης ήταν ένας εκ των ιδρυτικών μετόχων της εταιρείας Jam Restaurant Ltd η οποία ιδρύθηκε στις 23/01/96. Ακολούθως τον Ιανουάριο του 1997 προστέθηκαν και άλλοι μέτοχοι. Σύμβουλοι της εταιρείας ήταν ο Ιάκωβος Ηλιάδης και ο Στέλιος Θωμά. Τον Ιούλιο του 1997 προστέθηκε στη μετοχική σύνθεση της εταιρείας και ο Ανδρέας Ανδρέου. Μετά τη σύστασή της η Jam Restaurant Ltd ενοικίασε ένα υποστατικό στην Πύλα για περίοδο 5 ετών. Το υποστατικό λειτούργησε λίγους μήνες αργότερα ως εστιατόριο και νυχτερινό κέντρο.

Στις 04/09/07 σε έκτακτη γενική συνέλευση της Jam Restaurant Ltd αποφασίστηκε να καταβληθεί σε κάθε μέτοχο μέρισμα από το καθαρό κέρδος της εταιρείας ποσού που αντιστοιχούσε με το ποσό που πλήρωσε για την αγορά των μετοχών του. Στη συνέχεια αποφασίστηκε ομόφωνα όπως ο Αιμίλιος Θωμά παραμείνει διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας με εξουσία να διαχειρίζεται αποκλειστικά τη λειτουργία του κέντρου και τα οικονομικά της εταιρείας.

Η εταιρεία ΝΜΤ Hotel Management Ltd (ΝΜΤ Ltd) ήταν εταιρεία η οποία άνηκε στον Αιμίλιο Θωμά και στον Ανδρέα Ανδρέου ο οποίος ήταν επίσης σύμβουλος της εταιρείας.

Από το Σεπτέμβρη του 1997 και όπως διαφάνηκε κατά το χρόνο που έγινε η γενική συνέλευση της Jam Restaurant Ltd, η ΝΜΤ Ltd ανέλαβε τη διαχείριση της επιχείρησης του εστιατορίου της Jam Restaurant Ltd. Όπως αποκαλύφθηκε στη συνέχεια, μετά την ανάληψη της διαχείρισης της επιχείρησης από την ΝΜΤ Ltd, ο Αιμίλιος Θωμά διοχέτευε όλες τις εργασίες του εστιατορίου στην ΝΜΤ Ltd χρησιμοποιώντας την περιουσία της Jam Restaurant Ltd χωρίς τη συγκατάθεση του Ιάκωβου Ηλιάδη και χωρίς βεβαίως να αποδοθούν τα κέρδη στην Jam Restaurant Ltd.

Έτσι ο Ιάκωβος Ηλιάδης ήγειρε αγωγή εναντίον όλων των εφεσειόντων (συμπεριλαμβανομένης και της Jam Restaurant Ltd της οποίας ήταν μέτοχος) απαιτώντας αποζημιώσεις τόσο για λογαριασμό του ιδίου όσο και για λογαριασμό της Jam Restaurant Ltd.

Το πρωτόδικο Δικαστήριο κατέληξε ότι ο Στέλιος Θωμά και ο Ανδρέας Ανδρέου χρησιμοποιώντας την ΝΜΤ Ltd αποστέρησαν από την Jam Restaurant Ltd την ευκαιρία να ασκήσει την επιχείρηση την οποία είχε αρχίσει από το 1996. Οι ενέργειές τους συνιστούσαν δόλο με σκοπό άμεσα ή έμμεσα την απόσπαση χρημάτων από την Jam Restaurant Ltd της οποίας ήταν και οι ίδιοι μέτοχοι, διοχέτευσής τους σε άλλες εταιρείες που τους ανήκαν αποστερώντας έτσι το δικαίωμα από τον Ιάκωβο Ηλιάδη να συμμετέχει στα κέρδη και ωφελήματα που υπό κανονικές συνθήκες έπρεπε να έχει η Jam Restaurant Ltd.

Σημαντικό στοιχείο ήταν ότι οι δραστηριότητες της Jam Restaurant Ltd μεταφέρθηκαν στην ΝΜΤ Ltd χωρίς να καταβληθεί οποιοδήποτε αντάλλαγμα για τη χρήση και εκμετάλλευση των περιουσιακών της στοιχείων.

Το Ανώτατο Δικαστήριο επανέλαβε για μια ακόμη φορά την αρχή της υπόθεσης Foss v. Harbottle παραθέτοντας τους λόγους που μπορεί κατ΄εξαίρεση το Δικαστήριο να ικανοποιήσει αιτήματα μελών της μειοψηφίας των μετόχων. Επιπρόσθετα το Ανώτατο Δικαστήριο επανέλαβε την αρχή ότι η ερμηνεία της φράσης «δόλος» στα πλαίσια αυτής της διαδικασίας, πρέπει να γίνεται με ευρύτητα και περιέχει όλες τις περιπτώσεις όπου οι αδικοπραγούντες προσπαθούν να υπεξαιρέσουν για λογαριασμό τους χρήματα, περιουσία ή ωφελήματα που ανήκουν στην εταιρεία στα οποία και οι υπόλοιποι μέτοχοι δικαιούνται να συμμετάσχουν.

Όπως έγινε και στην Κουής , και σε αυτή την περίπτωση επιδικάστηκαν τιμωρητικές αποζημιώσεις. Το Δικαστήριο μάλιστα σημειώνει ότι τα γεγονότα αυτής της υπόθεσης συνιστούν κλασσική περίπτωση επιδίκασης τιμωρητικών αποζημιώσεων λόγω της συγκεκριμένης συμπεριφοράς των Αιμίλιου Ηλιάδη, Στέλιου Ηλιάδη και Ανδρέα Ανδρέου.

Επιπλέον, πρωτόδικα επιδικάστηκε και ποσό £85,000 ως αποζημιώσεις υπέρ της Jam Restaurant Ltd ποσό το οποίο θεωρήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ως εύλογο με βάση τη μαρτυρία που είχε προσαχθεί πρωτόδικα τόσο από τον Ιάκωβο Ηλιάδη αλλά και από τον λογιστή της Jam Restaurant Ltd.

Από την περιληπτική, έστω, παράθεση των γεγονότων των πιο πάνω υποθέσεων, και έχοντας κατά νου και τις αρχές που προκύπτουν από αυτές θα μπορούσαμε συμπερασματικά να προβούμε στα εξής σχόλια.

1. Σε τέτοιου είδους διαδικασίες προστίθεται ως εναγομένη η εταιρεία η οποία υπέστη την αδικοπραγία ή την ζημιά από τους μετόχους της πλειοψηφίας και/ή τους συμβούλους της. Αυτό γίνεται για να είναι δεσμευμένη και η εταιρεία ως νομικό πρόσωπο από την τελική απόφαση του Δικαστηρίου. Από τη στιγμή που η εταιρεία ελέγχεται ουσιαστικά από τους αδικοπραγήσαντες θα υπήρχε ο κίνδυνος οι ίδιοι οι αδικοπραγήσαντες ενεργώντας για την εταιρεία να μη συμμορφωθούν με την απόφαση του Δικαστηρίου. Επομένως για να δεσμεύεται και η ίδια η εταιρεία προστίθεται πάντοτε ως εναγόμενη στην αγωγή.
2. Ακόμα παρατηρούμε ότι οι μέτοχοι και/ή οι σύμβουλοι οι οποίοι έχουν τον έλεγχο της συγκεκριμένης εταιρείας ευθύνονται και οι ίδιοι προσωπικά διότι θεωρείται ότι είναι ο ιθύνων νους πίσω από τις πράξεις, είτε της εταιρείας η οποία είναι θύμα, ή άλλων εταιρειών τις οποίες χρησιμοποιούν ως οχήματα για να μεταφέρουν τα κέρδη από την εταιρεία που υφίσταται τη ζημιά.
3. Περαιτέρω, το Ανώτατο Δικαστήριο δέχτηκε στην υπόθεση Κουής ότι μπορεί να υπάρξει έγκυρη παράγωγη αγωγή ακόμα και στην περίπτωση που οι μέτοχοι της εταιρείας κατέχουν ίσο αριθμό μετοχών δηλαδή 50 – 50. Όπως είδαμε πιο πάνω βασική προϋπόθεση των εξαιρέσεων της Foss v. Harbottle είναι να υπάρχει δόλος εις βάρος της μειοψηφίας. Στην Κουής δεν υπήρχε δόλος εις βάρος της μειοψηφίας αλλά εις βάρος του μετόχου που κατείχε το 50%. Εντούτοις, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέδειξε το στοιχείο του ελέγχου της εταιρείας ως πρωταρχικής σημασίας και δεν αισθάνηθηκε περιορισμένο από την ανάγκη ή την προυπόθεση να υπάρχει μειοψηφούντας μέτοχος. Αυτή η θέση είναι ορθή διότι σημασία έχει ότι ασκείται δόλος από μέτοχο της εταιρείας εις βάρος της ίδιας της εταιρείας και άλλους μετόχους και όχι αν υπάρχει έλεγχος ή μειοψηφία. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις εταιρειών στην Κύπρο που έχουμε συμμετοχή δύο μετόχων κατά 50% υπάρχει δυνατότητα επίκλησης αυτού του κανόνα.
4. Επιπλέον, το Ανώτατο Δικαστήριο ερμηνεύει όπως αναφέραμε και πριν με ευρύτητα τον όρο «δόλος», κοιτάζει την ουσία της υπόθεσης και αποδίδει δικαιοσύνη εκεί που τα γεγονότα δεν αφήνουν αμφιβολία ως προς την υπεξαίρεση ή την καταδολίευση που έλαβε χώρα εναντίον των μετόχων της μειοψηφίας.
5. Τέλος, δεν είναι τυχαίο ότι οι δύο πιο πάνω αποφάσεις λήφθηκαν από τους δικαστές που προαναφέραμε και πιθανόν μία άλλη σύνθεση του Ανωτάτου Δικαστηρίου να έδιδε διαφορετικό αποτέλεσμα. Αξιοσημείωτο επίσης είναι το ότι και τις δύο υποθέσεις χειρίστηκε εκ μέρους των εναγόντων ο συνάδελφος Δ. Παπαδόπουλος. Άλλη σχετική με την παράγωγη αγωγή υπόθεση είναι και η Πολιτική Έφεση 159/05 Z & I Mediterranean v. Ιωάννα Ηλιάδη ημερομηνίας 25/05/07. Αυτή η υπόθεση αφορούσε έφεση κατά απόφασης έκδοσης μονομερούς διατάγματος εναντίον εταιρείας από μειοψηφούντα μέτοχο. Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου επιβεβαιώνει τις αρχές που αναφέραμε πιο πάνω καθώς και τα συμπεράσματά μας και λήφθηκε και πάλι από τους δικαστές Νικολαίδη Δ., Κραμβή Δ. και Γαβριηλίδη Δ. Την απόφαση έδωσε ο Γαβριηλίδης Δ.

Συμπερασματικά αναφέρουμε ότι είναι φανερό ότι η διαδικασία της παράγωγης αγωγής μπορεί να αποτελέσει ένα χρήσιμο εργαλείο τα χέρια των μετόχων μίας εταιρείας για προστασία των δικαιωμάτων τους στην περίπτωση που υπάρχει καταδολίευση από άλλους μετόχους και/ή συμβούλους της εταιρείας. Η πιο συχνή χρήση αυτής της διαδικασίας πιθανόν να περιορίσει και τις αυθαιρεσίες και γενικά την κακώς νοούμενη χρήση στην Κύπρο της αρχής της ξεχωριστής προσωπικότητας των νομικών προσώπων από τους μετόχους και συμβούλους εταιρειών.

Πότε μπορεί ένας εργαζόμενος να λάβει την ετήσια άδεια του;

2009-06-27T16:41:00.003+03:00

Το δικαίωμα σε ετήσια άδεια ενός εργαζομένου είναι κατοχυρωμένο από τον Περί Ετησίων Αδειών Μετά Απολαβών Νόμο. Ο συγκεκριμένος Νόμος ο οποίος θεσπίστηκε το 1967 διασφαλίζει το δικαίωμα ετήσιας άδειας με απολαβές σε όλους τους εργοδοτουμένους είτε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα. Επίσης ο Νόμος καθορίζει τη διάρκεια της ετήσιας άδειας.

Ο χρόνος κατά τον οποίο ένας εργαζόμενος θα πάρει ετήσια άδεια δεν καθορίζεται από οποιοδήποτε Νόμο και είναι θέμα το οποίο εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του εργοδότη να ρυθμίσει λαμβάνοντας υπόψη όλα τα περιστατικά της υπόθεσης.

Είναι αποδεκτό Νομολογιακά ότι ο εργοδότης έχει το δικαίωμα να περιορίσει την ετήσια άδεια σε συγκεκριμένη χρονική περίοδο ή μήνες και να δίδει άδεια σε άλλες περιόδους μόνο σε ειδικές περιπτώσεις. Για παράδειγμα στην περίπτωση των δικηγόρων είναι γενικά γνωστό ότι ετήσια άδεια δίδεται κατά τους μήνες Ιούλιο, Αύγουστο που είναι κλειστά τα δικαστήρια και σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση παραχωρείται εφόσον συντρέχουν εξαιρετικοί λόγοι.
Ταυτόχρονα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι ένας εργαζόμενος πρέπει να έχει κατά νου τις νομικές του υποχρεώσεις και απουσία από την εργασία χωρίς άδεια συνιστά απαράδεκτη διαγωγή και νόμιμο λόγο απόλυσης.
Για παράδειγμα ας υποθέσουμε ότι εάν δικηγορικό γραφείο δίδει ετήσια άδεια μόνο τον Ιούλιο και Αύγουστο. Μπορεί ένας εργαζόμενος να απαιτήσει ετήσια άδεια σε άλλη περίοδο για κάποιο συγκεκριμένο λόγο;
Εάν ένας εργαζόμενος έχει ειδικούς λόγους που θέλει να πάρει άδεια και έχει π.χ. διευθετήσει και αντικαταστάτη τότε μόνο αν συντρέχουν ειδικοί λόγοι εκ πλευράς του εργοδότη θα θεωρηθεί λογική η άρνησή του να μην δώσει άδεια σε άλλη περίοδο άλλη από το καλοκαίρι.
Βεβαίως αν ο εργοδότης αρνηθεί τελικά να δώσει τις μέρες που θέλει ο εργαζόμενος τότε ο τελευταίος θα έχει την επιλογή (και το ρίσκο που συνεπάγεται αυτό) να παραιτηθεί λόγω εξαναγκασμού σε παραίτηση.
Από την άλλη αν απουσιάσει χωρίς άδεια από την εργασία τότε ο εργοδότης θα μπορεί να τερματίσει τη σύμβαση λόγω απαράδεκτης διαγωγής του εργοδοτουμένου.

Σε κάθε περίπτωση εάν η υπόθεση οδηγηθεί στο Δικαστήριο το κριτήριο είναι αντικειμενικό και το ερώτημα που θα τεθεί είναι τι θα έκανε σε ανάλογη θέση ο λογικός εργοδότης με τις συγκεκριμένες ανάγκες της επιχείρησης του εργοδότη που ασκεί το συγκεκριμένο επάγγελμα για παράδειγμα του δικηγόρου, του λογιστή κ.ο.κ.

Ενέργειες καθ' υπέρβαση του καταστατικού εταιρείας

2009-05-30T20:18:00.001+03:00

Φιλελεύθερος 24/05/09
Υπέρβαση εξουσίας από εταιρεία
Του Γιώργου Κουκούνη Δικηγόρου στη Λάρνακα

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ το κοινό συναλλάσσεται με εταιρείες και συνάπτει σοβαρές συμφωνίες, χωρίς ωστόσο να μεριμνά ώστε να πληροφορείται κατά πόσο η εταιρεία έχει την ικανότητα να διεξάγει τις συγκεκριμένες δραστηριότητες και αν ο σύμβουλος της εταιρείας έχει την εξουσία να συνάψει τη συγκεκριμένη συναλλαγή. Μόνο σε μερικές περιπτώσεις επιδεικνύεται ενδιαφέρον για ενημέρωση και λήψη από την εταιρεία των απαραίτητων στοιχείων, όπως είναι το ιδρυτικό έγγραφο, το καταστατικό, πιστοποιητικά που αναγράφουν τους συμβούλους, το γραμματέα και τυχόν επιβαρύνσεις της εταιρείας.

Το ιδρυτικό έγγραφο είναι επίσημο έγγραφο, περιέχει το όνομα, το εγγεγραμμένο γραφείο, τους σκοπούς της εταιρείας και το μετοχικό κεφάλαιο. Το καταστατικό είναι και αυτό επίσημο έγγραφο και περιέχει τους εσωτερικούς κανονισμούς λειτουργίας της εταιρείας.
Και τα δύο αυτά έγγραφα βρίσκονται κατατεθειμένα στον Έφορο Εταιρειών όπως και όλα τα άλλα έγγραφα που αφορούν την εταιρεία και συνεπώς είναι διαθέσιμα προς επιθεώρηση από οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο.
Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι κάθε ενδιαφερόμενο πρόσωπο που σκοπεύει να συναλλαχθεί με εταιρεία έχει τη δυνατότητα να πληροφορηθεί αν η συγκεκριμένη συναλλαγή εμπίπτει στους σκοπούς της εταιρείας και αν ο σύμβουλός της έχει την εξουσία να δεσμεύσει την εταιρεία. Εφόσον παρέχεται η δυνατότητα επιθεώρησης των εγγράφων της εταιρείας μέσω του Εφόρου Εταιρειών και του χαρακτήρα αυτών ως δημοσίων εγγράφων, το τρίτο πρόσωπο που θα συναλλαχθεί με την εταιρεία θεωρείται ότι έχει τεκμαιρόμενη γνώση των εγγράφων αυτών. Γι’ αυτό κάθε πρόσωπο που συναλλάσσεται με εταιρεία θα πρέπει να είναι προσεκτικό ώστε να μην βρεθεί εκ των υστέρων στη δύσκολη θέση η εταιρεία να επικαλεστεί τη μη συμμόρφωση προς τις πρόνοιες εσωτερικού κανονισμού της και να ισχυρίζεται ότι η συμφωνία που συνομολόγησε είναι καθ’ υπέρβαση των κανονισμών της εταιρείας για να αποφύγει την εκτέλεσή της.
Το ενδιαφέρον αυτό θέμα απασχόλησε ξανά το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφαση που εξέδωσε στην Π.Ε.163/2006, ημερ. 5.5.2009, η οποία αφορούσε έφεση τράπεζας εναντίον απόφασης του πρωτόδικου δικαστηρίου που απέρριψε την αγωγή της για οφειλή εταιρείας. Συγκεκριμένα, εταιρεία εξασφάλισε την παροχή τραπεζικών διευκολύνσεων μέχρι ορισμένου ποσού το οποίο στη συνέχεια αυξήθηκε με νέα εγγυητική συμφωνία για την οποία δεν λήφθηκε απόφαση από τους συμβούλους της. Το πρωτόδικο δικαστήριο θεώρησε ότι η συμφωνία αύξησης των παρεχομένων διευκολύνσεων υπογράφηκε καθ΄ υπέρβαση του ιδρυτικού και καταστατικού εγγράφου και/ή απόφασης του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας και συνεπώς ήταν άκυρη. Ο Δικαστής κ. Τ. Ηλιάδης στην απόφασή του έκρινε ότι η πρωτόδικη απόφαση ήταν λανθασμένη και την παραμέρισε διότι υπήρξε λανθασμένη εφαρμογή του κανόνα της υπέρβασης. Από τη μαρτυρία προέκυπτε ότι το ιδρυτικό και το καταστατικό έγγραφο της εταιρείας παρείχαν εξουσία στο Διοικητικό Συμβούλιο να προβαίνει στη σύναψη δανείων, επιβαρύνοντας ή υποθηκεύοντας την περιουσία της εταιρείας χωρίς περιορισμούς. Δεν μπορούσε λοιπόν να γίνεται λόγος για δάνειο το οποίο είναι καθ’ υπέρβαση του ιδρυτικού και καταστατικού εγγράφου. Αναλύοντας τη νομολογία αναφέρει ότι το δόγμα «καθ’ υπέρβαση εξουσίας» εξυπακούει ότι όταν εκτελείται μια πράξη ή συναλλαγή που αν και φαίνεται ότι είναι νόμιμη αλλά όμως δεν τυγχάνει εξουσιοδότησης από το ιδρυτικό έγγραφο της εταιρείας, τότε η πράξη είναι ultra vires, δηλαδή εκτός των σκοπών της εταιρείας και συνεπώς άκυρη. Όπως σημειώνεται στο σύγγραμμα Ηalsbury’s, ο όρος «ultra vires» στη σωστή του έννοια υποδηλώνει κάποια πράξη ή συναλλαγή εκ μέρους μιας εταιρείας η οποία, αν και δεν είναι παράνομη ή ενάντια στη δημόσια τάξη αν εκτελείτο από έναν ιδιώτη, είναι εκτός των νομίμων εξουσιών της εταιρείας όπως αυτές περιγράφονται σύμφωνα με τις νομοθετικές διατάξεις με τις οποίες έχει συσταθεί, ή τους νόμους που εφαρμόζονται σχετικά με την εταιρεία, ή με το ιδρυτικό έγγραφο της εταιρείας. Καταλήγει δε ότι ο σκοπός της υιοθέτησης του δόγματος είναι αφ’ ενός (α) η προστασία επενδυτών για να γνωρίζουν για ποιους σκοπούς διοχετεύονται τα χρήματα που επενδύουν και (β) η προστασία των πιστωτών της εταιρείας για να γνωρίζουν ότι τα κεφάλαια της εταιρείας δεν θα διασκορπίζονται σε μη εξουσιοδοτημένες επιχειρήσεις. Στην κρινόμενη υπόθεση η εταιρεία και οι διευθυντές της γνώριζαν ότι το αρχικό ύψος των συναλλαγών τους δεν μπορούσε να υπερβεί το ορισμένο ποσό και συνέχιζαν να συναλλάσσονται καθ’ υπέρβαση του ποσού αυτού και μετά από 8 χρόνια δεν μπορούσαν να ισχυρίζονται ότι οι δοσοληψίες τους με την τράπεζα έχουν διενεργηθεί καθ’ υπέρβαση του ιδρυτικού εγγράφου και/ή του καταστατικού της δικής τους εταιρείας.

Απόφαση του Ανωτάτου "ενοχλεί" την ΕΔΥ

2009-05-30T19:55:00.002+03:00

Του Μανώλη Καλαντζή
ΠΟΛΙΤΗΣ - 30/05/2009, Σελίδα: 24

"Αχρείους χαρακτηρισμούς περιέχει, κατά τον πρόεδρο της ΕΔΥ, Μάρκο Σπανό, η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, με την οποία στις 20 Μαΐου ακύρωσε τον διορισμό δέκα ατόμων, στη θέση του βοηθού ασφαλιστικού λειτουργού στις Υπηρεσίες Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Ο διορισμός είχε γίνει τον Ιανουάριο του 2007. Ο κ. Σπανός σε δηλώσεις του στον «Π» ανέφερε πως η ΕΔΥ απορρίπτει του «αχρείους χαρακτηρισμούς» του δικαστή Δημήτρη Χατζηχαμπή, και ήδη έχει προχωρήσει στον επαναδιορισμό των ιδίων δέκα ατόμων. Η απόφαση της ΕΔΥ, να γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων της την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, έχει προκαλέσει έκπληξη και οργή στους επτά παραπονούμενους, οι οποίοι θα καταχωρήσουν νέα προσφυγή.

Τακ-τακ να τελειώνουμε
Προκαλεί έκπληξη η «ταχύτητα» με την οποία η ΕΔΥ, μελέτησε, αξιολόγησε, και «συμμορφώθηκε» με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Η απόφαση εκδόθηκε την Τετάρτη 20 Μαΐου, και εντός τριών εργάσιμων ημερών είχε γίνει ο επαναδιορισμός των ίδιων ανθρώπων που είχε προαποφασίσει η ΕΔΥ να διορίσει. Όπως ανέφερε στον «Π» ο πρόεδρος της ΕΔΥ, Μάρκος Σπανός, η απόφαση του Ανωτάτου ανέφερε ως λόγο ακύρωσης της πρώτης απόφασης την μη αιτιολόγησή της. Κατόπιν τούτου, η απόφαση αιτιολογήθηκε και έγινε ο επαναδιορισμός. Ο κ. Σπανός υποστήριξε ότι οι προσληφθέντες είχαν αξιολογηθεί ως εξαίρετοι από τον διευθυντή της αρμόδιας υπηρεσίας, και οι εκτιμήσεις του συνέπιπταν με αυτές της ΕΔΥ, πλην δύο περιπτώσεων για τις οποίες υπήρξε διαφωνία. Ο κ. Σπανός επέμεινε πως όσοι διορίστηκαν «ήταν πραγματικά εξαίρετοι». Αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, την Τρίτη το πρωί μέλος της ΕΔΥ τηλεφωνούσε σε υπαλλήλους των οποίων ο διορισμός είχε ακυρωθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο και τους έδινε συγχαρητήρια, γιατί τους διόρισαν ξανά. Πρόκειται για προφανή παράκαμψη διαδικασιών, αφού θα έπρεπε η ενημέρωση όλων των ενδιαφερομένων να γίνει με επίσημη απόφαση.

Μία «εξαίρετη» απόφαση
Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, το οποίο εξέτασε την προσφυγή επτά ατόμων που ήταν υποψήφια για διορισμό στη θέση βοηθού ασφαλιστικού λειτουργού στις Υπηρεσίες Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ήταν πραγματικός κόλαφος για την ΕΔΥ. Με τις 7 προσφυγές προσβλήθηκαν οι διορισμοί 10 ατόμων.
Για την ιστορία να αναφέρουμε πως υπήρχαν συνολικά 82 κενές θέσεις τις οποίες διεκδικούσαν 2.742 υποψήφιοι. Στη γραπτή εξέταση προσήλθαν 848 υποψήφιοι και πέτυχαν οι 431. Ακολούθησε προφορική εξέταση και η Συμβουλευτική Επιτροπή κατήρτισε κατάλογο με τη σχετική γενική αξιολόγηση των υποψηφίων παραθέτοντας και τις βαθμολογίες. Ακολούθως τη σκυτάλη παρέλαβε η ΕΔΥ, η οποία κάλεσε όλους τους υποψηφίους σε προφορική εξέταση, επιλέγοντας τα 82 άτομα που τελικά διόρισε. Είναι αξιοσημείωτο ότι οι 10 υπάλληλοι εναντίον του διορισμού των οποίων έγινε προσφυγή, δεν περιλαμβάνονταν καν μεταξύ των 82 πρώτων υποψηφίων, βάσει του πίνακα της βαθμολογικής κατάταξης που ετοίμασε η Συμβουλευτική Επιτροπή. Ωστόσο η ΕΔΥ φρόντισε να τους προσλάβει παρακάμπτοντας πολλούς άλλους υποψηφίους που είχαν αξιολογηθεί με μεγαλύτερη βαθμολογία από τη Συμβουλευτική Επιτροπή. Διαπίστωση του δικαστή του Ανωτάτου, κ. Δημήτρη Χατζηχαμπή, ήταν ότι «η απόφαση της ΕΔΥ πάσχει εκ θεμελίων, στερούμενη παντελώς αιτιολογίας». Όπως σημείωνε ο δικαστής, μέτρησε 82 αξιολογήσεις με την κρίση «εξαίρετος», δηλαδή, όσες και οι θέσεις. Είναι προφανές ότι η ΕΔΥ αξιολόγησε ως εξαίρετους, ακριβώς όσους ήθελε να προσλάβει. Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου σημειώνει πως «η ΕΔΥ παραγνώρισε και ουδόλως έλαβε υπόψη της όλη την προηγηθείσα διαδικασία ενώπιον της Συμβουλευτικής Επιτροπής, η οποία και αποσκοπούσε στον προσδιορισμό αντικειμενικής αξίας, και (βρίσκω πολύ δύσκολο να δεχθώ από σύμπτωση) αξιολόγησε «Εξαίρετος» ακριβώς 82 υποψηφίους για να τους επιλέξει στη συνέχεια για μόνο ουσιαστικά το λόγο ότι τους είχε αξιολογήσει έτσι!». Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η Συμβουλευτική Επιτροπή είχε αξιολογήσει πολύ διαφορετικά τους υποψηφίους και κατέταξε ένα από τα άτομα που τελικά διόρισε η ΕΔΥ στην 234η θέση ένεκα της βαθμολογίας που συγκέντρωσε κατά την ενώπιόν της γραπτή και προφορική διαδικασία.

Σκανδαλώδης διαδικασία
Το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφασή του χαρακτήρισε ως σκανδαλώδη την όλη διαδικασία ενώπιον της ΕΔΥ. Όπως αναφέρεται, «το σκανδαλώδες της προσέγγισης αυτής, που πλήττει την ίδια την αξιοπιστία της ΕΔΥ, είχε σαν αποτέλεσμα να διαγραφεί εντελώς η διαδικασία ενώπιον της Συμβουλευτικής Επιτροπής, ώστε να διερωτάται κανείς προς τι η διαδικασία εκείνη, αν όχι χάριν εμφανίσεων, αφού η ΕΔΥ ούτως ή άλλως θα επέλεγε εκείνους τους οποίους η ίδια θέλησε να αξιολογήσει «Εξαίρετους» στην ενώπιόν της προφορική εξέταση, δηλαδή τα Ενδιαφερόμενα Μέρη εναντίον των οποίων στρέφονταν οι προσφυγές, τα οποία κατά το πλείστο, πόρρω απείχαν των αιτητών στη σειρά κατάταξης της Συμβουλευτικής Επιτροπής. Απέβη έτσι η πλήρης «συμπτώσεων» προφορική εξέταση ενώπιον της ΕΔΥ το μοναδικό κριτήριο επιλογής και μάλιστα με τρόπο που αφήνει πολλά ερωτηματικά στο δικαστήριο, όπως και σε κάθε απλό πολίτη». Το Ανώτατο Δικαστήριο σημειώνει πως«δεν περιποιεί τιμή στο κράτος δικαίου και στη διαφάνεια επιλογής η απόφαση αυτή της ΕΔΥ».

Περιφρόνηση δικαστηρίου
Η δικηγόρος των επτά παραπονουμένων, Αλεξία Κουντουρή - Παπαευσταθίου, του Δικηγορικού Γραφείου Τάσσος Παπαδόπουλος και Συνεργάτες, στις 27 Μαΐου απέστειλε επιστολή στην ΕΔΥ, στην οποία είχε επισημάνει ότι η Επιτροπή «υποχρεούται σε πλήρη συμμόρφωση με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου», δηλαδή επαναφορά των πραγμάτων στην κατάσταση που ίσχυε πριν τους επίδικους διορισμούς. Εισήγηση της κ. Κουντουρή ήταν ότι οι πελάτες της θα έπρεπε να διοριστούν στις κενές θέσεις, αφού αντικειμενικά είναι πολύ καλύτεροι από τους δέκα των οποίων ο διορισμός ακυρώθηκε. Όπως αναφέρεται στην ίδια επιστολή, οποιαδήποτε άλλη επιλογή, θα απολήγει ουσιαστικά σε περιφρόνηση της ξεκάθαρης απόφασης του δικαστηρίου. "

Απόφαση του ΔΕΚ στην Orams

2009-04-28T14:51:00.004+03:00

Εκδόθηκε σήμερα η απόφαση του Δικαστηρίου Ευρωπαικών Κοινοτήτων στην υπόθεση Orams. Η ανακοίνωση του Δικαστηρίου βρίκσεται εδώ: http://curia.europa.eu/en/actu/communiques/cp09/aff/cp090039en.pdf

Νέο ποσοστό αυτόματης αύξησης ενοικίου

2009-03-29T11:38:00.001+03:00

Το Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε να μειώσει το ποσοστό αύξησης ενοικίου από 14% σε 8% από 22/04/09. Η νέα ρύθμιση θα ισχύει για 2 χρόνια, μέχρι 21/04/11 και αφορά όσα υποστατικά και καταστήματα καλύπτονται από το νόμο του ενοικιοστασίου. Η απόφαση λήφθηκε στις 03/03/09 σαν αποτέλεσμα εισήγησης του Υπουργού Δικαιοσύνης και ενόψει της οικονομικής κρίσης.

Αντίγραφο της επίσημης εφημερίδας της Δημοκρατίας μπορείτε να βρείτε εδώ.

Οι Εντιμότατοι Δικαστές μας

2009-03-28T17:03:00.006+02:00

Άρθρο του Κώστα Κωνσταντίνου από την στήλη του "Κατά Βαρβάρων" στο Πολίτη, 21/03/09. Όπως πάντα καυστικός και αληθινός ανεξαρτήτως αν συμφωνείς ή όχι μαζί του.

Χαμός από την απόφαση του κακουργοδικείου στην υπόθεση των βασανιστών.

2009-03-28T16:15:00.008+02:00

Την Πέμπτη 13/03/09 εκδόθηκε η απόφαση του κακουργοδικείου στην υπόθεση 17179/06.

Το κείμενο της απόφασης είναι διαθέσιμο στην ιστοσελίδα CYLAW εδώ.

Σχόλια για την απόφαση.

Έγκλημα δίχως τιμωρία, του Γιάννη Νεάρχου, Πολίτης, 19/03/09.

Τη Δικαιοσύνη να την κλαίς, Πολίτης, 19/03/09.

Έπληξαν την εμπιστοσύνη, Πολίτης, 20/03/09.

Η απονομή Δικαιοσύνης και γιατί μείναμε στη δεκαετία του ’60, του Σάββα Ιακωβίδη, Σημερινή, 22/03/09.

here

Αθάνατοι Κυπραίοι

2009-03-04T08:03:00.004+02:00

Αντισυνταγματικό το «έννομο συμφέρον»

2009-01-31T15:15:00.002+02:00

Από ΠΟΛΙΤΗ - 23/01/2009, Σελίδα: 46, του Γιάννη Νεάρχου.

"Νομοθετική εξουδετέρωση διάκρισης εξουσιών

Απόπειρα κατάργησης της καθιερωμένης συνταγματικής αρχής για διάκριση εξουσιών έκανε η Βουλή. Ωστόσο, η προσπάθεια αναχαιτίστηκε από την πλήρη Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου που διαπίστωσε ότι η ενέργεια του Νομοθετικού Σώματος αποτελεί «στην καλύτερη των περιπτώσεων, ανεπίτρεπτη απόπειρα ερμηνείας συνταγματικών προνοιών και στη χειρότερη, προσπάθεια ισοδυναμούσα με τροποποίηση του Συντάγματος».

Η αναφορά στο Ανώτατο Δικαστήριο έγινε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και αφορούσε στο Νόμο περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου του 2008. Η πρόταση Νόμου, από την οποία προέκυψε ο επίδικος Νόμος, κατατέθηκε στη Βουλή από τον βουλευτή Ανδρέα Αγγελίδη, εκ μέρους της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Δημοκρατικού Κόμματος, με σκοπό την τροποποίηση του περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου του 1999, για να περιληφθεί σε αυτόν ορισμός της έννοιας «έννομο συμφέρον» με τέτοιο τρόπο ώστε να περιλαμβάνει τόσο το υλικό όσο και το ηθικό συμφέρον. Ουσιαστικά, με τον επίδικο Νόμο διευρυνόταν ο κύκλος των φυσικών και νομικών προσώπων που είχαν δικαίωμα να καταχωρήσουν προσφυγή στο Ανώτατο για πράξεις της διοίκησης. Ωστόσο, όπως επεσήμανε ενώπιον του Ανωτάτου ο Γενικός Εισαγγελέας, κ. Πέτρος Κληρίδης, αγορεύοντας για στήριξη της αναφοράς του Προέδρου, η ερμηνευτική διάταξη στο Νόμο για το «έννομο συμφέρον» προσκρούει στο Σύνταγμα.

Διάκριση εξουσιών
Η ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου, με απόφαση την οποία εξέδωσε ο πρόεδρος του Σώματος, κ. Πέτρος Αρτέμης, υπέδειξε ότι στο Σύνταγμά μας «υπάρχει συνταγματικά καθιερωμένη Διάκριση των Εξουσιών μεταξύ της Νομοθετικής Εξουσίας και της Δικαστικής Εξουσίας στη Δημοκρατία μας και η περί ης ο λόγος διάκριση των δύο Εξουσιών». Επιπλέον, τονίστηκε ότι «η ερμηνεία των νόμων -και αυτό συμπεριλαμβάνει το Σύνταγμα και τα νομοθετήματα- είναι ως εκ της φύσεώς της δικαστική λειτουργία και αναγνωρίστηκε ως τέτοια από το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο. Επομένως, οποιαδήποτε προσπάθεια από τη νομοθετική εξουσία να ερμηνεύσει τους δικούς της νόμους είναι αντισυνταγματική, λόγω έλλειψης εξουσίας να το πράξει».
Με αυτά τα δεδομένα και των νομολογημένων αρχών η ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου αποφάνθηκε ότι «η Βουλή των Αντιπροσώπων, με τη ψήφιση του επίδικου Νόμου, έχει εκφύγει της αρμοδιότητάς της με το να ερμηνεύει συνταγματικές πρόνοιες, όπως η έννοια του «έννομου συμφέροντος», όπως αυτή καθορίζεται στο Άρθρο 146 του Συντάγματος και όπως έχει ερμηνευθεί από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου». Επιπλέον, το Ανώτατο έκρινε σκόπιμο να παρατηρήσει πως η εισήγηση από πλευράς του δικηγόρου της Βουλής ότι «ο επίδικος Νόμος απλώς κωδικοποιεί τη νομολογία», ουδόλως ευσταθεί. Αντίθετα διαπιστώθηκε ότι «με τον επίδικο Νόμο έγινε μια απόπειρα διεύρυνσης του όρου ?έννομο συμφέρον?». Αποτέλεσμα ήταν να κηρυχθεί αντισυνταγματικός ο Νόμος «καθόσον οι πρόνοιές του παραβιάζουν τη συνταγματικά καθιερωμένη αρχή της Διάκρισης των Εξουσιών».

Περί Διατροφής.

2009-01-11T10:20:00.004+02:00

Περί Διατροφής.

Το θέμα της διατροφής των ανηλίκων παιδιών είναι ένα από τα πιο σημαντικά θέματα τα οποία πρέπει να αντιμετωπιστούν στην περίπτωση διαζυγίου ή διάστασης ενός ζευγαριού. Πολλές φορές δημιουργούνται παρεξηγήσεις ή προκύπτουν καυγάδες και αχρείαστες αντιπαραθέσεις οι οποίες πηγάζουν ενίοτε από εσφαλμένη γνώση των προνοιών της νομοθεσίας αλλά και των υποχρεώσεων έκαστου γονέα προς το ανήλικο παιδί του.

Επειδή, στις πλείστες των περιπτώσεων, η διατροφή διεκδικείται από την μητέρα αφού τα παιδιά (σχεδόν πάντοτε) είναι υπό τη φύλαξη και φροντίδα της, σε αυτό το άρθρο για σκοπούς ευκολίας θα υποθέσουμε ότι ο αιτητής σε αίτηση διατροφής θα είναι η μητέρα και ότι αυτός εναντίον του οποίου στρέφεται η αίτηση διατροφής είναι ο πατέρας.

Το θέμα ρυθμίζεται από τον περί Σχέσεων Γονέων και Τέκνων Νόμο του 1990 όπως τροποποιήθηκε.

Καταρχήν πρέπει να τονιστεί ότι τη πρωταρχική ευθύνη για διατροφή του ανήλικου παιδιού την έχει έκαστος γονέας και όχι οποιοσδήποτε άλλος. Η διατροφή επιβάλλεται ως υποχρέωση ως εκ της ιδιότητας του γονέα. Υπό αυτή την έννοια θεωρείται ως αυτόνομη υποχρέωση και δεν έχει σχέση, για παράδειγμα, με το εάν ο γονέας βλέπει το παιδί του ή έχει επικοινωνία μαζί του.

Σε πολλές περιπτώσεις στα πλαίσια επίλυσης ευρύτερων οικογενειακών διαφορών που αφορούν και διευθέτηση του θέματος της περιουσίας γίνονται προτάσεις για ανάληψη από τον ένα γονέα κάποιων οικονομικών υποχρεώσεων π.χ. ενός δανείου και ανάληψη από τον άλλο γονέα των εξόδων διατροφής των ανήλικων τέκνων. Σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι η υποχρέωση για πληρωμή διατροφής δεν μπορεί να αποκλειστεί συμβατικά – δηλαδή με συμφωνία των διαδίκων – αφού οποιαδήποτε συμφωνία που έχει ως σκοπό την αποφυγή πληρωμής διατροφής, έστω και με την ανάληψη άλλων υποχρεώσεων, είναι άκυρη στα μάτια του νόμου. Άρα ανκαι θεωρητικά μπορεί να γίνει μία τέτοια συμφωνία σε περίπτωση που θα η ισχύς της θα εξεταστεί δικαστικά πιθανόν να θεωρηθεί άκυρη είτε συνολικά είτε στο βαθμό που καταργεί την υποχρέωση πληρωμής διατροφής.

Ένα άλλο θέμα το οποίο αποτελεί «καυτή πατάτα» σε υποθέσεις διατροφής είναι αυτό της οικονομικής δυνατότητας έκαστου γονέα. Είναι αρκετές οι φορές που διάδικοι για χίλιους δύο λόγους προσπαθούν ή δίδουν οδηγίες στους δικηγόρους τους να συμπεριλάβουν σε υπερασπίσεις διατροφής λιγότερα από τα αληθινά οικονομικά τους στοιχεία πιστεύοντας ότι με αυτό τον τρόπο θα μειωθεί και η υποχρέωσή τους ή το ποσό που θα διαταχθούν να πληρώνουν ως διατροφή. Όπως έχει λεχθεί σε πολλές αποφάσεις των Οικογενειακών Δικαστηρίων αλλά και από το Ανώτατο Δικαστήριο, η οικονομική δυνατότητα εκάστου γονέα δεν είναι θέμα που πρέπει να αποδεικνύεται από την εκάστοτε αιτήτρια, αλλά ο κάθε διάδικος έχει υποχρέωση προς το δικαστήριο να δώσει αληθινή εικόνα των οικονομικών του δυνατοτήτων και να προβεί σε πλήρη και γνήσια αποκάλυψη των εισοδημάτων του. Το Ανώτατο Δικαστήριο έχει, σε αρκετές περιπτώσεις, τονίσει ότι η υποχρέωση για διατροφή των ανήλικων τέκνων μιας οικογένειας ανήκει και στους δύο γονείς ανάλογα και με την οικονομική κατάσταση του καθενός. Έχουν και οι δύο την υποχρέωση να προβούν σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη των πραγματικών τους εισοδημάτων και όχι μόνο των εξόδων τους. Στην περίπτωση που ένας γονέας δεν προβαίνει ο ίδιος σε ειλικρινή και πλήρη αποκάλυψη σχετικά με την οικονομική του κατάσταση τότε το δικαστήριο μπορεί λαμβάνοντας υπόψη τη φύση του επαγγέλματός του και το τι κερδίζουν άλλοι στο ίδιο επάγγελμα να υπολογίσει ότι αυτός έχει ψηλότερα από όσα ισχυρίζεται εισοδήματα. Για παράδειγμα αν ένας δικηγόρος ισχυριστεί στο δικαστήριο ότι τα εισοδήματά του είναι €500 το μήνα - ποσό το οποίο είναι έκδηλα χαμηλό για το επάγγελμα των δικηγόρων - το δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη μεγαλύτερο ποσό αναλογιζόμενο το τι κερδίζουν άλλοι στο ίδιο επάγγελμα. Το δικαστήριο δε σε κάθε περίπτωση πρέπει να προβαίνει σε πλήρη έρευνα όλων των στοιχείων και να καταλήγει το ίδιο σε εύρημα αναφορικά με τα εισοδήματα του κάθε γονέα. Από την άλλη εάν ένας πατέρας έχει δημιουργήσει μια νέα οικογένεια τότε η υποχρέωση για συντήρηση της νέας του οικογένειας επιμετρείται σε σχέση με την υποχρέωση για διατροφή των παιδιών του από τον προηγούμενο γάμο. Κατά συνέπεια ο καθορισμός του ποσού της διατροφής γίνεται κατόπιν αντικειμενικής εκτίμησης των αναγκών του συγκεκριμένου παιδιού (ή παιδιών), την κοινωνική υπόσταση των γονέων και τη δυνατότητα του κάθε γονέα να συνεισφέρει στο ποσό που κρίνεται εύλογο για το σκοπό αυτό όπως αναφέρθηκε πιο πάνω.

Πρέπει επίσης να λεχθεί ότι οι οικονομικές ανάγκες των παιδιών δεν είναι στατικές και ότι όσο μεγαλώνουν είναι λογικό ότι θα μεγαλώνουν και οι ανάγκες τους. Σε κάθε περίπτωση όμως θα πρέπει να προσφέρεται συγκεκριμένη μαρτυρία στο δικαστήριο που να δικαιολογεί το συγκεκριμένο αιτούμενο ποσό. Αυτή η μαρτυρία πρέπει να είναι όσο πιο αναλυτική γίνεται και η κάθε απαίτηση εξετάζεται υπό το πρίσμα της κοινής λογικής και της εμπειρίας που έχει το ίδιο το δικαστήριο από τη ζωή. Συνήθως σε μία αίτηση για διατροφή συμπεριλαμβάνονται έξοδα όπως η διατροφή του ανηλίκου σε φαγητό, γάλα κλπ, έξοδα ένδυσης, υπόδησης, ιατρικά έξοδα, μεταφορικά, ιδιαίτερα μαθήματα, άλλες δραστηριότητες όπως μουσική, μαθήματα χορού, αναλογία για ηλεκτρικό ρεύμα, τηλέφωνο, θέρμανση κ.ο.κ. Αυτά τα έξοδα πρέπει να αναλύονται σε μια αίτηση διατροφής και να υποστηρίζονται κατά την ακρόαση από σχετική μαρτυρία της αιτήτριας. Ο πατέρας γονέας μπορεί σε κάθε περίπτωση ή να αμφισβητήσει τα συγκεκριμένα έξοδα ή άλλους ισχυρισμούς της αιτήτριας μητέρας παραθέτοντας και υποστηρικτική μαρτυρία προς αυτή την κατεύθυνση.

Η έκδοση ενός διατάγματος διατροφής σημαίνει ότι ο γονέας εναντίον του οποίου στρέφεται το διάταγμα είναι υποχρεωμένος να καταβάλλει στο χρόνο που αναφέρεται το διάταγμα σε διατροφή. Σε περίπτωση που παραλείψει να πράξει τούτο τότε μπορεί να ληφθούν μέτρα για παράβαση διατάγματος δικαστηρίου που επιφέρουν την ποινή της φυλάκισης.

Λόγω του ότι η διατροφή θεωρείται ως άμεση ανάγκη και καθημερινή υπάρχει η δυνατότητα σε κάποιο αιτητή να καταφύγει στο δικαστήριο για την έκδοση ενδιάμεσου προσωρινού διατάγματος διατροφής. Με αυτό τον τρόπο το δικαστήριο μπορεί να εκδώσει προσωρινό διάταγμα δηλαδή να διατάξει τον πατέρα να καταβάλλει κάποιο συγκεκριμένο ποσό ως διατροφή χωρίς να ακούσει την πλευρά του, δηλαδή μονομερώς, ούτως ώστε να καλύπτονται απρόσκοπτα οι άμεσες ανάγκες του ανηλίκου. Ακολούθως ο πατέρας έχει το δικαίωμα να καταχωρήσει σχετική ένσταση και να επιχειρηματολογήσει υπέρ της μείωσης του ποσού που εκδόθηκε στο αρχικό διάταγμα.

Ο καθορισμός ενός ποσού διατροφής μέσω δικαστικού διατάγματος δεν είναι στατικός αλλά μπορεί να διαφοροποιείται από καιρό εις καιρό ανάλογα με τις ανάγκες του ανήλικου τέκνου. Με πρόσφατη τροποποίηση εισήχθηκε πρόνοια στο Νόμο με βάση την οποία το ύψος του ποσού της διατροφής αυξάνεται αυτόματα κατά δέκα τοις εκατόν (10%) κάθε 2 χρόνια. Αυτό επιλύει ένα χρόνιο πρόβλημα που υποχρέωνε τις μητέρες να καταφεύγουν στα Δικαστήρια κάθε λίγα χρόνια για να ζητούν αύξηση στο ποσό. Διαφοροποίηση μπορεί να επέλθει επίσης από μεταβολή της εισοδηματικής ικανότητας του πατέρα. Σε τέτοια περίπτωση μπορεί να καταχωρηθεί αίτηση στο δικαστήριο για τροποποίηση υφιστάμενου δικαστικού διατάγματος διατροφής και ανάλογα με τις περιστάσεις το δικαστήριο μπορεί να προβεί είτε στην αύξηση είτε στη μείωση της διατροφής. Σημειώνεται ότι για να επέλθει τέτοια τροποποίηση θα πρέπει να έχουν προκύψει γεγονότα μετά την έκδοση του αρχικού διατάγματος διατροφής και όχι γεγονότα που υπήρχαν ή ήταν σε γνώση του κατά το χρόνο έκδοσης του πρώτου διατάγματος.

Καταληκτικά πρέπει να αναφέρουμε ότι η υποχρέωση για διατροφή μπορεί να συνεχιστεί και μετά την ενηλικίωση του τέκνου εάν συντρέχουν κάποιες ειδικές περιστάσεις όπως για παράδειγμα ανικανότητα ή αναπηρία, υπηρεσία στην εθνική φρουρά ή φοίτηση. Σε αντίθεση με την υποχρέωση διατροφής ανηλίκων τέκνων η υποχρέωση του γονέα για τη διατροφή τέκνου μετά την ενηλικίωση του μπορεί να γίνει ή να συνεχίσει μετά από απόφαση δικαστηρίου ενώ αν ο γονέας δεν έχει την απαραίτητη οικονομική δυνατότητα δεν εκδίδεται τέτοιο διάταγμα. Επίσης σε αντίθεση με τις περιπτώσεις ανηλίκων όπου η αίτηση για διατροφή γίνεται εκ μέρους του ανηλίκου από τον γονέα του στην περίπτωση ενήλικου τέκνου η αίτηση γίνεται από τον ίδιο τον ενήλικα αφού έχει δικαιοπρακτική ικανότητα.

Τέλος αξίζει να αναφέρουμε ότι στην περίπτωση παιδιού το οποίο γεννήθηκε εκτός γάμου δεν υπάρχει υποχρέωση διατροφής από τον βιολογικό του πατέρα εκτός εάν προηγηθεί αναγνώρισή του είτε εκούσια δηλαδή οικειοθελώς από τον ίδιο τον πατέρα είτε δικαστικά με διαδικασία που καταχωρεί συνήθως η μητέρα.

Άκυρη η απόταξη αξιωματικού λόγω της ερωτικής του ζωής

2008-12-31T09:05:00.005+02:00

Από το Lawnet.gr , 29/12/2008

" Άκυρη η απόταξη αξιωματικού λόγω της ερωτικής του ζωής

Το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι άκυρη την πειθαρχική ποινή της απόταξης που επεβλήθη σε βάρος αξιωματικού των Ενόπλων Δυνάμεων επειδή διατηρούσε ερωτική σχέση με τη σύζυγο συναδέλφου του. Το Ανώτατο Δικαστήριο απεφάνθη ότι η ερωτική ζωή ανήκει στον πυρήνα της απαραβίαστης σφαίρας της ιδιωτικής ζωής όπου δεν επιτρέπεται να διεισδύσει ουδείς (ούτε δημόσια αρχή ούτε ιδιώτης) εφόσον δεν δημοσιοποιείται οικειοθελώς. Σύμφωνα με το ΣτΕ, η σύναψη, η διατήρηση και η διάλυση ερωτικών σχέσεων δεν μπορεί αυτοτελώς να χαρακτηριστούν ως απρεπής διαγωγή ασυμβίβαστη προς την ιδιότητα του αξιωματικού των Ενόπλων Δυνάμεων. Ως εκ τούτου δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί πειθαρχικό παράπτωμα λόγω της ερωτικής σχέσης, παρά μόνο σε εντελώς εξαιρετικές περιπτώσεις, όταν υπάρχει άμεση και σαφής παραβίαση του υπηρεσιακού καθήκοντος και η σχέση δημιουργήθηκε με εκμετάλλευση της υπηρεσιακής ιδιότητας του αξιωματικού. Το ΣτΕ υποστήριξε ότι το πλέγμα των διατάξεων που θα επέτρεπαν να κινηθούν πειθαρχικές διαδικασίες εξαιτίας ενός ερωτικού δεσμού πρέπει να ερμηνεύονται και να εφαρμόζονται πολύ στενά και σε πολύ περιορισμένες περιπτώσεις λόγω των διατάξεων του Συντάγματος που κατοχυρώνουν τον σεβασμό στην αξία του ανθρώπου, την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας και το απαραβίαστο της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής του ατόμου. "

The first domain name (cybersquatting case) in Cyprus.

2008-12-22T08:17:00.002+02:00

From Cyprus Weekly, 22/12/08, page 7:

“Coca-Cola awarded win in cybersquatting case

The Cyprus subsidiary to Coca-Cola has successfully sued a man who had registered the domain name 'www.coca-cola.com.cy'.
Coca-Cola Cyprus Ltd is currently registered at the domain name
'www.coke.com.cy' - a website address that automatically redirects Internet users to the Cyprus page on Coca-Cola's official website but officials of the most popular brand in the world became disgruntled when somebody managed to register the company domain name in Cyprus.

The Supreme Court ruled

that the purchaser bought the domain name and intended to sell it back to Coca-Cola for a large profit - something referred to as a cybersquatting offence.

Cybersquatting is registering, trafficking in, or using a domain name with bad faith intent "to profit from the goodwill of a trademark belonging to someone else.

The cybersquatter then offers to sell the domain to the person or company who owns a trademark contained within the name at an inflated price. It is the first time that a Cypriot court has ruled on such an offence.

To register a domain name, Internet users need to apply through ICANN (The Internet Corporation for Assigned Names and Numbers) but to register a Cypriot domain (ending in .cy), users must go through the University of Cyprus which is given authorisation from the Telecommunications Regulator.

Coca-Cola had initially filed a complaint at the District Court which was overruled before an appeal was launched at the Supreme Court.

The appellant (Coca-Cola) claimed that the individual who bought the domain name was aiming to sell it back to Coca-Cola for a huge sum of money.

In its ruling, the Supreme Court said the name originally belonged to the company and that the owner of the domain name should hand it over to Coca Cola.

During the Court hearings, the domain name owner had claimed that he had not purchased the domain for commercial purposes but for his own personal amusement.
The lawyer also presented to the court a letter of purchase from the domain name owner in which he had also purchased the domain name "www.pepsi-cola.com.cy'.”

ECHR overturns killing conviction of Andreas Kyprianou Panovitc

2008-12-21T12:16:00.004+02:00

From the Cyprus Weekly 18/12/2008:

" ECHR overturns killing conviction
A 25-year old man sentenced in 2000 to 14 years imprisonment for manslaughter and robbery is to be released after the European Court of Human Rights ruled he had been deprived of his right to a fair trial in Cyprus.

Andreas Kyprianou Panovitc, then under 18, had confessed to manslaughter and robbery when with the help of an older friend he beat a gay Briton in order to steal his money.
Following the rejection of his appeal by the Supreme Court, the convict applied in 2004 to the Strasbourg-based ECHR through his lawyers Eftstathiou and Mylonas under Article 6 of the European Convention of Human Rights governing the right to a fair trial.
Accepting the arguments of Panovitc’s lawyers, the ECHR held that article 6 had been violated, basically on the grounds that proper legal assistance was lacking in the initial stage of the applicant’s questioning by police.

The Court also found violations due to the use of the applicant’s confession in his main trial and to the admission of evidence attempting to show his “bad” character.
Lastly the ECHR ruled that article 6 had been violated because of the way the Assizes Court in Limassol had handled the confrontation with the applicant’s defence counsel Michalakis Kyprianou, resulting in the latter’s conviction for contempt of court.

The incident had made headlines at the time, with Kyprianou having to spend sometime in jail. He had criticised the judges of the criminal court amongst other things for exchanging “secret notes” among them during the trial and not paying due attention to the work of the defence."

See also the ECHR's press release

Violation of Article 6 §§ 1 and 3 (c) (fairness)
Two violations of Article 6 § 1 (fairness)
Panovits v. Cyprus (no. 4268/04)

The applicant, Andreas Kyriakou Panovits, is a Cypriot national who was born in 1982 and is currently serving concurrent sentences of 14 and six years’ imprisonment at Nicosia Central Prison for manslaughter and robbery.

Relying on Article 6 §§ 1 and 3 (c) (right to a fair trial), Mr Panovits made a number of complaints about the unfairness of the criminal proceedings against him.

The Court held by six votes to one that there had been a violation of Article 6 §§ 1 and 3 (c) on account of the lack of legal assistance in the initial stages of the applicant’s questioning by the police. It also held, by six votes to one, that there had been a violation of Article 6 § 1 due to the use of the applicant’s confession in his main trial and, unanimously, that there had been no violation of Article 6 § 1 due to the admission of evidence which had attempted to show his “bad character” in that same trial. Lastly, the Court held, by five votes, to two that there had been a violation of Article 6 § 1 on account of the Assize Court’s handling of the confrontation with the applicant’s defence counsel, convicted of contempt of court, during the applicant’s trial. (The judgment is available only in English.)

New TM Directive

2008-12-04T08:12:00.000+02:00

The European Union has published a codified version of the Directive bringing national rules on trade marks more closely into line with each other. Without any substantive change, Directive 2008/95/EC of the European Parliament and of the Council of 22 October 2008 replaces the content of Council Directive 89/104/EEC of 21 December 1988 as amended by a 1992 Council Decision. This Directive shall enter into force on 28 November 2008.

http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ:L:2008:299:0025:0033:EN:PDF

Εξουσία Δικαστηριών για Αποστολή Αποφάσεων στο Γενικό Εισαγγελέα

2008-12-01T13:32:00.002+02:00

Από την εφημερίδα Αλήθεια 01/12/08 και το κ. Τάκη Αγαθοκλέους το ακόλουθο άρθρο:

"Σοβαρό κατσάδιασμα δέχτηκε το επαρχιακό δικαστήριο Λάρνακας από το Ανώτατο Δικαστήριο, λόγω μιας απόφασής του εις βάρος εμπορικής τράπεζας, σχετικά με μια πιστωτική κάρτα, απόφαση η οποία χαρακτηρίστηκε σαν πρωτοφανής για τα δικαστικά μας χρονικά. Και αυτό γιατί το επαρχιακό δικαστήριο Λάρνακας εκδίδοντας την απόφασή του εις βάρος της τράπεζας διέταξε, χωρίς να δικαιούται, τον πρωτοκολλητή όπως στείλει αντίγραφο του φακέλου της υπόθεσης μεταξύ άλλων και στο γενικό εισαγγελέα, για πιθανή διάπραξη από την τράπεζα αδικημάτων και για συμμετοχή ή συνέργεια φυσικών προσώπων στην πιθανή διάπραξη αδικημάτων.

Πιο αναλυτικά:

Μία εμπορική τράπεζα εξέδωσε το 1995 πιστωτική κάρτα σε μια πελάτισσά της, με όριο 341,72 ευρώ. Η γυναίκα αφού χρησιμοποίησε την πιστωτική κάρτα σε κάποιες περιπτώσεις, στη συνέχεια για διάφορους λόγους σταμάτησε να την χρησιμοποιεί μέσα στον ίδιο χρόνο (1995), ενώ το υπόλοιπο της κάρτας ήταν 413,82 ευρώ.Μετά από 13 χρόνια, δηλαδή το 2008, η τράπεζα καταχώρησε αγωγή στο επαρχιακό δικαστήριο Λάρνακας, εις βάρος της πελάτισσάς της, ζητώντας από αυτήν το ποσό των 9.440,43 σεντ. Για τον καθορισμό αυτού του ποσού η τράπεζα χρησιμοποίησε διάφορες μορφές τοκισμού και άλλες επιβαρύνσεις, κατά παράβαση της νομοθεσίας, οι οποίες όμως δεν έγιναν αποδεχτές από το επαρχιακό δικαστήριο Λάρνακας.

Στην απόφασή του που εξέδωσε στις 3.10.2008 το δικαστήριο Λάρνακας επεδίκασε στην τράπεζα ποσό ύψους 1.277,32 σεντ και όχι 9.440,43 σεντ που ζήτησε από την εναγόμενη.Από αυτή την απόφαση ξεκίνησε και το κατσάδιασμα του επαρχιακού δικαστηρίου. Συγκεκριμένα, εκτός της απόφασής του, το δικαστήριο Λάρνακας διέταξε τον πρωτοκολλητή όπως αντίγραφο του φακέλου σταλεί στο γενικό εισαγγελέα της Δημοκρατίας για πιθανή διάπραξη από την τράπεζα αδικημάτων και για συμμετοχή ή συνέργεια φυσικών προσώπων στην πιθανή διάπραξη αδικημάτων. Διέταξε επίσης όπως η απόφαση σταλεί και στο διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας και στα μέλη της κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών.

Μετά την ενέργεια αυτή του δικαστή, η εμπορική τράπεζα καταχώρησε στις 9.10.2008 αίτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο ζητώντας έκδοση εντάλματος certiorari προς ακύρωση της προαναφερθείσας απόφασης /διαταγής του επαρχιακού δικαστηρίου Λάρνακας.Στην απόφασή του, ημ. 22.10.2008, το Ανώτατο εξέδωσε ένταλμα certiorari, ακυρώνοντας έτσι τη διαταγή του επαρχιακού δικαστηρίου να σταλεί αντίγραφο του φακέλου στο γενικό εισαγγελέα, στο διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας και στα μέλη της Επιτροπής Νομικών. Παράλληλα το Ανώτατο Δικαστήριο επέκρινε έντονα το επαρχιακό δικαστήριο Λάρνακας για τη διαταγή του αυτή. Μεταξύ άλλων τόνισε ότι:-

Το επαρχιακό δικαστήριο Λάρνακας δεν είχε εξουσία, δικαστικά, να διατάξει τον πρωτοκολλητή να στείλει την απόφασή του στο διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας και στα μέλη της Επιτροπής Νομικών της Βουλής, και τούτο γιατί οι δύο αυτές αρχές δεν έχουν οποιαδήποτε σχέση με την απονομή της δικαιοσύνης.- Το δικαστήριο Λάρνακας είχε την εξουσία να διατάξει να σταλεί η απόφασή του στο γενικό εισαγγελέα, εφόσον έκρινε ότι από το περιεχόμενο της απόφασής του προέκυπτε το ενδεχόμενο διάπραξης από την τράπεζα και ή από φυσικά πρόσωπα οποιωνδήποτε ποινικών αδικημάτων. Και τούτο γιατί ο γενικός εισαγγελέας αποτελεί αρχή άμεσα συνδεδεμένη με την απονομή της ποινικής δικαιοσύνης. Όμως, το δικαστήριο Λάρνακας δεν διέταξε τον πρωτοκολλητή να στείλει στο γενικό εισαγγελέα την απόφασή του και μόνο. Αλλά τον διέταξε να στείλει «αντίγραφο του φακέλου της υπόθεσης», περιλαμβανομένων ασφαλώς και των τεκμηρίων που είχαν κατατεθεί στο δικαστήριο. Κάτι τέτοιο δεν μπορούσε, πάντοτε δικαστικά, να διατάξει. «Εφόσον» προστίθεται «έστελλε την απόφασή του, και μόνο, στο γενικό εισαγγελέα της Δημοκρατίας, εάν ο τελευταίος έκρινε ότι όντως προέκυπτε ποινικό το ενδεχόμενο διάπραξης από την ενάγουσα / αιτήτρια και ή από φυσικά πρόσωπα οποιωνδήποτε ποινικών αδικημάτων, είχε την εξουσία να διατάξει τη διεξαγωγή ποινικής ανάκρισης. Σε τέτοια περίπτωση, ο ποινικός ανακριτής θα μπορούσε να εξασφαλίσει, με την κατάλληλη δικονομικά διαδικασία, αντίγραφο του όλου ή μέρους του φακέλου του δικαστηρίου και ή αντίγραφα των τεκμηρίων που είχαν κατατεθεί στο δικαστήριο. Υπάρχει, όμως, ακόμα ένα σφάλμα. Το δικαστήριο προχώρησε, ανεπίτρεπτα, και σε εισήγηση προς το γενικό εισαγγελέα της Δημοκρατίας αναφορικά με το πώς θα έπρεπε να χειριστεί το ‘θέμα του χρόνου που διέρρευσε εν τω μεταξύ, για σκοπούς ποινικής δίωξης’»".

Shelf Companies or Ready Made Companies

2008-11-25T21:18:00.001+02:00

A shelf company is a business entity that was pre-registered. These companies have no assets or liabilities and have never conducted business as they were registered with the sole purpose of being sold. Our law firm supplies all shelf companies with a guarantee of having no assets or liabilities and never having conducted business.

A shelf company is the fastest way of getting a business up and running. We can appoint the new directors within a day, enabling you to open a bank account and to start trading almost immediately. Currently there is a delay of 2 to 4 weeks in the setting up of a new company therefore a shelf company is a viable and sensible alternative.

We offer shelf companies in any jurisdiction including: Cyprus, Belize, BVI, Cayman Islands, Isle of Man, Seychelles, TCI, Dellaware etc.

TO ORDER OR INQUIRE ABOUT SHELF COMPANIES CLICK HERE

Tax Residency in Cyprus

2008-11-25T21:14:00.000+02:00

A key factor for successful tax planning using a Cyprus company is to show that the company is tax resident in Cyprus.

According to Cyprus tax law, a Cyprus company must be managed and controlled from Cyprus in order to be considered as tax resident in Cyprus and enjoy the advantages of our tax system (10% corporation tax). Thus it is necessary that the majority of the Board of Directors to stay and work in Cyprus. For foreign clients this is achieved by appointing 2 nominee directors in the Board of Directors and management and control is fully evidenced by supporting minutes and other documentation depending on the facts of each case.

Another important consideration is the opening a bank account in Cyprus. We strongly advice our clients to open a company’s bank account with a Cyprus bank.

As soon as the company is registered the company’s accountant files an application to register the company with the Inland Revenue (Tax Office) so that the company gets a tax identification number. In addition, the accountant and the lawyer of the company confirm to the Inland Revenue that the company is managed and controlled from Cyprus so that the Inland Revenue issues what is called “tax residence certificate”. From then on the company has to file every year accounts with the Inland Revenue and pay tax in Cyprus if it makes taxable profits.

Essential Things to Know About Cyprus Companies

2008-11-25T20:59:00.000+02:00

The steps to register a company in Cyprus are as follows:

1. Choose a company name/ application and approval of the name.
2. Specify the purpose(s) of the company.
3. File an application to register a company.

Company Name.

We usually advice clients to submit three alternative names for approval by the Registrar of Companies.

Choosing the right company name depends on a host of considerations - some as obvious as the kind of business you do, others as unique as your own tastes and style. There are, however, a few guidelines that will steer you in the right direction. A good company name should:

be distinctive
be memorable
be easily spelled and pronounced
suggest the products or services you offer, and
distinguish you from your competitors.

In addition the following rules apply by the Registrar of Companies when examining company names:

The name is already on the register.
it is offensive;
its use would be a criminal offence.
it is deceptive
it implies that there is a relationship with the government.
Only in special cases and upon certain conditions, names that include the following words will be approved: NATIONAL, INTERNATIONAL, DEMOCRATIC, EUROPEAN UNION, EUROPE, EURO.
The name should not include the words COOPERATIVE, MUNICIPAL, PRIVILAGED or RECOGNISED.
Names that include the following words will be approved in exceptional cases: BANK, BANKING, INVESTMENT, TRUST, INSURANCE, BROKER.
Before you apply to set up a company, or do anything to change its name, it is a good idea to contact our law firm at chris@lawyer.com.cy to see if there are already any companies with names similar to the one you want.

Currently the Registrar of Companies needs around 10 working days to examine and approve/reject a company name.

Our law firm maintains a list of pre-approved names and ready made companies that help you get started right away instead of waiting for approval.

Purpose/Objects of the Company.

A company is formed for a specific object or objects. These should be stated clearly in the company’s Memorandum of Association. This is the first of two documents (the other is the Articles of Association) that constitute the legal documents of the company.

Examples of objects are: general trading, airline activity, legal services, real estate, advertising etc.

File An Application.

The application is filed through our law firm.

To process your application we need you to complete your company application form.

Notes for Non-Cypriots.

For non – Cypriot clients that will be shareholders or directors in a company we require the following documents:

- Copy of passport
- A utility bill that certifies address
- Bank reference

If the shareholder or director is an existing company we need:

- Certified copy of the certificate of registration.
- Copy of passport of its directors.
- A utility bill that certifies address.
- Bank reference.

Currently examination of company applications by the Registrar of Companies takes 1 month.

Doing Busines in Cyprus

2008-11-25T20:57:00.000+02:00

Anyone that wishes to set up a business in Cyprus must first of all decide the business vehicle he will use. There are plenty of options which are : sole proprietorship, partnership, branch and private limited company. The latter is the most commonly used business vehicle.

Following the 2003 tax reforms and the reform of the Exchange Control Law all citizens of the European Union (EU) can register a company in Cyprus as any other Cypriot. The permit from the Central Bank that was previously a precondition for owning shares in a Cyprus company, is no longer required. In addition all companies are the same and are taxed at the same rate i.e. 10%.

It is no exaggeration to say that the accession of Cyprus to the European Union (EU) – as of the 1st of May 2004 and the enactment of the new Cyprus tax legislation, which is now compatible with the acquis communautaire, have made Cyprus one of the most attractive locations for the incorporation of International Business Companies (IBCs).

Following the recent tax reform a company is taxed in Cyprus if it is “resident in the Republic”. A company is only 'resident in the Republic' if its business is centrally managed and controlled in Cyprus. Therefore, under the new rules, a resident corporation is taxable on its worldwide income accrued or arising from sources both within and outside Cyprus if it is managed and controlled from Cyprus. The IBCs incorporated in Cyprus can perform many functions e.g. that of a holding company, and give to its shareholders valuable tax advantages.

Under Cyprus Company Law we have two general types of company:

Company Limited by Guarantee. The liability of its members is limited to the extend to which they have agreed to contribute in the event of winding-up. Such a Company is usually formed for non-profit making concerns.

Company Limited by Shares. The liability of its members is limited to the nominal value of the shares subscribed by them. If the shares are fully paid, they are not liable to contribute more.
Companies limited by shares are subdivided into (a) Public Companies and
(b) Private Companies. The latter are further subdivided into (i) Exempt private Companies and (ii) Private Limited Companies.

The key characteristics of private limited companies are:

They must have at least one shareholder , one director and one secretary.
Shares cannot be issued to the bearer (In case anonymity is required this can be achieved through local nominees who sign in favour of the beneficial owner of the shares, a declaration of trust as well as an instrument of transfer of shares in blank),
It is not necessary for directors or secretary to be shareholders,
The appointment or removal of directors is made by the shareholders, meetings of the board of directors can be held either in Cyprus or abroad.
The statutory books required are: the register of members, of directors and secretary, the minute book for all directors and members meetings and the register of charges affecting the Company’s property.
Bank accounts of any kind may be opened in any currency either in Cyprus or abroad, The Company must have Memorandum and Articles of Association, both of which must be signed by their subscribers.

Why Cyprus? Benefits of the Cyprus Offshore Company

2008-11-25T20:54:00.001+02:00

Why Cyprus? Benefits of the Cyprus Offshore Company.

Cyprus Offshore Companies offer many competitive advantages when compared with other offshore business centres that make them extremely attractive to serious potential investors that are looking for a stable tax planning regime and a way to minimise tax exposure.

The term Cyprus Offshore Company may be misleading these days. Following changes in the domestic laws in 2003 the term Cyprus Offshore Company was replaced with the term Internatinal Business Company or IBC. So when someone refers to a Cyprus International Business Company in essence he refers to the business vehicle that was known for decades as the Cyprus Offshore Company.

In this article when we say Cyprus Offshore Company we mean the Cyprus Internatinal Business Company and vice versa.

The Cyprus International Business Company has the same characteristics as the Cyprus Offshore Company with the added advantage that Cyprus is now member of the European Union.

The Cyprus Offshore Company enjoys the lowest tax in the European Union. The standard corporate tax for a Cyprus Offshore Company is 10% (0% for shipping companies, 4.25% for maritime management companies). This should not be compared with other offshore companies in offshore jurisdictions like Belize, BVI or Seychelles because they are there for a different purpose. The corporate of a Cyprus Offshore Company should be compared with corporate tax in other European Union countries like Greece (40%), Germany (40%) , United Kingdom etc. The only comparable jurisdiction in the European Union is that of Ireland but Cyprus has so many other advantages that outnumber the low corporate tax of Ireland.

The tax system is planned in such a way to encourage foreign investment. So we are talking about an investor friendly tax regime which offers the Cyprus IBC the advantage to operate in stable and secure environment with no surprises, sudden changes in government economic policy etc.

The Cyprus Offshore Company pays no tax on profit from trading in securities. Thus if the company trades in the stock exchange of any country and makes profit, that profit is tax free.

The foreign beneficial owners of Cyprus Offshore Companies, Cyprus Branches and Partnerships are not liable to additional tax on dividends or profits over and above the amount paid or payable by the respective legal entities.

The profit made out of by a Cyprus Offshore Company outside Cyprus is not taxable. For example if a Cyprus Offshore Company operates in Russia and makes profit from its business that profit will not be taxed in Cyprus.

The Cyprus Offshore Company has the great advantage of being surrounded by an impressive network of Double Tax Treaties that were signed by the Republic of Cyprus. The list is available here. There is no other international business center that has this many Double Tax Treaties with other countries.

The Cyprus tax law is in line with the European Union tax directives. A Cyprus Offshore Company is in essense a European company with all the advantages this entails.

The Cyprus Offshore Company may merge with any other company, be the object of a take-over or reorganization withhin groups without tax consequence.

Unilateral tax-relief is granted to all Cyprus companies including Cyprus Offshore Companies for foreign tax suffered irrespective of the absence of a double tax treaty.

Tax losses suffered by a Cyprus Offshore Company are carried forward indefinitely and can also be surrendered as group relief.

Last but not least Cyprus has highly qualified personnel an excellent banking system and the perfect environment for a foreign business to flourish.

So it is no wonder that todate there are in Cyprus over 120,000 companies most of which are Cyprus Offshore Companies operated by foreign investors primarily coming from Russia and Europe

Αποκλεισιτκή Χρήση της Συζυγικής Οικίας

2008-11-25T20:51:00.000+02:00

Η αποκλειστική χρήση της οικογενειακής στέγης είναι ένα αίτημα το οποίο αντιμετωπίζουμε συχνά σε περιπτώσεις διαζυγίων ή διακοπής της έγγαμης συμβίωσης ειδικότερα εκεί όπου υπάρχουν καυγάδες, βία και ένταση μεταξύ των συζύγων.

Το θέμα στη Κύπρο ρυθμίζεται από το άρθρο 17 (1) του Περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Νόμου του 1990. Το συγκεκριμένο άρθρο αναφέρει ότι σε περίπτωση διακοπής της συμβίωσης ή σε περίπτωση που δίνεται γνωστοποίηση στην Επίσκοπο για λύση του γάμου, το Οικογενειακό Δικαστήριο μπορεί, κατόπιν αιτήσεως ενός από τους συζύγους, εφόσον του επιβάλλουν λόγοι επιείκειας και ενόψει των ειδικών συνθηκών του καθενός από τους συζύγους και του συμφέροντος των παιδιών, να παραχωρήσει στον ένα σύζυγο την αποκλειστική χρήση ολόκληρου ή τμήματος του ακινήτου που χρησιμεύει ως κύρια διαμονή των ιδίων (οικογενειακή στέγη) ανεξάρτητα από το ποιος από αυτούς είναι ο ιδιοκτήτης ή έχει το δικαίωμα χρήσης. Διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου που θα εκδοθεί με βάση αυτό το άρθρο μπορεί να τροποποιηθεί στη συνέχεια.

Από την πιο πάνω διατύπωση προκύπτουν και οι προϋποθέσεις που πρέπει να ικανοποιούνται σε κάθε περίπτωση ούτως ώστε να υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας σε τέτοια αίτηση. Όπως έχει λεχθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο η θεραπεία που δίδεται με βάση αυτό το άρθρο είναι δραστική αφού στην ουσία ο Δικαστής παρεμβαίνει αποφασιστικά στην οικογενειακή μονάδα πριν ακόμα λυθεί η έγγαμη σχέση δηλαδή πριν εκδοθεί το διαζύγιο, καθορίζοντας με διάταγμα τον τρόπο και τόπο διαβίωσης της. Σκοπός τέτοιου διατάγματος δεν είναι να τιμωρήσει τον οποιοδήποτε αλλά αντίθετα να εμποδίσει την περαιτέρω χειροτέρευση της οικογενειακής σχέσης με σοβαρές επιπτώσεις στα μέλη της.

Είναι με βάση την πιο πάνω λογική που μπορεί κάποιος να εντοπίσει και το βασικό κριτήριο που χρησιμοποιούν τα Οικογενειακά Δικαστήριο για έκδοση τέτοιων διαταγμάτων και αυτό αφορά την ευημερία των ανηλίκων μίας οικογένειας. Τα Δικαστήρια μας θεωρούν ως το συμφέρον των ανηλίκων ως καταλυτικό κριτήριο για την απόδοση της συγκεκριμένης θεραπείας και μόνο στις περιπτώσεις όπου καταδεικνύεται ότι η συνέχιση της συμβίωσης των συζύγων έχει σοβαρές αρνητικές επιπτώσεις για τα παιδιά εκδίδεται τέτοιο διάταγμα.

Ένα άλλο βασικό στοιχείο που πρέπει να συνυπάρχει ούτως ώστε να εκδοθεί διάταγμα αποκλειστικής χρήσης είναι να έχει επέλθει η διάσταση των διαδίκων ή να έχει αποσταλεί γνωστοποίηση στον Επίσκοπο για λύση του γάμου ή να έχει καταχωρηθεί η αίτηση διαζυγίου. Πριν επισυμβούν οποιοδήποτε από τα τρία πιο πάνω γεγονότα δεν είναι δυνατόν να καταχωρηθεί αίτηση γι΄αποκλειστική χρήση.

Εξίσου σημαντικό είναι και το γεγονός ότι διάταγμα για αποκλειστική χρήση της συζυγικής οικίας ισχύει μόνο μέχρι την έκδοση του διαζυγίου. Μετά την έκδοση του διαζυγίου οποιοδήποτε τέτοιο διάταγμα παύει να έχει οποιαδήποτε ισχύ. Για παράδειγμα ας υποθέσουμε ότι μία μητέρα κατοικεί με το σύζυγό της σε ένα σπίτι με τα παιδιά τους το οποίο είναι ιδιοκτησίας του συζύγου. Κατά τη διάρκεια της έγγαμης συμβίωσης καταχωρείται αίτηση διαζυγίου και στη συνέχεια εκδίδεται διάταγμα αποκλειστικής χρήσης λόγω καυγάδων κλπ. Το δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης της συζύγου θα ισχύει μέχρι την έκδοση του διαζυγίου. Μετά τη λύση του γάμου ο σύζυγος θα μπορεί να επιστρέψει στη συζυγική οικία - που στην ουσία αποτελεί ιδιοκτησία του - και η σύζυγος δεν θα έχει οποιοδήποτε δικαίωμα ή δυνατότητα να τον εμποδίσει δικαστικά. Αντίθετα ο ίδιος θα μπορεί να καταχωρήσει εναντίον της αγωγή στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παράνομη επέμβαση ή οχληρία και να ζητήσει σχετικό διάταγμα έξωσης.

Διάταγμα αποκλειστικής χρήσης μπορεί να εκδοθεί και στις περιπτώσεις που δεν υπάρχουν ανήλικα τέκνα αλλά η συμπεριφορά του συζύγου είναι τέτοια που δικαιολογείται η παροχή προσωρινής δικαστικής προστασίας στον άλλο σύζυγο. Για παράδειγμα στην περίπτωση που υπάρχει άσκηση σωματικής βίας, ψυχολογικής βίας, καυγάδες κλπ τότε πιθανόν το Δικαστήριο να κρίνει ότι η έκδοση διατάγματος αποκλειστικής χρήσης είναι αναγκαία.

Πρέπει να σημειωθεί ότι το Οικογενειακό Δικαστήριο εξετάζει κάθε περίπτωση ξεχωριστά και αφού λάβει υπόψη όλους τους σχετικούς παράγοντες όπως τα εισοδήματα των συζύγων, τη δυνατότητα του συζύγου που θα εκδιωχθεί να διαμένει σε εναλλακτική κατοικία, το ποιος είναι ιδιοκτήτης της συζυγικής στέγης, τον τόπο εργασίας τους, τον τόπο που πηγαίνουν σχολείο τα παιδιά καθώς και άλλες συναφείς δραστηριότητες των παιδιών κ.ο.κ.

Όπως και σε άλλες περιπτώσεις που έχουμε εξετάσει έτσι και σε αυτή την περίπτωση υπάρχει δυνατότητα έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων μέχρι την εκδίκαση της κυρίως αίτησης δηλαδή κάποιος αιτητής μπορεί να απευθυνθεί στο Δικαστήριο και να πετύχει την έκδοση προσωρινού διατάγματος αποκλειστικής χρήσης χωρίς το Δικαστήριο να ακούσει την άλλη πλευρά. Το Δικαστήριο θα εκδώσει το διάταγμα το οποίο θα έχει άμεση ισχύ και θα δώσει τη δυνατότητα στην άλλη πλευρά να θέσει την άποψή της το συντομότερο δυνατό.

Πραγματικοί Δικαστικοί Διάλογοι

2008-11-25T13:41:00.000+02:00

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Αυτή η myasthenia gravis επηρεάζει κάπως τη μνήμη σου.
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ναι.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Και πώς επηρεάζει τη μνήμη σου;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ξηχάννω.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ξεχνάς; Μπορείς σε παρακαλώ να μας δώσεις
ένα παράδειγμα που κάτι που ξέχασες;
ΔIKAΣTHΣ: Έλεος κύριε Iωνά.

*****************

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Εκείνο το πρωί ποιο ήταν το πρώτο πράμα που
σου είπε ο άντρας σου;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Είπεν μου «πού είμαι Γιάννα;»
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Και γιατί σε ενόχλησε αυτό;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Τ' όνομά μου εν Αντρούλλα.

**********************

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Τωρά πες μου γιατρέ, είναι αλήθεια ότι όταν
ένας πεθάνει στον ύπνο του δεν το γνωρίζει έως ότου έρθει το
πρωί και δεν έχει ξυπνήσει.
ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΓΙΑΤΡΟΣ: Είστε σίγουρος ότι πήρατε το πτυχίο της
νομικής, κύριε Δράκο;

************************

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: O μικρός ο γιός, ο εικοσάχρονος,πόσο χρονών είναι;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Kύριε δικαστά μπορώ να πω άμε σσιλλοήρευκε;
ΔIKAΣTHΣ (N.Σ.): Kύριε Mαρκίδη παρακαλώ θέσε αλλιώς την
ερώτηση για να μην αναγκαστώ να δώσω το δικαίωμα στο μάρ-
τυρα να πει αυτά που θέλει.

****************************

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ήσουν παρών όταν σου έβγαλαν την φωτογραφία σου;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Οϊ ήμουν στο φεγγάρι τζιαι εφωτογράφιζα την
προγιαγιά μου να πίννει κόακολα πας στον γάδαρον του παππού μου.

****************************

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ώστε η ημερομηνία της σύλληψης του μωρού ήταν η 8η Αυγούστου;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ναι.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Και τι έκανες εκείνη τη στιγμή;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ : ...Εmαμιούμουν με τον εραστή μου.

************************

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Είχε τρία παιδιά, σωστά;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ναι.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Πόσα ήταν αγόρια;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Κανένα.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Και πόσα ήταν κορίτσια;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Μα σοβαρολογείς. Kυρία δικαστά, νομίζω ότι χρει-
άζομαι άλλον δικηγόρο, μπορώ να αλλάξω δικηγόρο;
ΔIKAΣTINA (E.EΦ.): Kύριε Παυλίδη, παρακαλώ συγκεντρώθου.

***************************************

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Μπορείς να μας περιγράψεις το άτομο αυτό;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Ήταν μετρίου αναστήματος και είχε γένι.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ήταν άντρας ή γυναίκα;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Μάντεψε, διώ σου θκυο επιλογές.

***********************************

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Η εμφάνιση σου εδώ έχει σχέση με την επιστολή
που έστειλα στον δικηγόρο σου;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Οϊ έτσι ντύνουμαι άμαν εννα πάω δουλειά το πρωί.

********************************

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Γιατρέ, πόσες από τες αυτοψίες σου γίνονται
πάνω σε νεκρούς ανθρώπους;
ΓΙΑΤΡΟΣ: Όλες οι αυτοψίες μου γίνονται πάνω σε νεκρούς αν-
θρώπους, μήπως θέλεις να σου κάμω μιαν αυτοψία για να δεις ότι
είναι λίγο δύσκολο πάνω σε ζωντανόν άνθρωπο;
ΔΙΚΑΣΤΗΣ (Α.Π.): Κύριε Bασιλειάδη, παρακαλώ άλλαξε την
ερώτηση σου πριν δώσω εντολή στον γιατρό να αρχίσει την αυ-
τοψία πάνω σου.

********************************************

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Παρακαλώ! Όλες οι απαντήσεις σου να είναι
ΝΑΙ ή ΟΧΙ; ΕMάμησες την;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ (ΠΑΦΙΤΗΣ): Ναι ή Όχι

**************************************

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Θυμάσαι πότε εξέτασες το πτώμα;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Η αυτοψία άρχισε κατά τις 8 και 30.
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ: Ο κύριος Ιακώβου ήταν νεκρός τότε;
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Όχι, εκάθετουν πάνω στην καρέκλα του και ερω-
τούσεν τον εαυτόν του γιατί τρέχουν τα γαίματα που πάνω του.
ΔΙΚΑΣΤΗΣ: Παρακαλώ...
ΜΑΡΤΥΡΑΣ: Έλεος κύριε δικαστά.
ΔIKAΣTHΣ (N.Γ.): Kύριε Πασπαλλίδη, γνωρίζω ότι βιάζεσαι να
πάεις στο Eθνικό Συμβούλιο, αλλά θα σε παρακαλούσα να εί-
σαι πιο προσεκτικός στις ερωτήσεις σου.

H πρώτη συνέντευξη του νέου Προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου

2008-11-23T23:19:00.000+02:00

Ο νέος Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Πέτρος Άρτεμης έδωσε τις 2 πρώτες του συνεντεύξεις ως Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην εφημερίδα ΠΟΛΙΤΙΗΣ και ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ στις 23/11/08.

Το κείμενο των δύο συνεντεύξεων είναι διαθέσιμο στο News του lawyer.com.cy σε αυτό το link.

Στην συνέντευξη του στον ΠΟΛΙΤΗ ο Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου ανέφερε και τα εξής, κατά την άποψη μας , σημαντικά στο δημοσιογράφο Γιάννη Νεάρχου:

- Σε όλους τους χώρους, κατά κανόνα, υπάρχουν δύο βασικές κατηγορίες επαγγελματιών. Οι πολύ καλοί και οι ανεπαρκείς. Είστε στο χώρο της Δικαιοσύνης για περισσότερες από τρεις δεκαετίες. Θεωρείτε αντικειμενική την άποψη ότι οι δικαστές μας είναι όλοι εξαιρετικοί;
Ασφαλώς όχι. Είναι δυνατό, σε ένα χώρο, σε ένα επάγγελμα, να μην υπάρχουν οι πολύ καλοί, οι μέτριοι και οι όχι και τόσο καλοί ή οι κακοί; Μπορώ να πω ότι ο μεγαλύτερος αριθμός των δικαστών μας είναι επαρκείς στην εργασία τους, με μερικούς, οι οποίοι είναι εξαιρετικοί. Εντελώς άχρηστους δεν έχουμε. Έχουμε ασφαλώς πολλούς δικαστές, οι οποίοι είναι πολύ καλύτεροι από άλλους. Το ίδιο ισχύει και για τους δικηγόρους. Υπάρχουν δικηγόροι, που διερωτάσαι πώς έχουν τόση πελατεία. Αυτό, ίσως, γιατί ο πελάτης δεν μπορεί να ξέρει ποιος είναι ο καλός δικηγόρος. Αντίθετα, βλέπουμε και καλούς δικηγόρους, που δεν έχουν τον ίδιο όγκο εργασίας. Εν πάση περιπτώσει, γενικά, είναι καλό το επίπεδο του δικηγορικού κόσμου. Με χαρά δε, βλέπω ότι πολλοί από τους νέους δικηγόρους είναι πολύ ικανοί και πολύ πιο μορφωμένοι από τους νομικούς της εποχής της δικής μας.

- Θα είστε πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου για τα επόμενα πέντε χρόνια. Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα, το οποίο έχετε θέσει ως στόχο να επιλύσετε στη διάρκεια της θητείας σας;
Το μεγαλύτερο πρόβλημα, το οποίο αντιμετωπίζουν τα δικαστήρια είναι η καθυστέρηση στην εκδίκαση των πολιτικών υποθέσεων. Αυτό το πρόβλημα στοχεύω να επιλύσω, τουλάχιστον στο μέτρο που μπορεί να επιλυθεί. Αυτό μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους. Με την προώθηση της στενοτύπησης, αντί της στενογράφησης που υπάρχει σήμερα, με την απλοποίηση των θεσμών και με την αύξηση του αριθμού των δικαστών των Επαρχιακών Δικαστηρίων, η οποία θα πρέπει να είναι ανάλογη με την αύξηση του όγκου των υποθέσεων. Επίσης, ένα σημαντικό μέτρο είναι η δημιουργία πρωτόδικων Διοικητικών Δικαστηρίων, για να αποσυμφορηθούν οι υποθέσεις στο Ανώτατο Δικαστήριο. Είναι δύσκολο έργο, κυρίως η δημιουργία Διοικητικών Δικαστηρίων, αφού κάτι τέτοιο εξυπακούει έξοδα και αλλαγή του Συντάγματος, αλλά ίσως υπάρξει η θέληση και από την Εκτελεστική Εξουσία για να υποστηρίξει τη γραμμή αυτή. Υπάρχει και μεγάλο πρόβλημα με τις στενογράφους. Δυστυχώς, δεν βρίσκουμε στενογράφους, διότι πολλές φεύγουν και πηγαίνουν σε άλλα τμήματα, όπου δεν είναι τόσο απαιτητική η εργασία. Επίσης, οι κλίμακες μισθοδοσίας είναι πολύ χαμηλές. Δηλαδή, εισέρχονται στα δικαστήρια στην κλίμακα Α2, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει κίνητρο και ενδιαφέρον για αυτή την ομολογουμένως σκληρή δουλειά που κάνουν. Γίνονται διάφορες σκέψεις. Ενδεχομένως να εισηγηθούμε να ψηλώσει η κλίμακα πρόσληψης των στενογράφων και ίσως να γίνει και κάποια τροποποίηση στις απαιτήσεις του σχεδίου υπηρεσίας τους. Αλλά και πάλι πρόκειται για προσωρινή λύση, διότι η τελική λύση θα δοθεί μόνο με τη στενοτύπηση. Το θέμα της στενοτύπησης βρίσκεται στα χέρια της κυβέρνησης, η οποία πρέπει να αποφασίσει με ποιο τρόπο θα την εφαρμόσει. Στα Ποινικά Δικαστήρια τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα. Οι υποθέσεις εκδικάζονται σύντομα, γι΄ αυτό και οι καταδίκες της Κύπρου από το ΕΔΑΔ, που δεν είναι για σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, είναι για καθυστερήσεις στην πολιτική δικαιοσύνη συνήθως.

Διατροφή

2008-11-23T22:52:00.000+02:00

Το θέμα της διατροφής των ανηλίκων παιδιών είναι ένα από τα πιο καυτά θέματα τα οποία πρέπει να αντιμετωπιστούν στην περίπτωση διαζυγίου ή διάστασης ενός ζευγαριού. Πολλές φορές δημιουργούνται παρεξηγήσεις ή προκύπτουν καυγάδες και αχρείαστες αντιπαραθέσεις οι οποίες πηγάζουν από εσφαλμένη γνώση των προνοιών της νομοθεσίας αλλά και των υποχρεώσεων έκαστου γονέα προς το ανήλικο παιδί του.

Επειδή στις πλείστες των περιπτώσεων η διατροφή διεκδικείται από την μητέρα αφού τα παιδιά (σχεδόν πάντοτε) είναι υπό τη φύλαξη και φροντίδα της, σε αυτό το άρθρο θα υποθέσουμε ότι ο αιτητής θα είναι η μητέρα και ότι αυτός εναντίον του οποίου στρέφεται η αίτηση διατροφής είναι ο πατέρας.

Καταρχήν πρέπει να τονιστεί ότι τη πρωταρχική ευθύνη για διατροφή του ανήλικου παιδιού την έχει ο γονέας και όχι οποιοσδήποτε άλλος. Η διατροφή επιβάλλεται ως υποχρέωση σαν αποτέλεσμα της ιδιότητας του γονέα και είναι άσχετη με το εάν ο γονέας βλέπει το παιδί του ή έχει επικοινωνία μαζί του.

Σε πολλές περιπτώσεις στα πλαίσια επίλυσης ευρύτερων οικογενειακών διαφορών που αφορούν και διευθέτηση του θέματος της περιουσίας γίνονται προτάσεις για ανάληψη από τον ένα γονέα κάποιων οικονομικών υποχρεώσεων π.χ. ενός δανείου και ανάληψη από τον άλλο γονέα των εξόδων διατροφής των ανήλικων τέκνων. Σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι η υποχρέωση για πληρωμή διατροφής δεν μπορεί να αποκλειστεί συμβατικά – δηλαδή με συμφωνία των διαδίκων – αφού οποιαδήποτε συμφωνία που έχει ως σκοπό την αποφυγή πληρωμής διατροφής, έστω και με την ανάληψη άλλων υποχρεώσεων, είναι άκυρη στα μάτια του νόμου.

Ένα άλλο θέμα το οποίο αποτελεί καυτή πατάτα σε υποθέσεις διατροφής είναι αυτό της οικονομικής δυνατότητας του καθενός από τους γονείς. Είναι αρκετές οι φορές που διάδικοι για χίλιους δύο λόγους προσπαθούν ή δίδουν οδηγίες στους δικηγόρους τους να συμπεριλάβουν σε υπερασπίσεις διατροφής λιγότερα από τα αληθινά οικονομικά τους στοιχεία πιστεύοντας ότι με αυτό τον τρόπο θα μειωθεί και η υποχρέωσή τους ή το ποσό που θα διαταχθούν να πληρώνουν ως διατροφή. Όπως έχει λεχθεί σε πολλές αποφάσεις των Οικογενειακών Δικαστηρίων αλλά και από το Ανώτατο Δικαστήριο, η οικονομική δυνατότητα εκάστου γονέα δεν είναι θέμα που πρέπει να αποδεικνύεται από την εκάστοτε αιτήτρια, αλλά ο κάθε διάδικος έχει υποχρέωση προς το δικαστήριο να δώσει αληθινή εικόνα των οικονομικών του δυνατοτήτων και να προβεί σε πλήρη και γνήσια αποκάλυψη των εισοδημάτων του. Το Ανώτατο Δικαστήριο έχει σε αρκετές περιπτώσεις τονίσει ότι η υποχρέωση για διατροφή των ανήλικων τέκνων μιας οικογένειας ανήκει και στους δύο γονείς ανάλογα και με την οικονομική κατάσταση του καθενός. Έχουν και οι δύο την υποχρέωση να προβούν σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη των πραγματικών τους εισοδημάτων και όχι μόνο των εξόδων τους. Στην περίπτωση που ένας γονέας δεν προβαίνει ο ίδιος σε ειλικρινή και πλήρη αποκάλυψη σχετικά με την οικονομική του κατάσταση τότε το δικαστήριο μπορεί λαμβάνοντας υπόψη τη φύση του επαγγέλματός του και το τι κερδίζουν άλλοι στο ίδιο επάγγελμα να υπολογίσει ότι αυτός έχει ψηλότερα από όσα ισχυρίζεται εισοδήματα. Για παράδειγμα αν ένας δικηγόρος ισχυριστεί στο δικαστήριο ότι τα εισοδήματά του είναι €500 το μήνα - ποσό το οποίο είναι έκδηλα χαμηλό για το επάγγελμα των δικηγόρων - το δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη μεγαλύτερο ποσό αναλογιζόμενο το τι κερδίζουν άλλοι στο ίδιο επάγγελμα. Το δικαστήριο δε σε κάθε περίπτωση πρέπει να προβαίνει σε πλήρη έρευνα όλων των στοιχείων και να καταλήγει το ίδιο σε εύρημα αναφορικά με τα εισοδήματα του κάθε γονέα. Από την άλλη εάν ένας πατέρας έχει δημιουργήσει μια νέα οικογένεια τότε η υποχρέωση για συντήρηση της νέας του οικογένειας επιμετρείται σε σχέση με την υποχρέωση για διατροφή των παιδιών του από τον προηγούμενο γάμο. Σαν αποτέλεσμα θα μπορούσε να λεχθεί συνοπτικά ότι ο καθορισμός του ποσού της διατροφής γίνεται με μία εξ΄αντικειμένου εκτίμηση των αναγκών του συγκεκριμένου παιδιού ή παιδιών, την κοινωνική υπόσταση των γονέων και τη δυνατότητα του κάθε γονέα να συνεισφέρει στο ποσό που κρίνεται εύλογο για το σκοπό αυτό όπως αναφέρθηκε πιο πάνω.

Πρέπει επίσης να λεχθεί ότι οι οικονομικές ανάγκες των παιδιών δεν είναι στατικές και ότι όσο μεγαλώνουν είναι λογικό ότι θα μεγαλώνουν και οι ανάγκες τους. Σε κάθε περίπτωση όμως θα πρέπει να προσφέρεται συγκεκριμένη μαρτυρία στο δικαστήριο που να δικαιολογεί το συγκεκριμένο αιτούμενο ποσό. Αυτή η μαρτυρία πρέπει να είναι όσο πιο αναλυτική γίνεται και η κάθε απαίτηση εξετάζεται υπό το πρίσμα της κοινής λογικής και της εμπειρίας που έχει το ίδιο το δικαστήριο από τη ζωή. Συνήθως σε μία αίτηση για διατροφή συμπεριλαμβάνονται έξοδα όπως η διατροφή του ανηλίκου σε φαγητό, γάλα κλπ, έξοδα ένδυσης, υπόδησης, ιατρικά έξοδα, μεταφορικά, ιδιαίτερα, άλλες δραστηριότητες όπως μουσική, μαθήματα χορού, αναλογία για ηλεκτρικό ρεύμα, τηλέφωνο, θέρμανση κοκ. Αυτά τα έξοδα πρέπει να αναλύονται σε μια αίτηση διατροφής και να υποστηρίζονται κατά την ακρόαση από σχετική μαρτυρία της αιτήτριας. Ο πατέρας γονέας μπορεί σε κάθε περίπτωση ή να αμφισβητήσει τα συγκεκριμένα έξοδα ή άλλους ισχυρισμούς της αιτήτριας μητέρας παραθέτοντας και υποστηρικτική μαρτυρία προς αυτή την κατεύθυνση.

Η έκδοση ενός διατάγματος διατροφής σημαίνει ότι ο γονέας εναντίον του οποίου στρέφεται το διάταγμα είναι υποχρεωμένος να καταβάλλει στο χρόνο που αναφέρεται το διάταγμα σε διατροφή. Σε περίπτωση που παραλείψει να πράξει τούτο τότε μπορεί να ληφθούν μέτρα για παράβαση διατάγματος δικαστηρίου που επιφέρουν την ποινή της φυλάκισης.

Λόγω του ότι η διατροφή θεωρείται ως άμεση ανάγκη και καθημερινή υπάρχει η δυνατότητα σε κάποιο αιτητή να καταφύγει στο δικαστήριο για την έκδοση ενδιάμεσου προσωρινού διατάγματος διατροφής. Με αυτό τον τρόπο το δικαστήριο μπορεί να εκδώσει προσωρινό διάταγμα δηλαδή να διατάξει τον πατέρα να καταβάλλει κάποιο συγκεκριμένο ποσό ως διατροφή χωρίς να ακούσει την πλευρά του, δηλαδή μονομερώς, ούτως ώστε να καλύπτονται απρόσκοπτα οι άμεσες ανάγκες του ανηλίκου. Ακολούθως ο πατέρας έχει το δικαίωμα να καταχωρήσει σχετική ένσταση και να επιχειρηματολογήσει υπέρ της μείωσης του ποσού που εκδόθηκε στο αρχικό διάταγμα.

Ο καθορισμός ενός ποσού διατροφής μέσω δικαστικού διατάγματος δεν είναι στατικός αλλά μπορεί να διαφοροποιείται από καιρό εις καιρό ανάλογα με τις ανάγκες του ανήλικου τέκνου. Διαφοροποίηση μπορεί να επέλθει επίσης από μεταβολή της εισοδηματικής ικανότητας του πατέρα. Σε τέτοια περίπτωση μπορεί να καταχωρηθεί αίτηση στο δικαστήριο για τροποποίηση υφιστάμενου δικαστικού διατάγματος διατροφής και ανάλογα με τις περιστάσεις το δικαστήριο μπορεί να προβεί είτε στην αύξηση είτε στη μείωση της διατροφής. Σημειώνεται ότι για να επέλθει τέτοια τροποποίηση θα πρέπει να έχουν προκύψει γεγονότα μετά την έκδοση του αρχικού διατάγματος διατροφής και όχι γεγονότα που υπήρχαν ή ήταν σε γνώση του κατά το χρόνο έκδοσης του πρώτου διατάγματος.

Καταληκτικά πρέπει να αναφέρουμε ότι η υποχρέωση για διατροφή μπορεί να συνεχιστεί και μετά την ενηλικίωση του τέκνου εάν συντρέχουν κάποιες ειδικές περιστάσεις όπως για παράδειγμα ανικανότητα ή αναπηρία, υπηρεσία στην εθνική φρουρά ή φοίτηση. Σε αντίθεση με την υποχρέωση διατροφής ανηλίκων τέκνων η υποχρέωση του γονέα για τη διατροφή τέκνου μετά την ενηλικίωση του μπορεί να γίνει ή να συνεχίσει μετά από απόφαση δικαστηρίου ενώ αν ο γονέας δεν έχει την απαραίτητη οικονομική δυνατότητα δεν εκδίδεται τέτοιο διάταγμα. Επίσης σε αντίθεση με τις περιπτώσεις ανηλίκων όπου η αίτηση για διατροφή γίνεται εκ μέρους του ανηλίκου από τον γονέα του στην περίπτωση ενήλικου τέκνου η αίτηση γίνεται από τον ίδιο τον ενήλικα αφού έχει δικαιοπρακτική ικανότητα.

Τέλος αξίζει να αναφέρουμε ότι στην περίπτωση παιδιού το οποίο γεννήθηκε εκτός γάμου δεν υπάρχει υποχρέωση διατροφής από τον βιολογικό του πατέρα εκτός εάν προηγηθεί αναγνώρισή του είτε εκούσια δηλαδή οικειοθελώς από τον ίδιο τον πατέρα είτε δικαστικά με διαδικασία που καταχωρεί συνήθως η μητέρα.

Counterfeit and Pirated Goods

2008-11-12T15:29:00.000+02:00

Read a new article about "Counterfeit and Pirated Goods " and the legal regime in Cyprus.

Click here.

Κινητά Τηλέφωνα και Οδήγηση

2008-11-09T16:09:00.000+02:00

Παράδειγμα δικαστικής ευρηματικότητας αποτελεί πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε ότι αφορά την οδήγηση με χρήση κινητού τηλεφώνου.

"ΣΤΕΡΕΩΣΗ του κινητού τηλεφώνου στο αφτί με τη χρήση του ώμου, ενώ οι παλάμες είναι στο τιμόνι, σημαίνει ότι το τηλέφωνο συγκρατείται στο αφτί εν μέρει με τη χρήση της παρειάς και εν μέρει με τη χρήση του ώμου. Ο ώμος, όμως, είναι μέρος του χεριού".

Με αυτή τη κρίση του το Εφετείο απέρριψε έφεση οδηγού ο οποίος κριθεί ένοχος από το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι οδηγούσε αυτοκίνητο χρησιμοποιώνταςτηλέφωνο με τα χέρια του.

Βεβαίως ο σχετικός Νόμος απογορεύει την χρήση των χεριών κατά τη διάρκεια της οδήγησης. Με αυτή την απόφαση κρίνεται ότι ο ώμος αποτελεί προέκταση των χεριών κάτι που μπορεί να λεχθεί από κάποιους ότι είναι παραταβηγμένο.

Εάν από την άλλη το Εφετείο αποφάσιζε ότι η στήριξη του κινητού τηλεφώνου στο αφτί με τη χρήση του ώμου κατά την διάρκεια της οδήγησης δεν παραβιάζει το Νόμο τότε μπορούμε να φανταστούμε ότι όλοι μας την επομένη θα οδηγούσαμε με το κεφάλι σε ορθή γωνία και το τηλέφωνο από κάτω. Επομένως ορθά το Δικαστήριο αποφάσισε με βάση το πνεύμα και επιδίωξη του Νόμου παρά με το αυστήρο γράμα του Νόμου.

Νέος Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου

2008-11-05T22:38:00.000+02:00

Νέος Δικαστής του Ανώτατου Δικαστηρίου διορίστηκε στις 28/10/08 από το Πρόεδρο της Δημοκρατίας ο κ. Κώστας Παμπαλλής Πρόεδρος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Οι υπόλοιποι 12 Δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου είναι: Πέτρος Αρτέμης, Π. Γιαννάκης Κωνσταντινίδης, Δ. Φρίξος Νικολαΐδης, Δ. Τάκης Ηλιάδης, Δ. Ανδρέας Κραμβής, Δ. Ράλλης Γαβριηλίδης, Δ. Δημήτριος Χ. Χατζηχαμπής, Δ. Έφη Παπαδοπούλου, Δ. Μιχαήλ Φωτίου, Δ. Μύρων Νικολάτος, Δ. Γεώργιος Ερωτοκρίτου και Δ. Στέλιος Ναθαναήλ, Δ.

Για περισσότερες πληροφορίες http://www.supremecourt.gov.cy/

Obama's Victory Speech

2008-11-05T22:32:00.000+02:00

Tuesday, November 4th, 2008

Chicago, Illinois

If there is anyone out there who still doubts that America is a place where all things are possible; who still wonders if the dream of our founders is alive in our time; who still questions the power of our democracy, tonight is your answer.

It’s the answer told by lines that stretched around schools and churches in numbers this nation has never seen; by people who waited three hours and four hours, many for the very first time in their lives, because they believed that this time must be different; that their voice could be that difference.

It’s the answer spoken by young and old, rich and poor, Democrat and Republican, black, white, Latino, Asian, Native American, gay, straight, disabled and not disabled – Americans who sent a message to the world that we have never been a collection of Red States and Blue States: we are, and always will be, the United States of America.

It’s the answer that led those who have been told for so long by so many to be cynical, and fearful, and doubtful of what we can achieve to put their hands on the arc of history and bend it once more toward the hope of a better day.

It’s been a long time coming, but tonight, because of what we did on this day, in this election, at this defining moment, change has come to America.

I just received a very gracious call from Senator McCain. He fought long and hard in this campaign, and he’s fought even longer and harder for the country he loves. He has endured sacrifices for America that most of us cannot begin to imagine, and we are better off for the service rendered by this brave and selfless leader. I congratulate him and Governor Palin for all they have achieved, and I look forward to working with them to renew this nation’s promise in the months ahead.

I want to thank my partner in this journey, a man who campaigned from his heart and spoke for the men and women he grew up with on the streets of Scranton and rode with on that train home to Delaware, the Vice President-elect of the United States, Joe Biden.

I would not be standing here tonight without the unyielding support of my best friend for the last sixteen years, the rock of our family and the love of my life, our nation’s next First Lady, Michelle Obama. Sasha and Malia, I love you both so much, and you have earned the new puppy that’s coming with us to the White House. And while she’s no longer with us, I know my grandmother is watching, along with the family that made me who I am. I miss them tonight, and know that my debt to them is beyond measure.

To my campaign manager David Plouffe, my chief strategist David Axelrod, and the best campaign team ever assembled in the history of politics – you made this happen, and I am forever grateful for what you’ve sacrificed to get it done.

But above all, I will never forget who this victory truly belongs to – it belongs to you.
I was never the likeliest candidate for this office. We didn’t start with much money or many endorsements. Our campaign was not hatched in the halls of Washington – it began in the backyards of Des Moines and the living rooms of Concord and the front porches of Charleston.
It was built by working men and women who dug into what little savings they had to give five dollars and ten dollars and twenty dollars to this cause. It grew strength from the young people who rejected the myth of their generation’s apathy; who left their homes and their families for jobs that offered little pay and less sleep; from the not-so-young people who braved the bitter cold and scorching heat to knock on the doors of perfect strangers; from the millions of Americans who volunteered, and organized, and proved that more than two centuries later, a government of the people, by the people and for the people has not perished from this Earth. This is your victory.

I know you didn’t do this just to win an election and I know you didn’t do it for me. You did it because you understand the enormity of the task that lies ahead. For even as we celebrate tonight, we know the challenges that tomorrow will bring are the greatest of our lifetime – two wars, a planet in peril, the worst financial crisis in a century. Even as we stand here tonight, we know there are brave Americans waking up in the deserts of Iraq and the mountains of Afghanistan to risk their lives for us. There are mothers and fathers who will lie awake after their children fall asleep and wonder how they’ll make the mortgage, or pay their doctor’s bills, or save enough for college. There is new energy to harness and new jobs to be created; new schools to build and threats to meet and alliances to repair.

The road ahead will be long. Our climb will be steep. We may not get there in one year or even one term, but America – I have never been more hopeful than I am tonight that we will get there. I promise you – we as a people will get there.

There will be setbacks and false starts. There are many who won’t agree with every decision or policy I make as President, and we know that government can’t solve every problem. But I will always be honest with you about the challenges we face. I will listen to you, especially when we disagree. And above all, I will ask you join in the work of remaking this nation the only way it’s been done in America for two-hundred and twenty-one years – block by block, brick by brick, calloused hand by calloused hand.

What began twenty-one months ago in the depths of winter must not end on this autumn night. This victory alone is not the change we seek – it is only the chance for us to make that change. And that cannot happen if we go back to the way things were. It cannot happen without you.
So let us summon a new spirit of patriotism; of service and responsibility where each of us resolves to pitch in and work harder and look after not only ourselves, but each other. Let us remember that if this financial crisis taught us anything, it’s that we cannot have a thriving Wall Street while Main Street suffers – in this country, we rise or fall as one nation; as one people.
Let us resist the temptation to fall back on the same partisanship and pettiness and immaturity that has poisoned our politics for so long. Let us remember that it was a man from this state who first carried the banner of the Republican Party to the White House – a party founded on the values of self-reliance, individual liberty, and national unity. Those are values we all share, and while the Democratic Party has won a great victory tonight, we do so with a measure of humility and determination to heal the divides that have held back our progress. As Lincoln said to a nation far more divided than ours, “We are not enemies, but friends…though passion may have strained it must not break our bonds of affection.” And to those Americans whose support I have yet to earn – I may not have won your vote, but I hear your voices, I need your help, and I will be your President too.

And to all those watching tonight from beyond our shores, from parliaments and palaces to those who are huddled around radios in the forgotten corners of our world – our stories are singular, but our destiny is shared, and a new dawn of American leadership is at hand. To those who would tear this world down – we will defeat you. To those who seek peace and security – we support you. And to all those who have wondered if America’s beacon still burns as bright – tonight we proved once more that the true strength of our nation comes not from our the might of our arms or the scale of our wealth, but from the enduring power of our ideals: democracy, liberty, opportunity, and unyielding hope.

For that is the true genius of America – that America can change. Our union can be perfected. And what we have already achieved gives us hope for what we can and must achieve tomorrow.
This election had many firsts and many stories that will be told for generations. But one that’s on my mind tonight is about a woman who cast her ballot in Atlanta. She’s a lot like the millions of others who stood in line to make their voice heard in this election except for one thing – Ann Nixon Cooper is 106 years old.

She was born just a generation past slavery; a time when there were no cars on the road or planes in the sky; when someone like her couldn’t vote for two reasons – because she was a woman and because of the color of her skin.

And tonight, I think about all that she’s seen throughout her century in America – the heartache and the hope; the struggle and the progress; the times we were told that we can’t, and the people who pressed on with that American creed: Yes we can.

At a time when women’s voices were silenced and their hopes dismissed, she lived to see them stand up and speak out and reach for the ballot. Yes we can.

When there was despair in the dust bowl and depression across the land, she saw a nation conquer fear itself with a New Deal, new jobs and a new sense of common purpose. Yes we can.
When the bombs fell on our harbor and tyranny threatened the world, she was there to witness a generation rise to greatness and a democracy was saved. Yes we can.

She was there for the buses in Montgomery, the hoses in Birmingham, a bridge in Selma, and a preacher from Atlanta who told a people that “We Shall Overcome.” Yes we can.
A man touched down on the moon, a wall came down in Berlin, a world was connected by our own science and imagination. And this year, in this election, she touched her finger to a screen, and cast her vote, because after 106 years in America, through the best of times and the darkest of hours, she knows how America can change. Yes we can.

America, we have come so far. We have seen so much. But there is so much more to do. So tonight, let us ask ourselves – if our children should live to see the next century; if my daughters should be so lucky to live as long as Ann Nixon Cooper, what change will they see? What progress will we have made?

This is our chance to answer that call. This is our moment. This is our time – to put our people back to work and open doors of opportunity for our kids; to restore prosperity and promote the cause of peace; to reclaim the American Dream and reaffirm that fundamental truth – that out of many, we are one; that while we breathe, we hope, and where we are met with cynicism, and doubt, and those who tell us that we can’t, we will respond with that timeless creed that sums up the spirit of a people:

Yes We Can. Thank you, God bless you, and may God Bless the United States of America.

Obama Elected President as Racial Barrier Falls

2008-11-05T22:15:00.000+02:00

“Obama Elected President as Racial Barrier Falls”

This is the title of New York Times on the 4th day of November 2008, the day that the first African American was elected as president of the USA.

Who is Barack Hussein Obama? (from http://www.biography.com/ )

Barack Hussein Obama was born Aug. 4, 1961, in Honolulu, Hawaii. His father, Barack Obama, Sr., was born of Luo ethnicity in Nyanza Province, Kenya. He grew up herding goats with his own father, who was a domestic servant to the British. Although reared among Muslims, Obama, Sr., became an atheist at some point.

Obama’s mother, Ann Dunham, grew up in Wichita, Kansas. Her father worked on oil rigs during the Depression. After the Japanese attack on Pearl Harbor, he signed up for service in World War II and marched across Europe in Patton’s army. Dunham’s mother went to work on a bomber assembly line. After the war, they studied on the G. I. Bill, bought a house through the Federal Housing Program, and moved to Hawaii.

Meantime, Barack’s father had won a scholarship that allowed him to leave Kenya pursue his dreams in Hawaii. At the time of his birth, Obama’s parents were students at the East–West Center of the University of Hawaii at Manoa.

Obama’s parents separated when he was two years old and later divorced. Obama’s father went to Harvard to pursue Ph. D. studies and then returned to Kenya.

His mother married Lolo Soetoro, another East–West Center student from Indonesia. In 1967, the family moved to Jakarta, where Obama’s half-sister Maya Soetoro–Ng was born. Obama attended schools in Jakarta, where classes were taught in the Indonesian language.

Four years later when Barack (commonly known throughout his early years as "Barry") was ten, he returned to Hawaii to live with his maternal grandparents, Madelyn and Stanley Dunham, and later his mother (who died of ovarian cancer in 1995).

He was enrolled in the fifth grade at the esteemed Punahou Academy, graduating with honors in 1979. He was only one of three black students at the school. This is where Obama first became conscious of racism and what it meant to be an African–American.

In his memoir, Obama described how he struggled to reconcile social perceptions of his multiracial heritage. He saw his biological father (who died in a 1982 car accident) only once (in 1971) after his parents divorced. And he admitted using alcohol, marijuana and cocaine during his teenage years.

After high school, Obama studied at Occidental College in Los Angeles for two years. He then transferred to Columbia University in New York, graduating in 1983 with a degree in political science.

After working at Business International Corporation (a company that provided international business information to corporate clients) and NYPIRG, Obama moved to Chicago in 1985. There, he worked as a community organizer with low-income residents in Chicago’s Roseland community and the Altgeld Gardens public housing development on the city’s South Side.

It was during this time that Obama, who said he "was not raised in a religious household," joined the Trinity United Church of Christ. He also visited relatives in Kenya, which included an emotional visit to the graves of his father and paternal grandfather.

Obama entered Harvard Law School in 1988. In February 1990, he was elected the first African–American editor of the Harvard Law Review. Obama graduated magna cum laude in 1991.

After law school, Obama returned to Chicago to practice as a civil rights lawyer, joining the firm of Miner, Barnhill & Galland. He also taught at the University of Chicago Law School. And he helped organize voter registration drives during Bill Clinton’s 1992 presidential campaign.

Obama published an autobiography in 1995 Dreams From My Father: A Story of Race and Inheritance. And he won a Grammy for the audio version of the book.

Obama’s advocacy work led him to run for the Illinois State Senate as a Democrat. He was elected in 1996 from the south side neighborhood of Hyde Park.

During these years, Obama worked with both Democrats and Republicans in drafting legislation on ethics, expanded health care services and early childhood education programs for the poor. He also created a state earned-income tax credit for the working poor. And after a number of inmates on death row were found innocent, Obama worked with law enforcement officials to require the videotaping of interrogations and confessions in all capital cases.

In 2000, Obama made an unsuccessful Democratic primary run for the U. S. House of Representatives seat held by four-term incumbent candidate Bobby Rush.

Following the 9/11 attacks, Obama was an early opponent of President George W. Bush’s push to war with Iraq. Obama was still a state senator when he spoke against a resolution authorizing the use of force against Iraq during a rally at Chicago’s Federal Plaza in October 2002.

"I am not opposed to all wars. I'm opposed to dumb wars," he said. "What I am opposed to is the cynical attempt by Richard Perle and Paul Wolfowitz and other arm-chair, weekend warriors in this Administration to shove their own ideological agendas down our throats, irrespective of the costs in lives lost and in hardships borne."

"He's a bad guy," Obama said, referring to Iraqi dictator Saddam Hussein. "The world, and the Iraqi people, would be better off without him. But I also know that Saddam poses no imminent and direct threat to the United States, or to his neighbors, that the Iraqi economy is in shambles, that the Iraqi military a fraction of its former strength, and that in concert with the international community he can be contained until, in the way of all petty dictators, he falls away into the dustbin of history."

"I know that even a successful war against Iraq will require a U. S. occupation of undetermined length, at undetermined cost, with undetermined consequences," Obama continued. "I know that an invasion of Iraq without a clear rationale and without strong international support will only fan the flames of the Middle East, and encourage the worst, rather than best, impulses of the Arab world, and strengthen the recruitment arm of al-Qaeda."

The war with Iraq began in 2003 and Obama decided to run for the U.S. Senate open seat vacated by Republican Peter Fitzgerald. In the 2004 Democratic primary, he won 52 percent of the vote, defeating multimillionaire businessman Blair Hull and Illinois Comptroller Daniel Hynes.

That summer, he was invited to deliver the keynote speech in support of John Kerry at the 2004 Democratic National Convention in Boston. Obama emphasized the importance of unity, and made veiled jabs at the Bush administration and the diversionary use of wedge issues.

"We worship an awesome God in the blue states, and we don't like federal agents poking around our libraries in the red states," he said. "We coach Little League in the blue states, and yes, we've got some gay friends in the red states. There are patriots who opposed the war in Iraq, and there are patriots who supported the war in Iraq. We are one people, all of us pledging allegiance to the Stars and Stripes, all of us defending the United States of America."

After the convention, Obama returned to his U.S. Senate bid in Illinois. His opponent in the general election was suppose to be Republican primary winner Jack Ryan, a wealthy former investment banker. However, Ryan withdrew from the race in June 2004, following public disclosure of unsubstantiated sexual allegations by Ryan's ex wife, actress Jeri Ryan.

In August 2004, diplomat and former presidential candidate Alan Keyes, who was also an African American, accepted the Republican nomination to replace Ryan. In three televised debates, Obama and Keyes expressed opposing views on stem cell research, abortion, gun control, school vouchers and tax cuts.

In the November 2004 general election, Obama received 70% of the vote to Keyes's 27%, the largest electoral victory in Illinois history. Obama became only the third African American elected to the U.S. Senate since Reconstruction.

Sworn into office January 4, 2005, Obama partnered with Republican Sen. Richard Lugar of Indiana on a bill that expanded efforts to destroy weapons of mass destruction in Eastern Europe and Russia. Then with Republican Sen. Tom Corburn of Oklahoma, he created a website that tracks all federal spending.

Obama was also the first to raise the threat of avian flu on the Senate floor, spoke out for victims of Hurricane Katrina, pushed for alternative energy development and championed improved veterans´ benefits. He also worked with Democrat Russ Feingold of Wisconsin to eliminate gifts of travel on corporate jets by lobbyists to members of Congress.

His second book, The Audacity of Hope: Thoughts on Reclaiming the American Dream, was published in October 2006.

In February 2007, Obama made headlines when he announced his candidacy for the 2008 Democratic presidential nomination. He was locked in a tight battle with former first lady and current U.S. Senator from New York, Hillary Rodham Clinton until he became the presumptive nominee on June 3, 2008.

Obama met his wife, Michelle, in 1988 when he was a summer associate at the Chicago law firm of Sidley & Austin. They were married in October 1992 and live in Kenwood on Chicago's South Side with their daughters, Malia (born 1998) and Sasha (born 2001).

Λόγοι Διαζυγίου – Ισχυρός Κλονισμός.

2008-10-29T11:45:00.001+02:00

Λόγοι Διαζυγίου – Ισχυρός Κλονισμός.

O ισχυρός κλονισμός της έγγαμης σχέσης είναι ίσως ο πιο κοινός λόγος σε αιτήσεις διαζυγίου. Αυτός ο λόγος προστέθηκε με τροποποίηση στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας (Άρθρο 111 (2) (Β)(β)) και έχει αναλυθεί επανειλημμένα σε πάρα πολλές αποφάσεις από τα Οικογενειακά Δικαστήρια και το Ανώτατο Δικαστήριο Κύπρου.

Με πολύ απλά λόγια για τη στοιχειοθέτηση του ισχυρού κλονισμού του γάμου πρέπει να αποδειχθεί στο Οικογενειακό Δικαστήριο ότι η σχέση των δύο συζύγων έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο που η συμβίωση μεταξύ τους είναι πλέον αδύνατη ή αφόρητη για λόγο που αφορά είτε τον ένα είτε και τους δύο. Ο ισχυρός κλονισμός πρέπει να είναι τέτοιος που να καταρρέει το θεμέλιο του γάμου που είναι η εμπιστοσύνη μεταξύ των συζύγων.

Παραδείγματα ισχυρού κλονισμού του γάμου , με βάση την Νομολογία των Δικαστηρίων μας, είναι τα ακόλουθα:

· Εκρήξεις ζήλιας και γενικά η ζηλότυπη συμπεριφορά του συζύγου έναντι του άλλου.
· Η εξύβριση με χυδαίες φράσεις
· Η χειροδικία είτε συνεχιζόμενη σε διάφορες φάσεις ή από ένα μόνο περιστατικό.
· Οι εξωσυζυγικές σχέσεις και γενικά η απιστία.
· Η μονομερής απόσυρση χρημάτων από κοινούς λογαριασμούς χωρίς τη γνώση του άλλου συζύγου και η αναίτια εγκατάλειψη τη συζυγικής σχέσης.

Πρέπει να τονιστεί ότι ο ισχυρός κλονισμός δυνατό να επέλθει από ένα και μόνο γεγονός. Δεν είναι ανάγκη δηλαδή να έχουμε μία σειρά γεγονότων τα οποία να διαρκούν κάποιους μήνες ή χρόνια. Ένα γεγονός από μόνο του για παράδειγμα μία χειροδικία του συζύγου έναντι της συζύγου μπορεί να αποτελέσει ισχυρό κλονισμό της έγγαμης σχέσης.

Cyprus Trademark Law Guide

2008-10-28T00:43:00.000+02:00

Our law firm has joined the expert panel of authors and contributed the Cyprus chapter on Trademarks of the fifth annual edition of Getting the Deal Through - Trademarks 2009.
The book follows a Q & A format and tries to present the most important 'first-step' information that clients and cross-border practitioners need when doing trademark business in Cyprus.
The expert panel of authors was chosen by the Geting the Deal Through in conjunction with Kenyon & Kenyon LLP, New York. The book's Contributing Editors are Joseph F Nicholson and Stuart Sinder.

To dowload the Cyprus Trademark Chapter click here.

Εξαναγκασμός σε Παραίτηση

2008-10-28T00:01:00.001+02:00

Στα συμβόλαια εργασίας υπάρχει η νομική θεωρία του ‘εξαναγκασμού σε παραίτηση’ (constructive dismissal). Ο όρος «εξαναγκασμός σε παραίτηση» , αποτελεί δημιούργημα του αγγλικού δικαίου και εφαρμόζεται και στη Κύπρο στο πεδίο του ιδιωτικού δικαίου.

Ουσιώδης προϋπόθεση για επιτυχία είναι η απόδειξη από τον εργοδοτούμενο ότι ο εργοδότης διέρρηξε ουσιωδώς τη σύμβαση εργοδότησης. Με άλλα λόγια προέβη σε τέτοια ενέργεια ή παράλειψη η οποία δεικνύει ότι ο εργοδότης θεωρεί τον εαυτό του αποδεσμευμένο από ένα ή περισσότερους ουσιώδους όρους του συμβολαίου εργοδότησης.

Όπως αναφέρεται σε γνωστό αγγλικό σύγγραμμα (Smith & Hogan, Industrial Law, 6η έκδοση ) :

«Constructive dismissal occurs were, although it is the employee who appears to terminate the employment by walking out, it can be said that the real reason for termination was in some way the prior conduct of the employer; it is necessary to avoid the employer being able to force the employee to leave his employment and then say that the employee in fact resigned and so was not dismissed. When it is established, it means that for statutory purposes the contract is terminated by the employer and so, for example, there is no continuing obligation on the employee to exhaust established grievance procedures – he may simply leave and make an immediate claim for unfair dismissal by the employer. It must be remembered, however, that a constructive dismissal is not necessarily unfair and so a tribunal, even if it finds in the employee’s favour on constructive dismissal, must still go on to consider fairness in the ordinary way; in many cases there will be little argument on this and the dismissal will, in the nature of things, be unfair, but this is not automatically so and there may be cases where, even though the employee had technically the right to walk out, the employer may be able to show that it was fair to act as he did…If the employer is guilty of conduct which is a significant breach going to the root of the contract of employment, or which shows that the employer no longer intends to be bound by one or more of the essential terms of the contract, then the employee is entitled to treat himself as discharged from any further performance. If he does so, then he terminates the contract by reason of the employer’s conduct. He is constructively dismissed. The employee is entitled in those circumstances to leave at the instant without giving any notice at all or, alternatively, he may give notice and say that he is leaving at the end of the notice. But the conduct must in either case be sufficiently serious to entitle him to leave at once».

Στην υπόθεση Louis Tourist Agency 21/192 το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε:

«Απεμπόληση δικαιώματος (waiver) μπορεί να τεκμηριωθεί από τη συμπεριφορά του δικαιούχου μόνο εφόσον αυτή υποδηλώνει αναμφισβήτητα (unequivocally) εγκατάλειψη δικαιώματος. Είναι δύσκολο εάν όχι αδύνατο να προσδιοριστεί η μεμπτή διαγωγή του εργοδότη στο πλαίσιο του άρθρου 7(1). Πρέπει όμως η διαγωγή αυτή να είναι εξ αντικειμένου τέτοιας μορφής και χαρακτήρα που να κλονίζει το θεμέλιο της σχέσης εργοδότη-εργοδοτουμένου είτε λόγω διάρρηξης θεμελιωδών όρων της σύμβασης εργασίας ή στην επίδειξη εκ μέρους του εργοδότη διαγωγής ασυμβίβαστης με το παραδεκτό πλαίσιο σχέσεων εργοδότη – εργοδοτουμένου. Η πρόσαψη ανυπόστατων κατηγοριών εκ μέρους του εργοδότη για τη διάπραξη εγκλήματος και η απειλή για διαπόμπευση του εργοδοτουμένου συνιστά απαράδεκτη διαγωγή του εργοδότη που δεν μπορεί να αναμένεται να γίνει ανεκτή από τον εργοδοτούμενο.»

Για παράδειγμα εάν ένας εργοδότης κατηγορήσει άδικα και χωρίς στοιχεία ένα υπάλληλο του ότι είναι ένοχος κλοπής αυτό μπορεί να συνιστά εξαναγκασμό σε παραίτηση που δίδει στον εργοδοτούμενο το δικαίωμα να τερματίσει τη σύμβαση και να ζητήσει αποζημιώσεις. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι ο εργοδοτούμενος θα πρέπει να αντιδράσει άμεσα καταγγέλλοντας τη σύμβαση φεύγοντας από την εργασία ή δίδοντας προειδοποίηση ότι αποχωρεί σε συγκεκριμένη ημερομηνία.

Σε ότι αφορά τη χρονική διάρκεια που έχει στη διάθεση του ο εργοδοτούμενος για να αποφασίσει κατά πόσο θα θεωρήσει τη διαγωγή του εργοδότη του ως καταγγελία της σύμβασης εργασίας, καθοδηγητική είναι η αγγλική υπόθεση W.E Cox Toner (International) Ltd v. Crook (1981) 1 CR 823 όπου στη σελίδα 831 αναφέρονται τα εξής: «To stay at work for a period of one month to look around starting from the initial breach of the contract might well not have been fatal: but to work for a further month, six months having elapsed, seems to be inconsistent with saying that he had not affirmed the contract.»

Τερματισμός Απασχόλησης - Απόλυση

2008-10-27T23:44:00.000+02:00

Στην Κύπρο το θέμα της λύσης της εργασιακής σχέσης ρυθμίζεται, κατά κύριο λόγο, από τον περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμο του 1967. Σε αυτό το Νόμο επήλθαν σταδιακά διάφορες τροποποιήσεις χωρίς όμως να έχει αλλοιωθεί ο βασικός κορμός του Νομοθετήματος σε ότι αφορά την ρύθμιση της απόλυσης ενός υπαλλήλου από την εργασία του.
Ο συγκεκριμένος Νόμος ισχύει για τις συμβάσεις ακαθορίστου διάρκειας στον ιδιωτικό τομέα. Δηλαδή οι συμβάσεις εργασίες που αφορούν δημοσίους υπαλλήλους, στρατιωτικούς ή υπαλλήλους σε ημικρατικούς οργανισμούς εξαιρούνται από τις πρόνοιές του. Επομένως τα όσα αναφέρονται εδώ αφορούν τον ιδιωτικό τομέα.

Μία σύμβαση εργασίας μπορεί να είναι γραπτή ή προφορική ή εν μέρει γραπτή και/ή προφορική. Συνήθως ένας υπάλληλος μπορεί να προσληφθεί από τον εργοδότη του δυνάμει μίας επιστολής που καθορίζει την ημερομηνία έναρξης της απασχόλησης, τα καθήκοντα, το μισθό κλπ ή με βάση γραπτό συμβόλαιο εργασίας.

Σημειώνεται παρενθετικά ότι με βάση την ισχύουσα Νομοθεσία πρέπει να δίνονται γραπτοί όροι απασχόλησης σε κάθε εργαζόμενο.

Η λύση της εργασιακής σχέσης μπορεί να γίνει με πρωτοβουλία του εργοδότη ή του εργαζόμενου.

Στην περίπτωση που ο τερματισμός θα γίνει από τον εργαζόμενο τότε θα πρέπει να δοθεί μια προειδοποίηση, η οποία στην απουσία συμβατικής ρύθμισης, καθορίζεται από το Νόμο. Για παράδειγμα ένας εργαζόμενος ο οποίος εργάζεται ένα χρόνο σε μία επιχείρηση και θέλει να τερματίσει τις υπηρεσίες του πρέπει να δώσει μία εβδομάδα γραπτή προειδοποίηση.
Για σκοπούς πρακτικούς όμως, σημασία έχει η διαδικασία τερματισμού της εργοδότησης από πλευράς του εργοδότη. Ένας εργοδότης δεν μπορεί να τερματίσει την εργασία οποιουδήποτε υπαλλήλου του για οποιοδήποτε λόγο. Για να είναι νόμιμη η απόλυση πρέπει να συντρέχουν οι προϋποθέσεις που αναφέρονται στον Περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμο. Ειδικότερα το άρθρο 5 του Νόμου καθορίζει τις περιπτώσεις που ένας εργοδότης μπορεί να απολύσει κάποιο υπάλληλο του και να θεωρείται η απόλυσή ως νόμιμη.

Αυτές οι περιπτώσεις αναφέρονται κατωτέρω:

(α) όταν εργοδοτούμενος παραλείπει να εκτελέσει την εργασία του κατ’ ευλόγως ικανοποιητικό τρόπο, εξαιρουμένων περιπτώσεων ασθένειας ή τοκετού.

(β) όταν ο εργοδοτούμενος κατέστη πλεονάζων.

(γ) όταν ο τερματισμός οφείλεται σε ανωτέρα βία π.χ. πόλεμο, θεομηνία, καταστροφή των εγκαταστάσεων του εργοδότη και άλλα συναφή.

(δ) όταν η απασχόληση τερματίζεται κατά την λήξη συμβάσεως τακτής περιόδου, ή λόγω της υπό του εργοδοτούμενου συμπληρώσεως της κανονικής ηλικίας αφυπηρετήσεως βάσει εθίμου, νόμου, συλλογικής συμφωνίας, συμβάσεως, κανόνων της εργασίας ή άλλως:

(ε) όταν ο εργοδοτούμενος επιδεικνύει τέτοια διαγωγή ώστε να καθιστά εαυτόν υποκείμενον σε απόλυση χωρίς προειδοποίηση (βλέπε και κατωτέρω).

Πρέπει να αναφερθεί ότι όταν ο εργοδότης δεν ασκεί το δικαίωμα του να απολύσει τον υπάλληλο του εντός λογικού χρόνου από το γεγονός που θα του έδιδε το δικαίωμα να πράξει τούτο, θεωρείται ότι έχει εγκαταλείψει αυτό το δικαίωμα.

Υπάρχει πλούσια νομολογία του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών η οποία αναλύει την κάθε περίπτωση ξεχωριστά.

Έχει σημασία να τονιστεί ότι εάν ο εργαζόμενος δεν αποδέχεται ότι ο τερματισμός της απασχόλησής του είναι νόμιμος μπορεί να καταφύγει στο Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών και σε τέτοια περίπτωση το βάρος απόδειξης της νομιμότητας τερματισμού είναι στους ώμους του εργοδότη. Με άλλα λόγια ο εργοδότης πρέπει να αποδείξει στο Δικαστήριο ότι ενήργησε δικαιολογημένα και ότι νόμιμα απέλυσε τον υπάλληλό του. Για παράδειγμα ας υποθέσουμε ότι κάποιος εργοδότης απολύει έναν υπάλληλό του λόγω του ότι δεν εκτελεί την εργασία του με εύλογα ικανοποιητικό τρόπο. Έαν ο υπάλληλος θεωρήσει ότι κάτι τέτοιο δεν είναι αληθές και εγείρει αγωγή εναντίον του εργοδότη, ο εργοδότης θα έχει την υποχρέωση να πείσει το Δικαστήριο ότι πράγματι ο συγκεκριμένος υπάλληλος δεν εκτελούσε την εργασία του με εύλογα ικανοποιητικό τρόπο.

Ένα άλλο συναφές θέμα είναι αυτό των αποζημιώσεων. Εάν τερματιστεί η υπηρεσία κάποιου υπαλλήλου και ο υπάλληλος θεωρεί ότι η απόλυσή του ήταν παράνομη και αυτό αποδειχτεί στο Δικαστήριο τότε θα δικαιούται αποζημιώσεις με βάση το Νόμο. Στην Κύπρο το θέμα των αποζημιώσεων για συμβάσεις ακαθορίστου διάρκειας ρυθμίζεται από τον Περί Τερματισμού Απασχόλησης Νόμο του 1967.

Με πολύ απλά λόγια ο συγκεκριμένος Νόμος συναρτά το επίπεδο των αποζημιώσεων με τα χρόνια υπηρεσίας κάποιου υπαλλήλου. Για τα πρώτα 4 χρόνια απασχόλησης ένας υπάλληλος δικαιούται 2 εβδομάδες ημερομίσθια για κάθε έτος απασχόλησης. Επομένως εάν κάποιος εργάστηκε για 2 χρόνια και τερματιστεί η απασχόληση του από τον εργοδότη και αυτή η απασχόληση στη συνέχεια θεωρηθεί ως παράνομη τότε θα δικαιούται 4 εβδομάδες ημερομίσθια ως αποζημίωση για την παράνομη απόλυση. Νοείται βεβαίως ότι πέραν αυτού θα δικαιούται να λάβει τα δεδουλευμένα όπως τυχόν απλήρωτους μισθούς, αναλογία ετήσιας άδειας, αναλογία 13ου μισθού (εάν και εφόσον δικαιούται) και αναλογία προειδοποίησης.

Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι ο τερματισμός των υπηρεσιών ενός υπαλλήλου δεν μπορεί να γίνεται χωρίς να δοθεί στον υπάλληλο η ευκαιρία να εκφράσει τις απόψεις του επί του συγκεκριμένου ζητήματος χωρίς δηλαδή να δοθεί το δικαίωμα ακρόασης.
Παραταύτα υπάρχουν συγκεκριμένες περιπτώσεις που κάποιος εργοδότης μπορεί να τερματίσει την εργοδότηση άμεσα και χωρίς οποιαδήποτε προειδοποίηση και αυτές είναι όπου ένας υπάλληλος διαπράττει κάποιο σοβαρό παράπτωμα ή ποινικό αδίκημα στο χώρο εργασίας ή κατά τρόπο επαναλαμβανόμενο αγνοεί τους κανόνες εργασίας που έχει θέσει ο εργοδότης ή συμπεριφέρεται απρεπώς προς συναδέλφους ή τον εργοδότη του.

Τα όσα αναφέρονται πιο πάνω αποτελούν βεβαίως ένα περίγραμμα του ισχύοντος καθεστώτος και σε κάθε περίπτωση πρέπει οι ενδιαφερόμενοι να ζητούν νομική συμβουλή πριν λάβουν οποιαδήποτε απόφαση σε σχέση με την απασχόληση των ιδίων ή εργαζομένων στην επιχείρησή τους.

Debt Collection

2008-10-19T22:12:00.000+03:00

This is a link to debt collection related article I wrote in March 2008 that appeared in Phileleftheros newspaper on 23/03/08. The text of the article appears below. The pdf version of it is available here: http://inabilitytoexecutejudgments.lawyer.com.cy/eglou.php

Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΕΙΣΠΡΑΞΗΣ ΑΣΤΙΚΩΝ ΧΡΕΩΝ.

Η αδυναμία εκτέλεσης της πλειοψηφίας των δικαστικών αποφάσεων είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στην απονομή της δικαιοσύνης. Μετά την κατάργηση των φυλακιστηρίων, με την δικαιολογία ότι κανένας πολίτης δεν μπορεί να φυλακίζεται για αστικά χρέη, και την ανικανότητα της πολιτείας να θεσπίσει εναλλακτικούς αποτελεσματικούς μηχανισμούς είσπραξης των οφειλών δυνάμει δικαστικών αποφάσεων, έχει επηρεαστεί σοβαρά η αγορά αφού δεν υπάρχει πλέον σταθερότητα στις εμπορικές συναλλαγές. Αυτό σε συνδυασμό με την πάγια αρχή που ισχύει σε ότι αφορά τις εταιρείες περιορισμένης ευθύνης ότι οι διευθυντές ή οι μέτοχοι τους δεν θεωρούνται σε προσωπικό επίπεδο υπεύθυνοι για τα χρέη της εταιρείας (εκτός των περιπτώσεων που έχουν εγγυηθεί προσωπικά το χρέος) δημιουργεί ανυπέρβλητα προβλήματα στην ικανοποίηση χιλιάδων δικαστικών αποφάσεων.

Με τα σημερινά δεδομένα είναι εύκολο να δημιουργήσει κάποιος μία εταιρεία, να αγοράσει προϊόντα ή υπηρεσίες στο όνομα της και να μην τα πληρώσει. Γενικά ομιλούντες, με το υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο και εάν η εταιρεία δεν έχει ακίνητη ή κινητή περιουσία ακόμα και εάν εκδοθεί απόφαση εναντίον της δεν υπάρχει αποτελεσματικός τρόπος είσπραξης του χρέους. Μετά την έκδοση απόφασης υπάρχουν διάφοροι τρόποι εκτέλεσης, δηλαδή είσπραξης της. Εάν μία εταιρεία δεν έχει κινητή περιουσία η πιο συνηθισμένη διαδικασία για την είσπραξη του χρέους είναι η καταχώριση μίας αίτησης που ονομάζεται «αίτηση έρευνας» στο δικαστήριο. Πρόκειται για μία διαδικασία με βάση την οποία εξετάζεται η οικονομική κατάσταση κάποιου φυσικού ή νομικού προσώπου εναντίον του οποίου έχει εκδοθεί δικαστική απόφαση (ο εξ αποφάσεως οφειλέτης), με σκοπό να διαπιστωθεί κατά πόσο έχει οποιαδήποτε οικονομική δυνατότητα αποπληρωμής. Οι σχετικές πρόνοιες περιέχονται στα άρθρα 82 -89 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου.

Η συγκεκριμένη διαδικασία εμπεριέχει τα ακόλουθα βασικά στοιχεία: Πρώτον ο χαρακτήρας της είναι ανακριτικός. Με άλλα λόγια το δικαστήριο έχει ενεργό ρόλο (κατ' εξαίρεση με τα όσα ισχύουν στο δικαστικό μας σύστημα) και οφείλει να εξετάσει τον εξ αποφάσεως οφειλέτη για την οικονομική του κατάσταση. Δεύτερον, το βάρος απόδειξης είναι στους ώμους του εξ αποφάσεως οφειλέτη. Αυτό σημαίνει ότι ο τελευταίος έχει την ρητή νομοθετική υποχρέωση να προσάξει στο δικαστήριο όλη την απαραίτητη έγγραφη μαρτυρία για να επιτρέψει στο δικαστήριο να διαπιστώσει την οικονομική του κατάσταση όπως συμβόλαια, αποδείξεις, τραπεζικούς λογαριασμούς, φορολογικές δηλώσεις κ.λ.π. Τρίτον η εξέταση αφορά την περίοδο από την γέννηση του αγώγιμου δικαιώματος, άρα τουλάχιστον από την ημερομηνία καταχώρισης μίας αγωγής, μέχρι και την ημέρα που γίνεται η εξέταση. Τέταρτον το δικαστήριο έχει εξουσία να διορίσει ακόμα και ανεξάρτητο εξεταστή για να ερευνήσει τα της περιουσίας του εξ αποφάσεως οφειλέτη και πέμπτον το δικαστήριο μπορεί να διατάξει την ακύρωση μεταβιβάσεων περιουσίας εάν έγιναν με σκοπό καταδολίευσης των πιστωτών.

Δυστυχώς παρά το ότι ο νόμος περιέχει χρήσιμες πρόνοιες, η εφαρμογή αυτής της διαδικασίας κάθε άλλο παρά είναι επιτυχής. Κατ' αρχήν τα δικαστήρια επιδεικνύουν, με ελάχιστες εξαιρέσεις , μία απροθυμία να εξετάσουν στην ουσία της μία τέτοια αίτηση. Σε δεύτερο επίπεδο ο ίδιος ο νόμος εμπεριέχει σοβαρές ασάφειες και κενά. Επίσης η καθοδήγηση από το Ανώτατο Δικαστήριο είναι περιορισμένη παρά το ότι υπάρχουν δύο ή τρεις ξεκάθαρες αποφάσεις ως προς τον τρόπο διεξαγωγής της διαδικασίας. Έτσι συνήθως ο εξ αποφάσεως οφειλέτης καταχωρεί μία τυπική ένσταση ισχυριζόμενος ότι δεν έχει οικονομική δυνατότητα χωρίς οποιοδήποτε υποστηρικτικό υλικό. Ειδικά οι εταιρείες μέσω του διευθυντή τους δηλώνουν ότι δεν ασκούν καμία δραστηριότητα και αυτό απολήγει στο να ασκούνται πιέσεις στην πλευρά του αιτητή να αποσύρει την αίτηση έρευνας με το δικαιολογητικό ότι ο εξ αποφάσεως οφειλέτης δεν έχει περιουσιακά στοιχεία άρα μην ψάχνεις ψύλλους στ’ άχυρα.

Πιστεύω ότι αυτή η διαδικασία θα έπρεπε να ήταν ο φόβος και ο τρόμος των εξ αποφάσεως οφειλετών διότι ακριβώς υποχρεούνται να αποκαλύψουν ενόρκως όλες τις περιουσιακές και εισοδηματικές πηγές τους και στην περίπτωση αποξένωσης περιουσιακών στοιχείων να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες εάν έγιναν με σκοπό καταδολίευσης. Έχω την ισχυρή άποψη ότι στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι εξ' αποφάσεως οφειλέτες έχουν τα μέσα να πληρώσουν το χρέος τους όμως εκμεταλλεύονται τις αδυναμίες του συστήματος. Απόδειξη τούτου είναι ότι όλοι πληρώνουν (και οι εταιρείες μέσω των διευθυντών τους) αν πρόκειται για ΦΠΑ, Φόρο Εισοδήματος και Κοινωνικές Ασφαλίσεις που εκεί επικρέμεται η ποινή της φυλάκισης.

Έτσι κατάντησε να είναι χάσιμο χρόνου και εξόδων η προώθηση τέτοιων διαδικασιών. Αυτή η κατάσταση σε συνδυασμό με τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου ότι πρέπει να επιβάλλονται ονομαστικές ποινές (ΛΚ20 και ΛΚ30) σε ποινικές υποθέσεις για καταδολίευση λόγω μη πληρωμής μηνιαίων δόσεων έχουν οδηγήσει σε παράλυση όλη την αγορά και σε απόγνωση χιλιάδες εμπορευόμενους πολίτες. Αυτή η κατάσταση αποτελεί σοβαρό πλήγμα, μεταξύ άλλων, και για την αξιοπιστία της ίδιας της δικαιοσύνης αφού στο ευρύ κοινό υπάρχει η πεποίθηση ότι οι αποφάσεις των δικαστηρίων δεν γίνονται σεβαστές και δεν εφαρμόζονται.

Η Βουλή έχει υποχρέωση να θεσπίσει άμεσα αποτελεσματικούς τρόπους είσπραξης των δικαστικών αποφάσεων. Η διατάξεις του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, που αναφέραμε πιο πάνω, δεν προσφέρονται και αποδείχτηκαν ατελέσφοροι. Αντίθετα η διαδικασία πρέπει να είναι απλή, και γρήγορη και να γνωρίζει ο κάθε ένας ότι εάν εκδοθεί δικαστική απόφαση εναντίον του δεν θα έχει διέξοδο. Πιστεύω ότι πρέπει να αντιστραφούν οι όροι και να έχει υποχρέωση ο εξ αποφάσεως οφειλέτης να τρέξει να ικανοποιήσει το εξ αποφάσεως χρέος του. Στην εποχή του διαδιχτύου θα μπορούσαν να δημοσιεύονται αμέσως όλα τα φυσικά και νομικά πρόσωπα εναντίον των οποίων έχει εκδοθεί απόφαση, το ύψος της οφειλής και κατά πόσο αυτή έχει πληρωθεί ή διευθετηθεί ούτως ώστε να μπορεί ο κάθε ένας να γνωρίζει το ιστορικό του ατόμου με τον οποίο συναλλάττεται. Οι αποφάσεις των δικαστηρίων είναι δημόσια έγγραφα και δεν τίθεται θέμα προσωπικών δεδομένων. Επίσης μπορούν να μπουν περιορισμοί στις δυνατότητες οικονομικής δραστηριοποίησης ατόμων που οφείλουν χρέη και προπάντων πρέπει σε κάποιες περιπτώσεις, να αποδίδεται προσωπική ευθύνη στους διευθυντές μίας εταιρείας για χρέη της εταιρείας (όπως γίνεται στις περιπτώσεις ΦΠΑ, Φόρου Εισοδήματος και Κοινωνικών Ασφαλίσεων)."

Green Card

2008-10-19T22:10:00.000+03:00

A lot has been written about the Green Card, i.e. the option that is now available to people from non EU countries working in Cyprus to apply for permant residence.

Read all about it at http://green-card.lawyer.com.cy/

Trademarks

2008-10-19T22:04:00.000+03:00

We have recently compliled a Q&A publication for www.GettingTheDealThrough.Com that covers Cyprus trademarks law. The guide is in a simple to understand format and covers most of the questions a trademark applicant will have about Cyprus trademark law. The guide is available at http://trademarks.lawyer.com.cy

Should I buy Property in the North?

2008-10-19T18:29:00.000+03:00

Many clients ask whether it is safe to buy property in the northern part of Cyprus which is currently occupied by Turkey.

Read an article that covers this issue here:
http://buyingpropertyinthenorthofcyprus.lawyer.com.cy/eglou.php

Buying Property in Cyprus; What Do I Need To Know?

2008-10-19T18:27:00.000+03:00

Many people, especially foreigners have a lot of questions once they decide to acquire property in Cyprus. Surely there are many loopholes and one needs to be very careful before signing a contract of sale or paying any money. We have compiled this Need-To-Know-Guide that covers the essentials. You can find it here http://needtoknowguide.lawyer.com.cy/eglou.php

Summary of Cyprus Employment Law

2008-10-19T18:24:00.000+03:00

Read a consinse summary of Cyprus employment law that first appeared in www.Complinet.com, exclusive to its members on 11/01/08.

Complinet is the leading provider of solutions that dynamically deliver relevant compliance intelligence to industry professionals within the highly regulated global financial services community.

Our Cyprus employment law review covers the main aspects of Cyprus employment law and gives key information to employers and employees about the legal regime applicable in Cyprus.

The report is available for download here http://www.lawyer.com.cy/get.php?assetid=25

Reasons for Dismissal

2008-10-19T18:16:00.000+03:00

To read the reasons for justified dismissal in Cyprus read an article at www.lawyer.com.cy under the Employment Law section at this link http://dismissal.lawyer.com.cy/eglou.php

Further at this link http://ec.lawyer.com.cy/eglou.php you can read about a report I wrote for the European Commission that discusses termination of employment in Cyprus in general.

The report is now available at the European Commission's website online at this link http://ec.europa.eu/employment_social/labour_law/publications_en.htm
or available for download at this link http://ec.europa.eu/employment_social/labour_law/docs/report_cyprus_en.pdf .

What is the Cyprus company?

2008-10-19T18:07:00.000+03:00

http://www.cypruscompaniesportal.com/ is a Cyprus company law information portal.

It is the first website that shares information and insights about the way Cyprus companies work. The http://www.cypruscompaniesportal.com/ is primarily targeted to the foreign visitor /investor but it can prove a beneficial information tool for locals as well.

More specifically here you will find information relating to:

Cyprus company law, types of companies and methods of formation
Cyprus international business companies (previously known as Cyprus offshore companies)
Ready – made or shelf companies
Cyprus’s tax system and international tax planning
The concept of nominee directors, nominee shareholders, trust agreements and anonymity
The concept of holding companies with reference to Cyprus Holding Companies
Opening of bank accounts
Administering and managing a company

Cyprus Law and Legal News Blog

2008-10-19T17:39:00.001+03:00

Welcome to Cyprus Law and Legal News Blog.

I have set up this blog to post news and information about Cyprus law as there is not much "real" information around. This blog will be posted in English and Greek depending on the subject and the audience that is targeted to.

More information about Cyprus law related issues is available on Lawyer.com.cy and CyprusCompaniesPortal.com

If you want to ask about specific legal issues or areas of concern just drop me an email at chris@lawyer.com.cy

Christophoros Christophi.